ستیغ

تو خورشیدی
چشاتو وا کن
منو نیگا کن

تو فردایی
لباتو وا کن
منو صدا کن

از جایی که یادم میاد، این اولین آهنگ عمرم بوده که دوسش داشتم
الان زمزمه‌ش کردم. شاید بعد چهل سال
در همین حد:
چشاتو وا کن، منو نیگا کن
لباتو وا کن منو صدا کن

تا الان نمی‌دونستم شاهرخ خونده.

با صدای رادیو موج کوتاه یادمه

یهو یادم افتاد.
از برادرم سیاووش خواستم که موج را عوض نکنه. گفت دوس داشتی؟
گفتم آره!
دوباره چرخاند روی این آهنگ که گوش کنم
هر بار اینو پخش می‌کرد صدا می‌کرد منو.
دیگه موند تا امشب پیداش کردم

@Setiq

نشست زنده اینستاگرامی
واکاوی قصیده نخست خاقانی

دکتر یحییٰ عطایی
سهیل قاسمی

پنجشنبه یکم شهریور

قصیده شماره ۱ خاقانی

بخش یکم

جوشن ِ صورت برون کُن در صف ِ مردان درآ
دل طلب! ک‌از دار ِ مُلک ِ دل توان شد پادشا

تا تو خود را پای‌بستی، باد داری در دو دست
خاک بر خود پاش! ک‌از خود هیچ نگشاید تو را

با تو قُرب ِ قاب ِ قوسَین آن‌گه افتد عشق را
ک‌از صفات ِ خود به بُعدَ المشرقَین افتی جدا

آن ِ خویشی! چند گوئی آن ِ او یم آن او
باش، تا او گوید: ای جان! آن ِ مائی! آن ِ ما

نیست عاشق گشتن الّا بودن‌اش پروانه وار
اوّل‌اش قُرب و میانه، سوختن؛ آخر فنا

آپارات | YouTube


@Setiq

هم اکنون
Instagram.com/soheil.ghassemi

https://www.aparat.com/v/nzsq0r8


غزل 578 سعدی
اجرا: سهیل قاسمی
میکس: شاپور

تو خود به صحبت ِ امثال ِ ما نپردازی
نظر به حال ِ پریشان ِ ما نیَندازی


@Setiq

خاک ِ وجود ِ ما را از آب ِ دیده گِل کُن
ویران‌سرا یِ دل را کاه ِ عمارت آمد

گاهِ عمارت؟
کاهِ عمارت؟

روی ِ خاکی و نَم ِ چشم ِ مرا خوار مدار
چرخ ِ فیروزه طرب‌خانه از این کَه‌گِل کرد

#حافظ

سهیل قاسمی
@Setiq

https://youtu.be/U60vvhMugOE?si=kSVOCYg8nCcUcwYH

عروس ِ عافیت آن‌گه قبول کرد مرا
که عمر ِ بیش‌بها دادم‌اش به شیربها

چو کِشت ِ عافیت‌ام خوشه در گلو آورد،
چو خوشه باز بُریدم گلویِ کام و هوا

خروس ِ کنگره‌یِ عقل، پَر بکوفت چو دید
که در شب ِ اَمَل ِ من سپیده شد پیدا

چو ماه ِ سی‌شبه ناچیز شد خیال ِ غرور
چو روز ِ پانزده ساعت کمال یافت ضیا

مسیح‌وار پی ِ راستی گرفت آن دل
که باژ گونه‌رو ی بود چون خط ِ ترسا

زِ مَرغ‌زار ِ سلامت دل ِ مرا ست خبر
که هم مسیح خبر دارد از مزاج ِ گیا

مرا طبیب ِ دل، اندرز‌گونه‌ئی کرده‌ست
ک‌:«از این سواد بترس از حوادث ِ سودا

به تلخ و تُرْش رضا دهْ به خوان ِ گیتی بَر
که نیشتر خوری ار بیشتر خوری حلوا

اسیر ِ طبع ِ مخالف مدار جان و خِرَد
زَبون ِ چار زبانی مکُن دو حورلقا

که پوست‌پاره‌ئی آمد هلاک ِ دولت ِ آن
که مغز ِ بی‌گنهان را دهد به اژدرها»

مرا شهنشَه ِ وحدت زِ داغ‌گاه ِ خِرَد
به شیب و مِقرَعه دعوت همی‌کند که: بیا!

