Post #88
9.19K
Channel Public Channel
تر - Subscribers
- 262
- Photos
- 44
- Videos
- 4
- Links
- 31
Recent Posts 19 shown
Post #87
7.81K
📝سلامت روان؛ شرط لازم اما ناکافی برای ورود به پزشکی عمومی
⏺اخیراً در آییننامه جدید آموزشی مقطع دکتری عمومی پزشکی، شرط برخورداری از «سلامت کامل جسمی و روانی» به عنوان یکی از الزامات ورود به این رشته تصریح شده است. به عنوان کسی که سالهاست دغدغههای حوزه آموزش پزشکی و سلامت روان را دنبال میکنم، معتقدم این تصمیم اگرچه گامی رو به جلو و ضروری است، اما به تنهایی کافی نیست و نباید ما را به اشتباه بیندازد که گویی با این یک اقدام، مسئله سلامت روان در جامعه پزشکی حل شده است.
⏺چرا این تصمیم لازم است؟
حرفه پزشکی با جان و سلامت انسانها سروکار دارد و استرس بسیار بالایی را بر دوش پزشکان میگذارد. اطمینان از تابآوری روانی ورودیها، ریسک خطاهای پزشکی ناشی از فرسودگی یا بحرانهای روانی را کاهش میدهد. همچنین محیط آموزش پزشکی ذاتاً پرفشار است و شناسایی زودهنگام آسیبپذیریها میتواند از بروز بحرانهای جدیتر مانند افسردگی شدید یا فرسودگی شغلی زودرس در طول تحصیل جلوگیری کند. این رویکرد، همسویی با استانداردهای جهانی را نیز نشان میدهد؛ در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، «شایستگی حرفهای» شامل سلامت روان نیز میشود.
⏺اما چرا کافی نیست؟
اول اینکه سلامت روان یک وضعیت ایستا نیست. یک دانشجو ممکن است در روز اول ورود کاملاً سالم باشد، اما فشارهای سنگین دوران تحصیل، کشیکهای طولانی، حجم بالای دروس و محیط سلسلهمراتبی در سالهای بعد او را دچار مشکل کند. غربالگری بدو ورود، تضمینی برای سلامت روان در طول هفت سال تحصیل نیست.
دوم، خطر انگزنی و پنهانکاری وجود دارد. اگر این شرط به صورت یک فیلتر تنبیهی اجرا شود، دانشجویان را به پنهان کردن مشکلات روانی خود سوق میدهد. ترس از اخراج یا برچسب خوردن باعث میشود فرد در زمان نیاز، کمک نخواهد و وضعیتش وخیمتر شود.
سوم، ابهام در نحوه ارزیابی. اگر سنجش سلامت روان صرفاً به یک چکلیست کاغذی یا یک مصاحبه سطحی محدود شود، از نظر علمی فاقد اعتبار است. این ارزیابی باید توسط متخصصان سلامت روان، با ابزارهای استاندارد و به صورت کاملاً محرمانه انجام شود.
و چهارم، نادیده گرفتن ریشههای مشکل. غربالگری ورودیها، محیط آموزشی پرفشار را اصلاح نمیکند. تا زمانی که فرهنگ آموزشی، شرایط کارورزی و حمایتهای نهادی تغییر نکند، صرفاً «ورود دادن افراد سالم» تضمینی برای «سالم ماندن» آنها تا پایان دوره نیست.
⏺چه باید کرد؟
برای اینکه این آییننامه واقعاً اثرگذار باشد، باید با سیاستهای مکمل زیر همراه شود:
نخست، ایجاد سیستم پشتیبانی مستمر و محرمانه. دسترسی رایگان، آسان و کاملاً محرمانه به خدمات روانشناسی و مشاوره در تمام طول دوران تحصیل، بدون اینکه درخواست کمک در پرونده آموزشی دانشجو تأثیر منفی بگذارد یا منجر به اخراج شود.
دوم، اصلاح محیط آموزشی. بازنگری در حجم دروس، کاهش فشارهای غیرضروری، اصلاح شرایط کشیکهای کارورزی و ترویج فرهنگ حمایتی به جای فرهنگ تحقیر یا سرزنش در بیمارستانهای آموزشی.
سوم، آموزش اساتید و کادر درمان. توانمندسازی اعضای هیئت علمی و رزیدنتهای ارشد برای شناسایی زودهنگام علائم پریشانی در دانشجویان و ارجاع حمایتی آنها به جای برخورد انضباطی.
و چهارم، پایش دورهای به جای غربالگری تکمرحلهای. انجام ارزیابیهای دورهای سلامت روان در طول تحصیل به جای تمرکز صرف بر بدو ورود.
⏺حرف آخر
شرط سلامت روان برای ورود به پزشکی، یک شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. این قانون زمانی ارزشمند است که به جای رویکرد حذفی و مچگیرانه، با رویکرد حمایتی و پیشگیرانه اجرا شود. هدف نهایی باید ساختن سیستمی باشد که نه تنها افراد دارای تابآوری را جذب کند، بلکه توانایی حفظ و ارتقای سلامت روان آنها را در طول مسیر دشوار پزشکی نیز داشته باشد. تا زمانی که این نگاه جامع حاکم نشود، صرفاً افزودن یک بند به آییننامه، مشکل را حل نخواهد کرد.
رضا سیلاوی
۳۱ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
⏺اخیراً در آییننامه جدید آموزشی مقطع دکتری عمومی پزشکی، شرط برخورداری از «سلامت کامل جسمی و روانی» به عنوان یکی از الزامات ورود به این رشته تصریح شده است. به عنوان کسی که سالهاست دغدغههای حوزه آموزش پزشکی و سلامت روان را دنبال میکنم، معتقدم این تصمیم اگرچه گامی رو به جلو و ضروری است، اما به تنهایی کافی نیست و نباید ما را به اشتباه بیندازد که گویی با این یک اقدام، مسئله سلامت روان در جامعه پزشکی حل شده است.
⏺چرا این تصمیم لازم است؟
حرفه پزشکی با جان و سلامت انسانها سروکار دارد و استرس بسیار بالایی را بر دوش پزشکان میگذارد. اطمینان از تابآوری روانی ورودیها، ریسک خطاهای پزشکی ناشی از فرسودگی یا بحرانهای روانی را کاهش میدهد. همچنین محیط آموزش پزشکی ذاتاً پرفشار است و شناسایی زودهنگام آسیبپذیریها میتواند از بروز بحرانهای جدیتر مانند افسردگی شدید یا فرسودگی شغلی زودرس در طول تحصیل جلوگیری کند. این رویکرد، همسویی با استانداردهای جهانی را نیز نشان میدهد؛ در بسیاری از کشورهای توسعهیافته، «شایستگی حرفهای» شامل سلامت روان نیز میشود.
