کار ِ من بالا نمی‌گیرد در این شیب ِ بَلا
در مضیق ِ حادثات ام؛ بسته‌یِ بند ِ عَنا

می‌کُنم جهدی ک‌از این خَضرایِ خِذلان بَرپَرم
حَبَّذا روزی که این توفیق یابم! حَبَّذا!

صبح ِ آخَر دیده‌ای؟ بخت‌ام چنان شد پرده‌دَر
صبح ِ اوّل دیده‌ای؟ عمر م چنان شد کم بقا

با که گیرم انس ک‌از اهل ِ وفا بی‌روزی ام
من چنین بی‌روزی ام؟ یا نیست در عالَم وفا؟

در همه شروان مرا حاصل نیامد نیم دوست
دوست، خود ناممکن است، ای‌کاش بودی آشنا

من حسین ِ وقت و نااهلان یزید و شِمر ِ من
روزگار م جمله عاشورا و شروان کربلا

ای عراق! اللهُ جارَک! نیک مشعوف ام به تو
و ای خراسان! عَمرَکَ اللَه سخت مشتاق ام تو را

گرچه جان از روزن ِ چشم از شما بی‌روزی است
از دریچه‌ی گوش می‌بیند شعاعات ِ شما

عذر ِ من دانید! ک‌اینجا پای‌بست ِ مادر ام
هدیه‌یِ جان‌ام روان دارید بر دست ِ صبا

تشنه‌یِ دل‌تفته ام؛ از دجله آرید م شراب
دردمند ِ زار ام؛ از بغداد سازید م دوا

بویِ راحت چون توان بُرد از مزاج ِ این دیار؟
نوش‌دارو چون توان جُست از دهان ِ اژدها؟

پیش ِ ما بینی کریمانی که گاه مائده،
ماکیان بر در کُنند و گربه در زندان‌سرا

گر برایِ شوربائی بر دَر ِ این‌ها شوی
اوّل‌ات سِکبا دهند از چهره، آن‌گه شوربا

مَردم، ای خاقانی اهریمن شدند از خشم و ظلم
در عدم نهْ روی! ک‌آن‌جا بینی انصاف و رضا


#هرروزباخاقانی
#چکامه شماره‌ی 2 #خاقانی
#سهیل_قاسمی

خاقانی شروانی - قصیده 1 مطلع 2

@Setiq

https://www.aparat.com/v/czxx23v