از این سراچه‌یِ آوا و رنگ ِ دل بگسل!
به ارغوان دهْ رنگ و به ارغنون آوا

در این رصدگَه ِ خاکی چه خاک می‌بیزی؟
نه کودکی، نه مُقامِر؛ ز خاک چیست تو را؟

به دست ِ آز مدهْ دل! که بهر ِ فَرش ِ کنشت
زِ بام ِ کعبه ندُزدند مکّیان دیبا

به بویِ نفْس مکَن جان! که بهر ِ گردن ِ خوک
کسی نبُرّد زنجیر ِ مسجد الاقصا

ببین که کوکبه‌یِ عُمر، خضر‌وار گذشت
تو بازمانده چو موسا به تیه ِ خوف و رَجا

پَریر نوبت ِ حج بود و مهد ِ خواجه هنوز
از آن سویِ عرفات است چشم بر فردا

به چاه ِ جاه چه افتی و عمر در نقصان؟
به قصد ِ فَصد چه کوشی و ماه در جوزا؟

برفت روز و تو چون طفل ِ خرّمی آری
نشاط ِ طفل، نماز ِ دگر بوَد عذرا

چو عمر دادی، دنیا بده! که خوش نبوَد
به صد خزینه تبذُّل، به دانگی استقصا

دو رنگی ِ شب و روز ِ سپهر ِ بوقلمون
پرند ِ عُمر ِ تو را می‌بَرند رنگ و بها

دو چشمه اند یکی قیر و دیگری سیماب
شب ِ بنفشه‌وش و روز ِ یاسمین‌سیما

تو غرق ِ چشمه‌یِ سیماب و قیر و پنداری
که گِرد ِ چشمه‌یِ حیوان و کوثری به چَرا

جهان به چشمی مانَد در او سیاه و سپید
سپید، ناخُنه دار و سیاه، نابینا

ببُر طناب ِ هوس! پیش از آن که ایّام‌ات
چهار‌میخ کُنَد زیر ِ خیمه‌یِ خَضرا

به صور ِ نیم‌شبی دَرفکَن رواق ِ فلک
به ناوک ِ سحری بَرشکَن مَصاف ِ فضا

جهان به بوالعجبي تا کی‌ات نماید لَعب
به هفت مُهره‌یِ زرّین و حُقّه‌یِ مینا

تو را به مُهره و حُقّه فریفتند ایراک
چو حُقّه بی‌دل و مغزی؛ چو مُهره بی سر و پا

فریب ِ گنبد ِ نیلوفری مخور! که کنون
اجل چو گنبد ِ گُل برشکافد ت عمدا

زِ خشک‌سال حوادث امید ِ امن مدار
که در تموز ندارد دلیل برف ِ هوا

چه جایِ راحت و امن است و دهر پر نکبت؟
چه روز ِ باشه و صید است و دشت پر نکبا؟

مگو که: دهر کجا خون خورَد که نیست دهان‌ش
ببین به پشّه! که زوبین‌زن است و نیست کیا

مساز عیش! که نامردُم است طبع ِ جهان
مخور کرفس! که پُر کژدم است بوم و سرا

ز روزگار، وفا هم به روزگار آید
که حِصرِم از پس ِ شش ماه می‌شود صَهبا

چه خوش بَوی که درون وحشت است و بیرون غم
کجا رَوی که ز پیش آتش است و پس دریا

خوشي طلب کُنی از دهر؟ ساده‌دل مَردا
که از زکات‌ستانان زکات خواست عطا!