⏺اما چرا کافی نیست؟
اول اینکه سلامت روان یک وضعیت ایستا نیست. یک دانشجو ممکن است در روز اول ورود کاملاً سالم باشد، اما فشارهای سنگین دوران تحصیل، کشیکهای طولانی، حجم بالای دروس و محیط سلسلهمراتبی در سالهای بعد او را دچار مشکل کند. غربالگری بدو ورود، تضمینی برای سلامت روان در طول هفت سال تحصیل نیست.
دوم، خطر انگزنی و پنهانکاری وجود دارد. اگر این شرط به صورت یک فیلتر تنبیهی اجرا شود، دانشجویان را به پنهان کردن مشکلات روانی خود سوق میدهد. ترس از اخراج یا برچسب خوردن باعث میشود فرد در زمان نیاز، کمک نخواهد و وضعیتش وخیمتر شود.
سوم، ابهام در نحوه ارزیابی. اگر سنجش سلامت روان صرفاً به یک چکلیست کاغذی یا یک مصاحبه سطحی محدود شود، از نظر علمی فاقد اعتبار است. این ارزیابی باید توسط متخصصان سلامت روان، با ابزارهای استاندارد و به صورت کاملاً محرمانه انجام شود.
و چهارم، نادیده گرفتن ریشههای مشکل. غربالگری ورودیها، محیط آموزشی پرفشار را اصلاح نمیکند. تا زمانی که فرهنگ آموزشی، شرایط کارورزی و حمایتهای نهادی تغییر نکند، صرفاً «ورود دادن افراد سالم» تضمینی برای «سالم ماندن» آنها تا پایان دوره نیست.
⏺چه باید کرد؟
برای اینکه این آییننامه واقعاً اثرگذار باشد، باید با سیاستهای مکمل زیر همراه شود:
نخست، ایجاد سیستم پشتیبانی مستمر و محرمانه. دسترسی رایگان، آسان و کاملاً محرمانه به خدمات روانشناسی و مشاوره در تمام طول دوران تحصیل، بدون اینکه درخواست کمک در پرونده آموزشی دانشجو تأثیر منفی بگذارد یا منجر به اخراج شود.
دوم، اصلاح محیط آموزشی. بازنگری در حجم دروس، کاهش فشارهای غیرضروری، اصلاح شرایط کشیکهای کارورزی و ترویج فرهنگ حمایتی به جای فرهنگ تحقیر یا سرزنش در بیمارستانهای آموزشی.
سوم، آموزش اساتید و کادر درمان. توانمندسازی اعضای هیئت علمی و رزیدنتهای ارشد برای شناسایی زودهنگام علائم پریشانی در دانشجویان و ارجاع حمایتی آنها به جای برخورد انضباطی.
و چهارم، پایش دورهای به جای غربالگری تکمرحلهای. انجام ارزیابیهای دورهای سلامت روان در طول تحصیل به جای تمرکز صرف بر بدو ورود.
⏺حرف آخر
شرط سلامت روان برای ورود به پزشکی، یک شرط لازم است، اما شرط کافی نیست. این قانون زمانی ارزشمند است که به جای رویکرد حذفی و مچگیرانه، با رویکرد حمایتی و پیشگیرانه اجرا شود. هدف نهایی باید ساختن سیستمی باشد که نه تنها افراد دارای تابآوری را جذب کند، بلکه توانایی حفظ و ارتقای سلامت روان آنها را در طول مسیر دشوار پزشکی نیز داشته باشد. تا زمانی که این نگاه جامع حاکم نشود، صرفاً افزودن یک بند به آییننامه، مشکل را حل نخواهد کرد.
رضا سیلاوی
۳۱ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
Post #86
222
تراوشات|رضا سیلاوی 📝پزشک، هوش مصنوعی و بیمار؛ از رقابت تا همزیستی ⏺ورود هوش مصنوعی به حوزه سلامت دیگر رخدادی دور از ذهن نیست؛ از تحلیل تصاویر پزشکی و پاتولوژی تا پیشبینی بیماری، کمک به تجویز دارو و مستندسازی. پرسش اصلی این نیست که «آیا هوش مصنوعی وارد حوزه سلامت میشود؟»،…khouzihaDaily No. 1277.pdf12.5 MB
Post #85
8.87K
📝پزشک، هوش مصنوعی و بیمار؛ از رقابت تا همزیستی
⏺ورود هوش مصنوعی به حوزه سلامت دیگر رخدادی دور از ذهن نیست؛ از تحلیل تصاویر پزشکی و پاتولوژی تا پیشبینی بیماری، کمک به تجویز دارو و مستندسازی.
پرسش اصلی این نیست که «آیا هوش مصنوعی وارد حوزه سلامت میشود؟»، پرسش این است که «نقش پزشک و بیمار در این تحول چه میشود؟» پاسخ به این پرسش، فقط فنی نیست؛ اخلاقی، حقوقی و انسانی است.
⏺فرصتها روشناند: تشخیص سریعتر و گاه دقیقتر، شخصیسازی درمان و کاهش بار اداری و شناختی پزشک. اگر هوش مصنوعی کارهای تکراری را انجام دهد، پزشک وقت بیشتری برای گفتوگو، معاینه دقیقتر و ارتباط با بیمار پیدا میکند. یعنی ماشین جایگزین پزشک نمیشود؛ او را برای کاری که ماشین نمیتواند انجام دهد آزاد میکند.
⏺اما خطرها نیز جدیاند: دادههای سوگیرانه، الگوریتمهای اشتباه، فرسایش مهارت بالینی و گم شدن مسئولیت خطا میان پزشک، سازنده نرمافزار و بیمار. هوش مصنوعی نمیتواند مسئول اخلاقی و حقوقی باشد؛ مسئولیت نهایی همچنان بر دوش پزشک و نظام سلامت است. پس اصل انسان در حلقه باید حفظ شود و تصمیم نهایی بالینی با پزشک بماند.
⏺برای همزیستی مسالمتآمیز، سه طرف باید همکاری کنند. پزشکان باید سواد داده، آمار پایه و تفکر انتقادی بیاموزند؛ بیماران باید بدانند هوش مصنوعی کجا در درمانشان دخیل است و حق پرسیدن، انتخاب و بررسی داشته باشند؛ توسعهدهندگان نیز باید آموزش بالینی ببینند و شفافیت و توضیحپذیری را جدی بگیرند.
