18 снежня 2025 года.

Мы з Уладзям Лабковічам, ачмурэўшыя пасля турмы, едзем у Вільню аўтобусам, якім вяртаюць на радзіму вызваленых з палону украінцаў.

А вязе нас Святлана Шаціліна, кіраўніца Місіі беларускіх дэмакратычных сілаў ва Ўкраіне.

Ад Чарнігава да Вільні, паўтары тысячы кіламетраў праз дзьве мяжы, без сна і адпачынку Святлана пільнавала, каб больш як сто беларускіх дэпартаваных палітвязняў былі забяспечаныя ежай, пітвом, каб былі выкананыя ўсе фармальнасці.

Калі хто-небудзь з вязняў, забыўшыся, казаў родным праз тэлефон, што "вось цяпер мы праязджаем праз тую самую Бучу", Святлана цярпліва тлумачыла, што раскрыццё лакацыі па мабільнай сувязі можа скончыцца "прылётам".

А цяпер Святлана дбае пра тое, каб беларускія арганізацыі і супольнасці ва Ўкраіне былі скаардынаваныя, каб "украінскі разварот" да вольных беларусаў даў найбольшы вынік і для Беларусі, і для Украіны.

Задача цяжкая і няўдзячная, але абсалютна неабходная і крытычна важная.

Божай ласкі, сілаў і ўпартасці Вам, дарагая Святлана!