سلاح ِ کار ِ خود این‌جا زِ بی‌زباني ساز
که بی زبانی دفع ِ زبانیه ست آن‌جا

چو خوشه چند شوی صد زبان؟ نمی‌خواهی
که یک‌زبان چون ترازو بَوی به روز ِ جزا؟

در این مقام، کسی ک‌او چو مار شد دو زبان،
چو ماهی است بریده‌زبان در آن مأوا

خرَد خطیب ِ دل است و دماغ، منبر ِ او
زبان به صورت ِ تیغ و دهان، نیام‌آسا

درون ِ کام نهان کُن زبان! که تیغ ِ خطیب
برای نام بوَد در بر ش نه بهر ِ وَغا

زبان به‌مُهر کن و جز به گاه ِ لا مگشای
که در ولایت ِ قالوا بَلیٰ رسی از لا

دو اسبه بر اثر ِ لا بِران؛ بدان شرطی
که رخت نفکنی الّا به منزل ِ الّا

مگر معامله‌یِ لا الهَ الّا الله
دِرَم‌خرید ِ رسول‌اللَه‌ات کُنَد به‌بها

زبان ثناگر ِ درگاه مصطفیٰ خوش‌تر
که بارگیر ِ سلیمان نکوتر است صبا

ثنایِ او به دل ِ ما فرو نیاید از آن‌ک
عروس، سخت شگرف است و حجله، نا زیبا

سپید‌روی ِ ازل مصطفا ست؛ ک‌از شرف‌اش
سیاه گشت به پیرانه‌سَر، سَر ِ دنیا

فلک به دایگی ِ دین ِ او در این مرکز
زنی ست بر سَر ِ گهواره‌ئی بمانده دو تا

دَم‌اش خزینه‌گشایِ مُجاهز ِ ارواح
دل‌اش خلیفه‌یِ کُتّاب ِ عَلَّمَ الاَسما

به پیش ِ کاتب ِ وحی‌اش دوات دار، خِرَد
به فرق ِ حاجب ِ بار ش نثار بار، خدا

هزار فصل ِ ربیع‌اش جنیبه‌دار ِ جمال
هزار فضل ِ ربیع‌اش خریطه‌دار ِ سخا

زبان در آن دهَن ِ پاک، گوئیا که مگر
میان ِ چشمه‌یِ خضر است ماهی‌یی گویا

دو شاخ ِ گیسویِ او چون چهار بیخ ِ حیات
به هر کجا که اثر کرد، اَخرَجَ‌المَرعیٰ

باقی ِ متن ِ قصیده جا نشد! در ویدیو ببینید

از آپارات ببینید


#چکامه 3 #خاقانی
#سهیل_قاسمی

خاقانی شروانی - قصیده 3

@Setiq

غزل 578 سعدی
اجرا: سهیل قاسمی
میکس: شاپور

تو خود به صحبت ِ امثال ِ ما نپردازی
نظر به حال ِ پریشان ِ ما نیَندازی

وصال ِ ما و شما دیر متّفق گردد
که من اسیر ِ نیاز ام تو صاحب ِ نازی

کجا به صید ِ ملخ همّت‌ات فرو آید
بدین‌صفت که تو باز ِ بلندپروازی

به‌راستی که نه هم‌بازی ِ تو بودم من
تو شوخ‌دیده مگس بین که می‌کند بازي

ز دست ِ تُرک ِ ختایی کسی جفا چندان
نمی‌بَرَد که من از دست ِ تُرک ِ شیرازی

و گر هلاک ِ من‌ات در خور است، باکی نیست
قتیل ِ عشق، شهید است و قاتل‌اش غازی!