⏺قوانین باید مسئولیتپذیری، حریم خصوصی، رضایت آگاهانه و ممیزی سوگیری را تضمین کنند. هوش مصنوعی باید در گردش کار بالینی ادغام و تجمیع شود، نه بهصورت ابزارهای پراکنده. بیمار نیز باید در تصمیمگیری مشترک مشارکت کند و از دادهها و منطق تصمیمها آگاه باشد.
⏺آموزش پزشکی نیز باید متحول و به روز شود: سواد داده، اخلاق در هوش مصنوعی و مهارتهای ارتباطی در برنامه درسی دانشجویان گنجانده شود. معیار موفقیت فقط دقت الگوریتم نباشد؛ تجربه بیمار، عدالت، ایمنی و رضایت پزشک هم مهم است. خطاها شفاف بررسی شوند و فرهنگ یادگیری تقویت شود.
⏺نتیجه روشن است؛آینده پزشکی نه پیروزی ماشین بر انسان است و نه انکار فناوری؛ همزیستی هوشمندانه هوش مصنوعی و هوش انسانی است. ماشین میتواند محاسبه کند، اما درمان کردن، تصمیم اخلاقی گرفتن، همدلی و انسان ماندن، هنوز کار پزشک است.
رضا سیلاوی
۲۷ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
⏺ورود هوش مصنوعی به حوزه سلامت دیگر رخدادی دور از ذهن نیست؛ از تحلیل تصاویر پزشکی و پاتولوژی تا پیشبینی بیماری، کمک به تجویز دارو و مستندسازی.
پرسش اصلی این نیست که «آیا هوش مصنوعی وارد حوزه سلامت میشود؟»، پرسش این است که «نقش پزشک و بیمار در این تحول چه میشود؟» پاسخ به این پرسش، فقط فنی نیست؛ اخلاقی، حقوقی و انسانی است.
⏺فرصتها روشناند: تشخیص سریعتر و گاه دقیقتر، شخصیسازی درمان و کاهش بار اداری و شناختی پزشک. اگر هوش مصنوعی کارهای تکراری را انجام دهد، پزشک وقت بیشتری برای گفتوگو، معاینه دقیقتر و ارتباط با بیمار پیدا میکند. یعنی ماشین جایگزین پزشک نمیشود؛ او را برای کاری که ماشین نمیتواند انجام دهد آزاد میکند.
⏺اما خطرها نیز جدیاند: دادههای سوگیرانه، الگوریتمهای اشتباه، فرسایش مهارت بالینی و گم شدن مسئولیت خطا میان پزشک، سازنده نرمافزار و بیمار. هوش مصنوعی نمیتواند مسئول اخلاقی و حقوقی باشد؛ مسئولیت نهایی همچنان بر دوش پزشک و نظام سلامت است. پس اصل انسان در حلقه باید حفظ شود و تصمیم نهایی بالینی با پزشک بماند.
⏺برای همزیستی مسالمتآمیز، سه طرف باید همکاری کنند. پزشکان باید سواد داده، آمار پایه و تفکر انتقادی بیاموزند؛ بیماران باید بدانند هوش مصنوعی کجا در درمانشان دخیل است و حق پرسیدن، انتخاب و بررسی داشته باشند؛ توسعهدهندگان نیز باید آموزش بالینی ببینند و شفافیت و توضیحپذیری را جدی بگیرند.
⏺قوانین باید مسئولیتپذیری، حریم خصوصی، رضایت آگاهانه و ممیزی سوگیری را تضمین کنند. هوش مصنوعی باید در گردش کار بالینی ادغام و تجمیع شود، نه بهصورت ابزارهای پراکنده. بیمار نیز باید در تصمیمگیری مشترک مشارکت کند و از دادهها و منطق تصمیمها آگاه باشد.
⏺آموزش پزشکی نیز باید متحول و به روز شود: سواد داده، اخلاق در هوش مصنوعی و مهارتهای ارتباطی در برنامه درسی دانشجویان گنجانده شود. معیار موفقیت فقط دقت الگوریتم نباشد؛ تجربه بیمار، عدالت، ایمنی و رضایت پزشک هم مهم است. خطاها شفاف بررسی شوند و فرهنگ یادگیری تقویت شود.
⏺نتیجه روشن است؛آینده پزشکی نه پیروزی ماشین بر انسان است و نه انکار فناوری؛ همزیستی هوشمندانه هوش مصنوعی و هوش انسانی است. ماشین میتواند محاسبه کند، اما درمان کردن، تصمیم اخلاقی گرفتن، همدلی و انسان ماندن، هنوز کار پزشک است.
رضا سیلاوی
۲۷ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
Post #84
12.7K
⭕️ معاونت درمان وزارت بهداشت؛عملکرد خوب، روایت ضعیف
⏺معاونت درمان وزارت بهداشت طی دو سال گذشته، با وجود حجم بالای چالشها و مطالبات، فعالیت فشرده و قابلتوجهی داشته و در حوزههای مختلف اقدامات مهمی انجام داده است.
⏺اما واقعیت این است که بخش زیادی از این تلاشها آنطور که باید دیده و شنیده نشده است. یکی از دلایل مهم این مسئله، ضعف در عملکرد روابط عمومی و روایت رسانهای اقدامات معاونت درمان است.
⏺روابط عمومی فقط انتشار خبر جلسات نیست؛ باید بتواند دستاوردها را بهموقع، شفاف و قابل فهم برای جامعه پزشکی، رسانهها و افکار عمومی روایت کند. وقتی کار انجام میشود اما درست روایت نمیشود، طبیعی است که تصویر واقعی عملکرد مجموعه نیز شکل نگیرد.
🚨معاونت درمان کمکار نبوده؛ این روابط عمومی معاونت مذکور بوده که نتوانسته به اندازه این حجم از تلاش، آن را به جامعه و رسانهها معرفی کند. تقویت این بخش میتواند فاصله میان «کار انجامشده» و «تصویری که از عملکرد وجود دارد» را بهطور جدی کاهش دهد.
📝رضا سیلاوی
۶ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
⏺معاونت درمان وزارت بهداشت طی دو سال گذشته، با وجود حجم بالای چالشها و مطالبات، فعالیت فشرده و قابلتوجهی داشته و در حوزههای مختلف اقدامات مهمی انجام داده است.
⏺اما واقعیت این است که بخش زیادی از این تلاشها آنطور که باید دیده و شنیده نشده است. یکی از دلایل مهم این مسئله، ضعف در عملکرد روابط عمومی و روایت رسانهای اقدامات معاونت درمان است.
⏺روابط عمومی فقط انتشار خبر جلسات نیست؛ باید بتواند دستاوردها را بهموقع، شفاف و قابل فهم برای جامعه پزشکی، رسانهها و افکار عمومی روایت کند. وقتی کار انجام میشود اما درست روایت نمیشود، طبیعی است که تصویر واقعی عملکرد مجموعه نیز شکل نگیرد.
🚨معاونت درمان کمکار نبوده؛ این روابط عمومی معاونت مذکور بوده که نتوانسته به اندازه این حجم از تلاش، آن را به جامعه و رسانهها معرفی کند. تقویت این بخش میتواند فاصله میان «کار انجامشده» و «تصویری که از عملکرد وجود دارد» را بهطور جدی کاهش دهد.
📝رضا سیلاوی
۶ شهریور ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
Post #83
8.19K
📝آفت مدیریت دوربین محور
⏺مدیریت نمایشی و دوربینمحور، گرچه در ظاهر با هدف افزایش شفافیت، جذابیت رسانهای و ایجاد حس پویایی در مجموعه انجام میشود، اما در عمل میتواند به یکی از آسیبزاترین الگوهای مدیریتی بدل شود.
⏺در این شیوه، دیده شدن بهتدریج جای کار کردن را میگیرد و مدیر بهجای تمرکز بر حل مسئله، بیشتر در پی تولید قابهای تبلیغاتی، صحنهسازیهای رسانهای و نمایش مداوم حضور خود است.
⏺چنین مدیریتی معمولاً بر اساس برداشت سطحی از افکار عمومی شکل میگیرد؛ یعنی بهجای اصلاح ساختارها، تلاش میشود با چند تصویر، گزارش کوتاه یا بازدید نمایشی، بحرانها پنهان یا منحرف شوند.
⏺این رویکرد در کوتاهمدت ممکن است موفق به نظر برسد، اما در بلندمدت به فرسایش اعتماد عمومی و بیاعتباری سازمان منجر میشود.
⏺یکی از ضعفهای اصلی این سبک، جایگزین شدن نماد با محتواست. وقتی دوربین و رسانه تعیینکنندهی اولویتها شوند، تصمیمات مدیریتی نیز به سمت پروژههای نمایشی، اقدامات کماثر اما پر سر و صدا، و انتخابهایی با ارزش تبلیغاتی بالا میل میکند. در نتیجه، منابع انسانی و مالی بهجای حل مسائل بنیادی، صرف تولید تصویر
موفقیت میشوند.
⏺این نوع مدیریت بهویژه در شرایط بحرانی خطرناکتر است، چون مدیر بهجای پذیرش مسئولیت، در پی کنترل روایت رسانهای بحران برمیآید.
⏺مدیریت دوربینمحور همچنین آسیب جدی به فرهنگ سازمانی میزند. کارکنان در چنین فضایی میآموزند که دیده شدن مهمتر از کیفیت است و همین امر انگیزهی ابتکار، صداقت و مسئولیتپذیری را تضعیف میکند.
بهتدریج سازمان از درون تهی شده و سرشار ازگزارشها زیبا، اما عملکرد واقعی ضعیف؛ جلسات پرشمار، اما تصمیمها کماثر می شود.
این شکاف میان ظاهر و واقعیت، دیر یا زود خود را در قالب ناکارآمدی، نارضایتی و بحران اعتماد نشان میدهد.
⏺نکتهی مهمتر آن است که مدیریت نمایشی اغلب با پاسخگویی واقعی ناسازگار است. مدیری که بیش از حد به تصویر خود وابسته است، معمولاً نقد را برنمیتابد و ترجیح میدهد با کنترل رسانه و تولید روایت مثبت، خطاها را کمرنگ کند.
اما سازمانی که نقدپذیر نباشد، عملاً امکان اصلاح پایدار را از دست میدهد.
از این رو، هرچند استفاده از رسانه میتواند بخشی از مدیریت مدرن باشد، اما وقتی رسانه به جای ابزار، به هدف تبدیل شود، مدیریت از معنا تهی میشود.
📌در نهایت، مدیریت موفق آن است که کمتر نمایش دهد و بیشتر نتیجه بسازد؛ کمتر دربارهی کار حرف بزند و بیشتر اجازه دهد کار و نتیجه، خودش سخن بگوید.
رضا سیلاوی
۲۶ مرداد ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
⏺مدیریت نمایشی و دوربینمحور، گرچه در ظاهر با هدف افزایش شفافیت، جذابیت رسانهای و ایجاد حس پویایی در مجموعه انجام میشود، اما در عمل میتواند به یکی از آسیبزاترین الگوهای مدیریتی بدل شود.
⏺در این شیوه، دیده شدن بهتدریج جای کار کردن را میگیرد و مدیر بهجای تمرکز بر حل مسئله، بیشتر در پی تولید قابهای تبلیغاتی، صحنهسازیهای رسانهای و نمایش مداوم حضور خود است.
⏺چنین مدیریتی معمولاً بر اساس برداشت سطحی از افکار عمومی شکل میگیرد؛ یعنی بهجای اصلاح ساختارها، تلاش میشود با چند تصویر، گزارش کوتاه یا بازدید نمایشی، بحرانها پنهان یا منحرف شوند.
⏺این رویکرد در کوتاهمدت ممکن است موفق به نظر برسد، اما در بلندمدت به فرسایش اعتماد عمومی و بیاعتباری سازمان منجر میشود.
⏺یکی از ضعفهای اصلی این سبک، جایگزین شدن نماد با محتواست. وقتی دوربین و رسانه تعیینکنندهی اولویتها شوند، تصمیمات مدیریتی نیز به سمت پروژههای نمایشی، اقدامات کماثر اما پر سر و صدا، و انتخابهایی با ارزش تبلیغاتی بالا میل میکند. در نتیجه، منابع انسانی و مالی بهجای حل مسائل بنیادی، صرف تولید تصویر
موفقیت میشوند.
⏺این نوع مدیریت بهویژه در شرایط بحرانی خطرناکتر است، چون مدیر بهجای پذیرش مسئولیت، در پی کنترل روایت رسانهای بحران برمیآید.
⏺مدیریت دوربینمحور همچنین آسیب جدی به فرهنگ سازمانی میزند. کارکنان در چنین فضایی میآموزند که دیده شدن مهمتر از کیفیت است و همین امر انگیزهی ابتکار، صداقت و مسئولیتپذیری را تضعیف میکند.