کدام سنگ‌دل است آن که عیب ِ ما گوید
گر آفتاب ببینی، چو موم بگدازی

میسّر ت نشود سرّ ِ عشق پوشیدن!
که عاقبت بکُنَد رنگ ِ روی، غمازي

چه جُرم رفت که با ما سخن نمی‌گویی
چه دشمني ست که با دوستان نمی‌سازی

من از فراق ِ تو، بی‌چاره، سیل می‌رانم
مثال ابر ِ بهار و تو خیل می‌تازی

هنوز با همه بدعهدی‌ات دعا گویم
که گر به قهر برانی، به لطف بنوازی

تو، هم‌چو صاحب ِ دیوان، مکُن که سعدی را
به‌یک‌ره از نظر ِ خویشتن بیَندازی

#سعدی

@Avayemosighi

@Setiq

✏️ هوشنگ ابتهاج
📜 «ای تو همیشه در میان»
📚‌ یادگار خون سرو
🎙 شهرام ناظری
🎙 سهیل قاسمی
🎙 احسان عظیمی
🎵 حافظ ناظری

نامدگان و رفتگان، از دو کرانه‌یِ زمان
سویِ تو می‌دَوَند، هان! ای تو همیشه در میان

در چمن ِ تو می‌چرَد آهویِ دشت ِ آسمان
گِرد ِ سَر ِ تو می‌پَرد باز ِ سفید ِ کهکشان

هر چه به گِرد ِ خویش‌تن می‌نگرم در این چمن،
آینه‌یِ ضمیر ِ من جز تو نمی‌دهد نشان

ای گُل ِ بوستان‌سرا! از پس ِ پرده‌ها درآ!
بوی تو می‌کَشد مرا وقت ِ سحَر به بوستان

ای که نهان نشسته‌ای، باغ ِ درون ِ هسته ای
هسته فروشکسته‌ای ک‌این‌همه باغ شد روان

مست ِ نیاز ِ من شدی، پرد‌ه‌ی ناز پس زدی
از دل ِ خود برآمدی؛ آمدن ِ تو شد جهان

آه که می‌زند برون از سر و سینه موج ِ خون
من چه کنم که از درون دست ِ تو می‌کشد کمان

پیش ِ وجود ت، از عدم زنده و مرده را چه غم؟
ک‌از نفَس ِ تو دم‌‌به‌دم می‌شنویم بویِ جان

پیش ِ تو جامه در بَر م نعره زند که: بردَر م!
آمدم‌ات که بنگرم گریه نمی‌دهد امان


در یوتیوب ببینید
در آپارات ببینید و با کیفیت دلخواه دانلود کنید

@shabkhaniha

@Setiq

✏️ هوشنگ ابتهاج
📜 « ای تو همیشه در میان »
📚‌ یادگار خون سرو
🎙شهرام ناظری
🎙سهیل قاسمی
🎙 احسان عظیمی

🎵 حافظ ناظری




نامدگان و رفتگان، از دو کرانه‌یِ زمان
سویِ تو می‌دَوَند، هان! ای تو همیشه در میان

در چمن ِ تو می‌چرَد آهویِ دشت ِ آسمان
گِرد ِ سَر ِ تو می‌پَرد باز ِ سفید ِ کهکشان

هر چه به گِرد ِ خویش‌تن می‌نگرم در این چمن،
آینه‌یِ ضمیر ِ من جز تو نمی‌دهد نشان

ای گُل ِ بوستان‌سرا! از پس ِ پرده‌ها درآ!
بوی تو می‌کَشد مرا وقت ِ سحَر به بوستان

ای که نهان نشسته‌ای، باغ ِ درون ِ هسته ای
هسته فروشکسته‌ای ک‌این‌همه باغ شد روان

مست ِ نیاز ِ من شدی، پرد‌ه‌ی ناز پس زدی
از دل ِ خود برآمدی؛ آمدن ِ تو شد جهان

آه که می‌زند برون از سر و سینه موج ِ خون
من چه کنم که از درون دست ِ تو می‌کشد کمان

پیش ِ وجود ت، از عدم زنده و مرده را چه غم؟
ک‌از نفَس ِ تو دم‌‌به‌دم می‌شنویم بویِ جان