بهتدریج سازمان از درون تهی شده و سرشار ازگزارشها زیبا، اما عملکرد واقعی ضعیف؛ جلسات پرشمار، اما تصمیمها کماثر می شود.
این شکاف میان ظاهر و واقعیت، دیر یا زود خود را در قالب ناکارآمدی، نارضایتی و بحران اعتماد نشان میدهد.
⏺نکتهی مهمتر آن است که مدیریت نمایشی اغلب با پاسخگویی واقعی ناسازگار است. مدیری که بیش از حد به تصویر خود وابسته است، معمولاً نقد را برنمیتابد و ترجیح میدهد با کنترل رسانه و تولید روایت مثبت، خطاها را کمرنگ کند.
اما سازمانی که نقدپذیر نباشد، عملاً امکان اصلاح پایدار را از دست میدهد.
از این رو، هرچند استفاده از رسانه میتواند بخشی از مدیریت مدرن باشد، اما وقتی رسانه به جای ابزار، به هدف تبدیل شود، مدیریت از معنا تهی میشود.
📌در نهایت، مدیریت موفق آن است که کمتر نمایش دهد و بیشتر نتیجه بسازد؛ کمتر دربارهی کار حرف بزند و بیشتر اجازه دهد کار و نتیجه، خودش سخن بگوید.
رضا سیلاوی
۲۶ مرداد ۱۴۰۵
https://t.me/rezasilavi1601
Post #82
11.5K
📝پزشکی خانواده و نظام ارجاع؛کلانپروژهای با نگرانیها و چالشهای فراوان
به قلم دکتر رضا سیلاوی
🔴پزشکی خانواده و نظام ارجاع سالهاست که به عنوان یکی از کلانپروژههای حوزه سلامت در ایران مطرح بوده و در دورههای مختلف تلاشهایی برای اجرای سراسری آن صورت گرفته است.
🔴اگرچه در اسناد بالادستی و تئوریهای سیاستگذاری سلامت، این طرح به عنوان راهکاری برای کاهش هزینههای درمان، توزیع عادلانه خدمات و مدیریت بهتر سلامت جامعه معرفی میشود، اما در عمل با مقاومتها، نقدها و نگرانیهای جدی از سوی فعالین صنفی، پزشکان عمومی و انجمنهای تخصصی مواجه شده است.
🔴سادهانگاری این نگرانیها و تقلیل آنها به مقاومت در برابر تغییر یا منافع شخصی پزشکان، یکی از بزرگترین خطاهای سیاستگذاری است. در ادامه به این موضوع میپردازیم که چرا نباید دغدغههای فعالین صنفی در این زمینه را دستکم گرفت و ریشههای ساختاری این نگرانیها چیست.
📌نگرانی اول: خطر اضمحلال جایگاه و معیشت پزشکان عمومی و عدم همراهی این صنف
🟠پزشکان عمومی هسته اصلی و موتور محرک طرح پزشکی خانواده هستند. با این حال، بسترهای معیشتی و امنیتی شغلی مناسبی برای آنها در این طرح دیده نشده است.اگر پزشکان عمومی که بازوان اجرایی این طرح هستند، انگیزه مادی و معنوی کافی نداشته باشند، طرح در همان مراحل اولیه با ریزش نیرو یا عدم همکاری مواجه شده و شکست خواهد خورد.
🟠نظام پرداخت نامناسب:سرانه پرداختی به پزشکان خانواده معمولاً با نرخ تورم و هزینههای مطبداری (اجاره، حقوق پرسنل، قبوض و...) همخوانی ندارد. این امر میتواند مطبهای خصوصی را به مرز ورشکستگی بکشاند.
🟠فقدان امنیت شغلی: قراردادهای یکطرفه با بیمهها و متولیان دولتی، تأخیرهای طولانیمدت در پرداخت مطالبات و جریمههای کسورات بیمهای، امنیت اقتصادی پزشک خانواده را به شدت تهدید میکند.
📌نگرانی دوم:نادیده گرفتن زیرساختهای فیزیکی و فناوری اطلاعات
🟠نظام ارجاع نیازمند یک شبکه ارتباطی یکپارچه، پرونده الکترونیک سلامت (سیب و سامانههای مشابه) بدون نقص و بسترهای سختافزاری قوی است. فعالین صنفی همواره به قطعی مکرر سامانهها، سرعت پایین اینترنت، عدم یکپارچگی میان سامانههای مختلف (مانند تامین اجتماعی، سلامت و نیروهای مسلح) و فرآیندهای فرسایشی ثبت دادهها اعتراض دارند.
🟠در بسیاری از مناطق محروم یا حاشیه شهرها، کلینیکها و مراکز درمانی استانداردهای لازم برای میزبانی پزشک خانواده و ارایه خدمات سطح یک را ندارند.
🟠تحمیل یک سیستم بوروکراتیک و ناکارآمد ارتباطی، بخش عمدهای از زمان و انرژی پزشک را به جای «درمان بیمار» صرف «ثبت دادههای فرمالیته در کامپیوتر» میکند که این امر مستقیماً کیفیت درمان را کاهش میدهد.
📌نگرانی سوم:کمبود پزشک و توزیع ناعادلانه جغرافیایی
🟠سیاستگذاران اغلب فرض میکنند تعداد کافی پزشک برای پوشش جمعیت در تمام مناطق وجود دارد. اما واقعیت میدانی نشان میدهد که تمایل پزشکان به کار در مناطق محروم و بدآبوهوا به دلیل نبود مشوقهای کافی روز به روز کمتر میشود.
🟠فشار کاری بالا در طرح پزشکی خانواده (پوشش جمعیتهای بزرگ تا ۳۰۰۰ نفر به ازای هر پزشک) منجر به فرسودگی شغلی شدید (Burnout) پزشکان میشود.
📌نگرانی چهارم:تجربه شکستخورده طرحهای آزمایشی
🟠بیش از یک دهه از اجرای آزمایشی طرح پزشک خانواده در استانهای فارس و مازندران میگذرد. فعالین صنفی تاکید دارند که چالشها، نقاط ضعف و اشکالات ساختاری این دو استان پیشرو هنوز به طور کامل برطرف نشده است.
🟠تصمیمگیران بدون درس گرفتن از تجربیات عینی این دو استان و اصلاح فرآیندهای مالی و اداری، اصرار به توسعه کشوری طرح دارند.
🟠تکرار اشتباهات گذشته در مقیاس ملی، نه تنها منابع مالی کشور را هدر میدهد، بلکه کل بدنه پزشکی کشور را نسبت به اصلاحات ساختاری در حوزه سلامت ناامید و بیاعتماد میسازد.
📌جمع بندی نهایی:پزشکی خانواده بدون شک یک الگوی علمی و پذیرفتهشده در جهان است، اما کپیبرداری ناقص از الگوهای خارجی بدون بومیسازی و تامین منابع مالی پایدار، محکوم به شکست است.
🟠نگرانیهای فعالین صنفی، ناشی از رویارویی روزمره و بیواسطه آنها با مشکلات ساختاری نظام سلامت است. دستکم گرفتن این دغدغهها و پیشبرد دستوری و ضربالاجلی طرح، در نهایت منجر به فرار سرمایههای انسانی (مهاجرت پزشکان عمومی)، کاهش کیفیت خدمات درمانی و نارضایتی گسترده مردم خواهد شد. سیاستگذاران باید صنف پزشکان را به عنوان «شریک استراتژیک» خود در نظر بگیرند، نه صرفاً به عنوان مجری دستورالعملهای اداری.
https://t.me/rezasilavi1601
به قلم دکتر رضا سیلاوی
🔴پزشکی خانواده و نظام ارجاع سالهاست که به عنوان یکی از کلانپروژههای حوزه سلامت در ایران مطرح بوده و در دورههای مختلف تلاشهایی برای اجرای سراسری آن صورت گرفته است.
🔴اگرچه در اسناد بالادستی و تئوریهای سیاستگذاری سلامت، این طرح به عنوان راهکاری برای کاهش هزینههای درمان، توزیع عادلانه خدمات و مدیریت بهتر سلامت جامعه معرفی میشود، اما در عمل با مقاومتها، نقدها و نگرانیهای جدی از سوی فعالین صنفی، پزشکان عمومی و انجمنهای تخصصی مواجه شده است.
🔴سادهانگاری این نگرانیها و تقلیل آنها به مقاومت در برابر تغییر یا منافع شخصی پزشکان، یکی از بزرگترین خطاهای سیاستگذاری است. در ادامه به این موضوع میپردازیم که چرا نباید دغدغههای فعالین صنفی در این زمینه را دستکم گرفت و ریشههای ساختاری این نگرانیها چیست.
📌نگرانی اول: خطر اضمحلال جایگاه و معیشت پزشکان عمومی و عدم همراهی این صنف
🟠پزشکان عمومی هسته اصلی و موتور محرک طرح پزشکی خانواده هستند. با این حال، بسترهای معیشتی و امنیتی شغلی مناسبی برای آنها در این طرح دیده نشده است.اگر پزشکان عمومی که بازوان اجرایی این طرح هستند، انگیزه مادی و معنوی کافی نداشته باشند، طرح در همان مراحل اولیه با ریزش نیرو یا عدم همکاری مواجه شده و شکست خواهد خورد.
🟠نظام پرداخت نامناسب:سرانه پرداختی به پزشکان خانواده معمولاً با نرخ تورم و هزینههای مطبداری (اجاره، حقوق پرسنل، قبوض و...) همخوانی ندارد. این امر میتواند مطبهای خصوصی را به مرز ورشکستگی بکشاند.
🟠فقدان امنیت شغلی: قراردادهای یکطرفه با بیمهها و متولیان دولتی، تأخیرهای طولانیمدت در پرداخت مطالبات و جریمههای کسورات بیمهای، امنیت اقتصادی پزشک خانواده را به شدت تهدید میکند.
📌نگرانی دوم:نادیده گرفتن زیرساختهای فیزیکی و فناوری اطلاعات
🟠نظام ارجاع نیازمند یک شبکه ارتباطی یکپارچه، پرونده الکترونیک سلامت (سیب و سامانههای مشابه) بدون نقص و بسترهای سختافزاری قوی است. فعالین صنفی همواره به قطعی مکرر سامانهها، سرعت پایین اینترنت، عدم یکپارچگی میان سامانههای مختلف (مانند تامین اجتماعی، سلامت و نیروهای مسلح) و فرآیندهای فرسایشی ثبت دادهها اعتراض دارند.
🟠در بسیاری از مناطق محروم یا حاشیه شهرها، کلینیکها و مراکز درمانی استانداردهای لازم برای میزبانی پزشک خانواده و ارایه خدمات سطح یک را ندارند.
🟠تحمیل یک سیستم بوروکراتیک و ناکارآمد ارتباطی، بخش عمدهای از زمان و انرژی پزشک را به جای «درمان بیمار» صرف «ثبت دادههای فرمالیته در کامپیوتر» میکند که این امر مستقیماً کیفیت درمان را کاهش میدهد.
📌نگرانی سوم:کمبود پزشک و توزیع ناعادلانه جغرافیایی
🟠سیاستگذاران اغلب فرض میکنند تعداد کافی پزشک برای پوشش جمعیت در تمام مناطق وجود دارد. اما واقعیت میدانی نشان میدهد که تمایل پزشکان به کار در مناطق محروم و بدآبوهوا به دلیل نبود مشوقهای کافی روز به روز کمتر میشود.
🟠فشار کاری بالا در طرح پزشکی خانواده (پوشش جمعیتهای بزرگ تا ۳۰۰۰ نفر به ازای هر پزشک) منجر به فرسودگی شغلی شدید (Burnout) پزشکان میشود.
📌نگرانی چهارم:تجربه شکستخورده طرحهای آزمایشی
🟠بیش از یک دهه از اجرای آزمایشی طرح پزشک خانواده در استانهای فارس و مازندران میگذرد. فعالین صنفی تاکید دارند که چالشها، نقاط ضعف و اشکالات ساختاری این دو استان پیشرو هنوز به طور کامل برطرف نشده است.
🟠تصمیمگیران بدون درس گرفتن از تجربیات عینی این دو استان و اصلاح فرآیندهای مالی و اداری، اصرار به توسعه کشوری طرح دارند.
🟠تکرار اشتباهات گذشته در مقیاس ملی، نه تنها منابع مالی کشور را هدر میدهد، بلکه کل بدنه پزشکی کشور را نسبت به اصلاحات ساختاری در حوزه سلامت ناامید و بیاعتماد میسازد.
📌جمع بندی نهایی:پزشکی خانواده بدون شک یک الگوی علمی و پذیرفتهشده در جهان است، اما کپیبرداری ناقص از الگوهای خارجی بدون بومیسازی و تامین منابع مالی پایدار، محکوم به شکست است.