پیش ِ تو جامه در بَر م نعره زند که: بردَر ام!
آمدم‌ات که بنگرم گریه نمی‌دهد امان





@Setiq


@shabkhaniha

#هوشنگ_ابتهاج
#شعرخوانی
#غزل
#احسان_عظیمی
#شهرام_ناظری
#سهیل_قاسمی


در یوتیوب ببینید

در آپارات ببینید و با کیفیت دلخواه دانلود کنید

بازپخش برنامه گفت و گو در باره چند غزل از حافظ که چند شب پیش در کلاب‌هاوس برگزار کردیم

https://www.clubhouse.com/room/mZJVNYak?utm_medium=ch_room_pxr&utm_campaign=7uCoClBSK0pcJ3BCO-ttHQ-1369567

کار ِ من بالا نمی‌گیرد در این شیب ِ بَلا
در مضیق ِ حادثات ام؛ بسته‌یِ بند ِ عَنا

می‌کُنم جهدی ک‌از این خَضرایِ خِذلان بَرپَرم
حَبَّذا روزی که این توفیق یابم! حَبَّذا!

صبح ِ آخَر دیده‌ای؟ بخت‌ام چنان شد پرده‌دَر
صبح ِ اوّل دیده‌ای؟ عمر م چنان شد کم بقا

با که گیرم انس ک‌از اهل ِ وفا بی‌روزی ام
من چنین بی‌روزی ام؟ یا نیست در عالَم وفا؟

در همه شروان مرا حاصل نیامد نیم دوست
دوست، خود ناممکن است، ای‌کاش بودی آشنا

من حسین ِ وقت و نااهلان یزید و شِمر ِ من
روزگار م جمله عاشورا و شروان کربلا

ای عراق! اللهُ جارَک! نیک مشعوف ام به تو
و ای خراسان! عَمرَکَ اللَه سخت مشتاق ام تو را

گرچه جان از روزن ِ چشم از شما بی‌روزی است
از دریچه‌ی گوش می‌بیند شعاعات ِ شما

عذر ِ من دانید! ک‌اینجا پای‌بست ِ مادر ام
هدیه‌یِ جان‌ام روان دارید بر دست ِ صبا

تشنه‌یِ دل‌تفته ام؛ از دجله آرید م شراب
دردمند ِ زار ام؛ از بغداد سازید م دوا

بویِ راحت چون توان بُرد از مزاج ِ این دیار؟
نوش‌دارو چون توان جُست از دهان ِ اژدها؟

پیش ِ ما بینی کریمانی که گاه مائده،
ماکیان بر در کُنند و گربه در زندان‌سرا

گر برایِ شوربائی بر دَر ِ این‌ها شوی
اوّل‌ات سِکبا دهند از چهره، آن‌گه شوربا

مَردم، ای خاقانی اهریمن شدند از خشم و ظلم
در عدم نهْ روی! ک‌آن‌جا بینی انصاف و رضا


#هرروزباخاقانی
#چکامه شماره‌ی 2 #خاقانی
#سهیل_قاسمی

خاقانی شروانی - قصیده 1 مطلع 2

@Setiq

https://www.aparat.com/v/czxx23v

399

کرشمه‌ئی کن و بازار ِ ساحری بشکن
به غمزه رونق و ناموس ِ سامری بشکن

به باد ده سر و دستار ِ عالِمی. یعنی:
کلاه‌گوشه به آیین ِ سروری بشکن

به زلف گوی که آیین ِ دل‌بَری بگذار
به غمزه گوی که قلب ِ ستم‌گری بشکن

برون خرام و ببَر گوی ِ خوبی از همه کس
سزای حور بِده! رونق ِ پری بشکن!