🟠نگرانیهای فعالین صنفی، ناشی از رویارویی روزمره و بیواسطه آنها با مشکلات ساختاری نظام سلامت است. دستکم گرفتن این دغدغهها و پیشبرد دستوری و ضربالاجلی طرح، در نهایت منجر به فرار سرمایههای انسانی (مهاجرت پزشکان عمومی)، کاهش کیفیت خدمات درمانی و نارضایتی گسترده مردم خواهد شد. سیاستگذاران باید صنف پزشکان را به عنوان «شریک استراتژیک» خود در نظر بگیرند، نه صرفاً به عنوان مجری دستورالعملهای اداری.
https://t.me/rezasilavi1601
Post #81
1.74K
Forwarded from medistU | مدیستیو
⭕️دکتر سیلاوی سردبیر تحریریه مدیستیو در شبکه ایکس نوشت:
🔹ایجاد شکاف میان گروههای مختلف تیم سلامت ، همواره سادهترین حربه برای کسانی است که از پاسخگویی به مطالبات شانه خالی میکنند. وقتی انرژی و توان یک صنف صرف درگیریهای داخلی، مقایسههای فرسایشی و رقابتهای کاذب میان رشتهای شود،مطالبه اصلی به حاشیه میرود.
🔹هرگونه حرکتی که یک گروه از کادر سلامت را در مقابل گروه دیگر قرار دهد، در نهایت به ضرر هر دو طرف تمام خواهد شد؛ چرا که قدرت چانهزنی کل مجموعه را در برابر نهادهای تصمیمگیرنده تضعیف میکند.
🔹باید پذیرفت که بهبود شرایط کاری پرستار ، به نفع پزشک است و ارتقای جایگاه پیراپزشک ، کیفیت کار کل تیم سلامت را بالا میبرد.
اگر هیات علمی شرایط خوبی داشته باشد، غیرهیات علمی نیز شرایط بهتری خواهد داشت.
همهی همکاران باید هوشیار باشند!
http://t.me/medistU
🔹ایجاد شکاف میان گروههای مختلف تیم سلامت ، همواره سادهترین حربه برای کسانی است که از پاسخگویی به مطالبات شانه خالی میکنند. وقتی انرژی و توان یک صنف صرف درگیریهای داخلی، مقایسههای فرسایشی و رقابتهای کاذب میان رشتهای شود،مطالبه اصلی به حاشیه میرود.
🔹هرگونه حرکتی که یک گروه از کادر سلامت را در مقابل گروه دیگر قرار دهد، در نهایت به ضرر هر دو طرف تمام خواهد شد؛ چرا که قدرت چانهزنی کل مجموعه را در برابر نهادهای تصمیمگیرنده تضعیف میکند.
🔹باید پذیرفت که بهبود شرایط کاری پرستار ، به نفع پزشک است و ارتقای جایگاه پیراپزشک ، کیفیت کار کل تیم سلامت را بالا میبرد.
اگر هیات علمی شرایط خوبی داشته باشد، غیرهیات علمی نیز شرایط بهتری خواهد داشت.
همهی همکاران باید هوشیار باشند!
http://t.me/medistU
Post #80
1.33K
Forwarded from medistU | مدیستیو
⚠️دانشگاههای علوم پزشکی؛ موتورهای محرک بهداشت و درمان یا قربانیانِ بدهیهای معوق؟
❗️واقعیتِ تلخِ این روزهای دانشگاههای علوم پزشکی کشور، در یک پارادوکسِ ویرانگر خلاصه میشود: دانشگاههایی که بارِ اصلیِ سلامتِ جامعه را بر دوش میکشند، امروز خود در ورطهی یک بحران مالیِ خودساخته گرفتار شدهاند. بخشِ اعظمِ درآمدِ این دانشگاهها از طریق ارائه خدمات درمانی در بیمارستانهای تابعه تأمین میشود؛ اما این درآمدها به جای آنکه صرفِ چرخهی توسعه و رفاه شود، در «صندوقِ بدهیهایِ بیپایانِ بیمهها» بلوکه شده است.
❗️مشکل اینجاست که سازمانهای بیمهگر، با بیتوجهی به تعهدات قانونی خود، مطالبات بیمارستانها را با تأخیرهای ماهانه و حتی سالانه پرداخت میکنند. این تأخیرها، در کنار تورمِ افسارگسیختهی تجهیزات پزشکی و دارو، دانشگاهها را با "کمبودِ نقدینگیِ مزمن" مواجه کرده است.
⚡️پیامدهای این وضعیت، فاجعهبارتر از آن است که در آمارها دیده میشود:
1️⃣ فلج شدنِ توسعه زیرساختها:وقتی درآمدهای اختصاصی دانشگاهها به موقع وصول نمیشود، نوسازی تجهیزات فرسوده، احداثِ بخشهای جدید و بهینهسازیِ فضاهای درمانی به کما میرود. دانشگاهی که نتواند زیرساختهای خود را توسعه دهد، در واقع در حالِ عقبگردِ فنی و تخصصی است که دودش در نهایت به چشمِ بیماران میرود.
2️⃣کوچک شدنِ سفرهی پرسنل:
در نبودِ نقدینگی، اولین قربانی، نیروی انسانی است. در حالی که کادر بهداشت،درمان و پرسنلِ دانشگاهها، شبانهروز با کمترین امکانات در حالِ ارائه خدمات هستند، دانشگاهها به دلیل عدم وصولِ مطالبات از بیمهها، قادر به پرداختِ بهموقعِ کارانهها، اضافهکارها و سایر مطالباتِ رفاهی پرسنل نیستند. این یعنی سفرهی معیشتِ خانوادههایِ کارکنانِ نظام سلامت، روز به روز کوچکتر و بیرونقتر میشود؛ وضعیتی که انگیزه و بهرهوری را در حساسترین بخشِ کشور به قهقرا برده است.
⛔️و اما عجیبتر از همه، انفعالِ وزارتخانه است.معاونتِ توسعهی وزارت بهداشت، که باید به عنوانِ ستادِ فرماندهی و بازویِ چانهزنیِ دانشگاهها، در برابرِ بدقولیِ بیمهها بایستد و با فشارهای قانونی و ساختاری، حقِ این مجموعهها را استیفا کند، اکنون خود را به یک «نظارهگرِ منفعل» تبدیل کرده است. سکوتِ مصلحتی و اکتفا کردن به مکاتباتِ اداریِ بینتیجه، دیگر چارهساز نیست.