به آهوان ِ نظر، شیر ِ آفتاب بگیر
به ابروان ِ دوتا، قوس ِ مشتری بشکن

چو عطرسای شود زلف ِ سنبل از دَم ِ باد
تو قیمت‌اش به سر ِ زلف ِ عنبری بشکن

چو عندلیب فصاحت فروشد، ای حافظ!
تو قدر ِ او به سخن گفتن ِ دری بشکن


#حافظ

سهیل قاسمی

@Setiq

صمد جامی

https://www.aparat.com/v/D0ZnP

بیست و یک سال می‌شود که دیگر نیست
دلم نمی‌خواهد تلخی کنم و از مرگ او بنویسم و مرثیه.
از صبح که پست اینستاگرامی طاهر خیامی گرامی را دیدم تا الان که می‌نویسم، همه‌ی خاطراتی که یادم آمده، خنده‌دار بود و هر کدام لب‌خندی با خود داشت.
یکی یکی بگویم!
اوّلی یک نگاه جالب و یک خنده که به‌ندرت دیده بودم از صمد. چشمش هم خندید بابت اصطلاحی خنده‌دار!
رشت دانشجو بودیم و کار دانشجویی‌طور، تراکت تدریس خصوصی دبیرستان و کنکور چاپ می‌کردیم و خودمان هم شب‌ها پلاک به پلاک پخش می‌کردیم. تماس که می‌گرفتند، هر کداممان درسی را عهده‌دار بودیم. صمد رشته ریاضی می‌خواند و تدریس خصوصی ریاضی کنکور و ریاضی دبیرستان را او انجام می‌داد.
خلاصه...
یک شب خواستیم برویم پخش کنیم که صمد حوصله نداشت یا خسته بود، نیامد. دیروقت هم بود. خانه‌ی کوروش و جواد بودیم. روبروی دانشکده علوم پایه. دشک و بالش وسط هال انداخت و رفت زیر ملافه که شما بروید! رفتنی یه چیزی که یادم نیست به من گفت که برو و برگشتی فلان ... که من گفتم «بیزیم قَییتمغیمیز قالدی آقام ابلفضه!» یه جورایی یعنی ما رفتیم به این زودی بر نمی‌گردیم! نمی‌دانم این اصطلاح برایش تازگی داشت یا قبلن شنیده بود و الان از تکرارش خوشش آمده بود... مکثی کرد و نگاه کرد و خندید! چشمهاش هم خندید! الان که می‌نویسم چهره‌اش درست یادم است و لبخندی هم به لب من آورده! دراز کشیده بود و من سر پا بالای سرش. لباس بیرون پوشیده بودم و داشتم می‌رفتم...

یک بار هم وقت ناهار بود جلوی سلف کشاورزی. از سرویس پیاده شدم بودم داشتم می‌رفتم توی سلف که او هم با جمعی از دوستانش داشت بر می‌گشت. بعد عید بود فکر کنم. انگشتش را یک حالت جالب خنده‌داری تکان داد سمت ِ من و گفت: «ثُمَّ رَدَدناهُ یعنی: امسال هم رو به راه است»
خندیدم اما خیلی بعدتر فهمیدم مصراعی از شعری از خود اوست. فکر کنم همان روز داشت می‌سرود.

این یکی دقیق یادم نیست. صمد خوابگاه دانشگاه بود. ولی چیزی که یادم می‌آید، باهاش خانه‌ای رفتم توی شهر. که الان فکر می‌کنم خانه‌ی دانشجویی او بود. سه تار یا تار تمرین می‌کرد و این بیت افتاده بود دهانش و هی می‌خواند و صدای تار هم در می‌آورد بعدش!
تو کمان کشیده و در کمین که زنی به تیرم و من غمین/ همه‌ی غمم بوَد از همین که خدا نکرده خطا کنی... دالالالالام دالالالالام

ما آستارایی بودیم و همکلاسی مدرسه. و ترک زبان. به همین خاطر بیشتر با هم دوست بودیم. ولی بعدها که گروه‌های تلگرامی هم‌دانشگاهی ها آمد، دانستم بین بچه‌های دانشکده خودش و در کل بین بچه‌هایی که گرایش به مطالعات سیاسی و ادبیاتی داشتند چه‌قدر محبوب بود.

و با یک خاطره‌ی دیگر تمام کنم!
تعطیل بود و شب خانه‌ی کیانوش این‌ها در منظریه مانده بودیم. دور همی‌های پسرانه‌ی دانشجویی... آخر شب که دراز به دراز، هم می‌خواستیم بخوابیم و هم نه! نوار گوگوش گذاشته‌بودیم. هی هیس هیس می‌گفت که گوش کند و هی من یا بقیه وسط آهنگ حرف می‌زدیم.
طاق‌باز دراز کشیده بود و چشمش بسته بود و داد زد و به‌ترکی گفت که «سهیل... ببند دهنتو دیگه! من با صدای گوگوش الان روی ابرها دارم راه می‌رم تو با اون صدات مثل اره برقی منو پرت می‌کنی پایین! گوگوش برای من یه جایگاهی مثل فروغ فرخزاد داره!»

و خاطره‌ی اجرای مراسم بزرگداشت احمد شاملو در آمفی‌تئاتر دانشکده ادبیات... که چند روز شیرین و پرکار بود که بیشترین زمان را با هم گذراندیم آن چند روز. و چه برنامه‌ئی شد... که حکایت‌اش یک یادداشت مفصل می‌طلبد.

و خیلی خاطره‌های دیگر که یکی یکی جلوی چشمم رژه می‌روند...
روحت شاد صمد

#صمد_جامی

@Setiq

https://www.aparat.com/v/gnxikq3

جوشن ِ صورت برون کُن در صف ِ مردان درآ
دل طلب! ک‌از دار ِ مُلک ِ دل توان شد پادشا

تا تو خود را پای‌بستی، باد داری در دو دست
خاک بر خود پاش! ک‌از خود هیچ نگشاید تو را

با تو قُرب ِ قاب ِ قوسَین آن‌گه افتد عشق را
ک‌از صفات ِ خود به بُعدَ المشرقَین افتی جدا

آن ِ خویشی! چند گوئی آن ِ او یم آن او
باش، تا او گوید: ای جان! آن ِ مائی! آن ِ ما

نیست عاشق گشتن الّا بودن‌اش پروانه وار
اوّل‌اش قُرب و میانه، سوختن؛ آخر فنا

لاف ِ یک‌رنگی مزن! تا از صفت چون آینه
از درون‌سو تیرگی داری و بیرون‌سو صفا

آتشین داری زبان و دل‌سیاهی چون چراغ
گِرد ِ خود گَردی؛ از آن تردامنی چون آسیا

رخت از این گنبد برون بَر گر حیاتی باید ت
ز آن که تا در گنبدی، با مردگانی هم‌وِطا

نفْس عیسا جُست خواهی، راه کُن سویِ فلک
نقش ِ عیسا در نگارستان ِ راهب کُن رها

برگذر ز این تنگ‌نایِ ظلمت؛ اینک روشنی!
درگذر ز این خشک‌سال ِ آفَت؛ اینک مرحبا!

بر در ِ فقر آی تا پیش آید ت سرهنگ ِ عشق
گوید: ای صاحب‌خراج ِ هر دو گیتی! اندر آ

شرب ِ عُزلت ساختی، از سر ببَر آب ِ هوس
باغ ِ وحدت یافتی، از بُن بکَن بیخ ِ هوا

با قطار ِ خوک در بیت‌المقدّس پا منهْ
با سپاه ِ پیل بر درگاه ِ بیت‌اللَّه میا

سَر بنهْ! ک‌این‌جا سری را صد سر آید در عوض
بل‌که بر سَر هر سَری را صد کلاه آید عطا

هر چه جز نور السماوات از خدائي عزل کُن
گر تو را مشکات ِ دل روشن شد از مصباح ِ لا

چون رسیدی بر در ِ لا، صدر ِ الّا جوی! از آن‌ک
کعبه را هم دید باید چون رسیدی در مِنا

و ر تو اعما‌ بوده‌ای، بر دوش ِ احمد دار دست
ک‌اندر این ره قائد ِ تو مصطفا بهْ! مصطفا

او ست مختار ِ خدا و چرخ و ارواح و حواس
ز آن گرفتند از وجود ش منّت ِ بی‌منتها

هشت خُلد و هفت چرخ و شش جهات و پنج حس
چار ارکان و سه ارواح و دو کون از یک خدا

چون مرا در نَعت ِ چون اویی روَد چندین سخن،
از جهان بر چون منی تا کی رود چندین جفا؟

#هرروزباخاقانی
#چکامه شماره‌ی 1 #خاقانی
#سهیل_قاسمی

خاقانی شروانی - قصیده 1 مطلع 1

@Setiq

پیش‌بینی می‌کنم نسخه ۸۰۱، از لحاظ اعتبار، جای ممتازی در میانِ تصحیح‌ها بگیرد.
و در درازمدت جای نسخه‌ی مشهور ِ قزوینی و غنی را هم بگیرد.
هرچند تا جایی که من تا این‌جا بررسی کرده‌ام، شبیه‌ترین نسخه به این نسخه، همان نسخه‌یِ مبنایِ کتاب ِ قزوینی و غنی است.

سهیل قاسمی

Channel photo updated

Channel photo updated

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 593 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

بس‌ام از هوا گرفتن! که پَری نماند و بالی
به کجا روَم زِ دست‌ات که نمی‌دهی مَجالی

نه رَه ِ گریز دارم نه طریق ِ آشنایی
چه غم اوفتاده‌ئی را که تواند احتیالی

همه عمر در فراق‌ات بگذشت و سهل باشد
اگر احتمال دارد به قیامت اتّصالی

چه خوش است در فراقی همه‌عُمر صبر کردن
به امید ِ آن که روزی به کف اوفتد وصالی

به تو حاصلی ندارد غم ِ روزگار گفتن
که شبی نخفته باشی به درازنایِ سالی

غم ِ حال ِ دردمندان نه عجب گر ت نباشد
که چنین نرفته باشد همه‌عُمر بر تو حالی

سخنی بگوی با من! که چنان اسیر ِ عشق ام
که به خویشتن ندارم زِ وجود ت اشتغالی

چه نشینی ای قیامت! بنمای سرو ِ قامت
به‌خلاف ِ سرو ِ بُستان که ندارد اعتدالی

که نه امشب آن سماع است که دف خلاص یابد
به طپانچه‌ئی و بربط برهد به گوش‌مالی

دگر آفتاب ِ روی‌ات منمای آسمان را
که قمر زِ شرمساری بشکست چون هلالی

خط ِ مشک‌بوی و خال‌ات، به‌مناسبت، تو گویی
قلم ِ غبار می‌رفت و فرو چکید خالی

تو هم این مگوی سعدی که: نظر گناه باشد!
گُنَه است برگرفتن نظر از چنین جمالی

0593

@Setiq

#هرروزباسعدی
#غزل شماره‌ی 592 #سعدی
#سهیل_قاسمی

@Setiq

روی بپوش ای قَمَر ِ خانگی
تا نکشد عقل به دیوانگی

بلعجبی‌های خیال‌ات ببَست
چشم ِ خردمندی و فرزانگی

با تو بباشم به کدام آب‌روی
یا بگریزم به چه مردانگی

با تو برآمیختن‌ام آرزو ست
و ز همه‌کس وحشت و بیگانگی

پرده برانداز شبی شمع‌وار
تا همه سوزیم به پروانگی

یا ببَرَد خانه‌یِ سعدی خیال
یا ببَرَد دوست به هم‌خانگی

0592

@Setiq

غزل زیبای ۳۸۷ از حضرت حافظ

🎤 اجرای عالیجناب فریدون فرح اندوز

وجناب دوست سهیل قاسمی

🎼آواز زیبای سالارعقیلی

🎚 میکس تنظیم از ارجان صدا

https://t.me/fereidounfarahandouz

https://t.me/Setiq
https://t.me/arjanseda