❗️دانشگاههای علوم پزشکی بنگاههای اقتصادی نیستند که بتوانند با چکهایِ برگشتیِ بیمهها، حقوقِ کارکنان و هزینههایِ تجهیزاتشان را پرداخت کنند. وقتی موتورِ محرکِ دانشگاهها (درآمدهای اختصاصی) توسط بیمهها گروگان گرفته شده، چگونه میتوان انتظار داشت که سیستمِ درمانِ دولتی، سرپا بماند؟
✔️وقت آن است که وزارت بهداشت از نقشِ تماشاگر خارج شود و در جایگاهِ واقعیِ خود به عنوانِ مدعیِ حقوقِ نظامِ سلامت، تکلیفِ این مطالباتِ معوق را با بیمهها یکسره کند. کارکنانِ نظامِ سلامت، بیش از این تابِ هزینه دادن برای سوءمدیریتها و بدقولیها را ندارند. مطالباتِ معوق، لطفِ بیمهها نیست، حق مسلم دانشگاهها و پرسنلیاست که در همهی شرایط پای کار بوده است!
📝دکتر رضا سیلاوی
سردبیر تحریریه مدیستیو
۱ خرداد ۱۴۰۵
t.me/medistU
❗️واقعیتِ تلخِ این روزهای دانشگاههای علوم پزشکی کشور، در یک پارادوکسِ ویرانگر خلاصه میشود: دانشگاههایی که بارِ اصلیِ سلامتِ جامعه را بر دوش میکشند، امروز خود در ورطهی یک بحران مالیِ خودساخته گرفتار شدهاند. بخشِ اعظمِ درآمدِ این دانشگاهها از طریق ارائه خدمات درمانی در بیمارستانهای تابعه تأمین میشود؛ اما این درآمدها به جای آنکه صرفِ چرخهی توسعه و رفاه شود، در «صندوقِ بدهیهایِ بیپایانِ بیمهها» بلوکه شده است.
❗️مشکل اینجاست که سازمانهای بیمهگر، با بیتوجهی به تعهدات قانونی خود، مطالبات بیمارستانها را با تأخیرهای ماهانه و حتی سالانه پرداخت میکنند. این تأخیرها، در کنار تورمِ افسارگسیختهی تجهیزات پزشکی و دارو، دانشگاهها را با "کمبودِ نقدینگیِ مزمن" مواجه کرده است.
⚡️پیامدهای این وضعیت، فاجعهبارتر از آن است که در آمارها دیده میشود:
1️⃣ فلج شدنِ توسعه زیرساختها:وقتی درآمدهای اختصاصی دانشگاهها به موقع وصول نمیشود، نوسازی تجهیزات فرسوده، احداثِ بخشهای جدید و بهینهسازیِ فضاهای درمانی به کما میرود. دانشگاهی که نتواند زیرساختهای خود را توسعه دهد، در واقع در حالِ عقبگردِ فنی و تخصصی است که دودش در نهایت به چشمِ بیماران میرود.
2️⃣کوچک شدنِ سفرهی پرسنل:
در نبودِ نقدینگی، اولین قربانی، نیروی انسانی است. در حالی که کادر بهداشت،درمان و پرسنلِ دانشگاهها، شبانهروز با کمترین امکانات در حالِ ارائه خدمات هستند، دانشگاهها به دلیل عدم وصولِ مطالبات از بیمهها، قادر به پرداختِ بهموقعِ کارانهها، اضافهکارها و سایر مطالباتِ رفاهی پرسنل نیستند. این یعنی سفرهی معیشتِ خانوادههایِ کارکنانِ نظام سلامت، روز به روز کوچکتر و بیرونقتر میشود؛ وضعیتی که انگیزه و بهرهوری را در حساسترین بخشِ کشور به قهقرا برده است.
⛔️و اما عجیبتر از همه، انفعالِ وزارتخانه است.معاونتِ توسعهی وزارت بهداشت، که باید به عنوانِ ستادِ فرماندهی و بازویِ چانهزنیِ دانشگاهها، در برابرِ بدقولیِ بیمهها بایستد و با فشارهای قانونی و ساختاری، حقِ این مجموعهها را استیفا کند، اکنون خود را به یک «نظارهگرِ منفعل» تبدیل کرده است. سکوتِ مصلحتی و اکتفا کردن به مکاتباتِ اداریِ بینتیجه، دیگر چارهساز نیست.
❗️دانشگاههای علوم پزشکی بنگاههای اقتصادی نیستند که بتوانند با چکهایِ برگشتیِ بیمهها، حقوقِ کارکنان و هزینههایِ تجهیزاتشان را پرداخت کنند. وقتی موتورِ محرکِ دانشگاهها (درآمدهای اختصاصی) توسط بیمهها گروگان گرفته شده، چگونه میتوان انتظار داشت که سیستمِ درمانِ دولتی، سرپا بماند؟
✔️وقت آن است که وزارت بهداشت از نقشِ تماشاگر خارج شود و در جایگاهِ واقعیِ خود به عنوانِ مدعیِ حقوقِ نظامِ سلامت، تکلیفِ این مطالباتِ معوق را با بیمهها یکسره کند. کارکنانِ نظامِ سلامت، بیش از این تابِ هزینه دادن برای سوءمدیریتها و بدقولیها را ندارند. مطالباتِ معوق، لطفِ بیمهها نیست، حق مسلم دانشگاهها و پرسنلیاست که در همهی شرایط پای کار بوده است!
📝دکتر رضا سیلاوی
سردبیر تحریریه مدیستیو
۱ خرداد ۱۴۰۵
t.me/medistU
Post #77
2.54K
بسم الله الرحمن الرحیم
هفته پژوهش، فرصتی ارزشمند برای پاسداشت اندیشهورزی، تعمیق عقلانیت علمی و بازخوانی نقش بیبدیل پژوهش در مسیر تعالی علمی، اجتماعی و تمدنی کشور است. بیتردید، پژوهش ستون فقرات توسعه پایدار و زیربنای تصمیمسازیهای هوشمندانه در نظامهای سلامت، حکمرانی و پیشرفت ملی بهشمار میرود.
در جهان پرشتاب امروز، جوامعی موفقترند که علم را نه صرفاً در قالب تولید مقاله، بلکه بهعنوان ابزاری برای حل مسئله، ارتقای کیفیت زندگی مردم و پاسخگویی به چالشهای واقعی جامعه بهکار میگیرند. دانشگاهها و مراکز پژوهشی، زمانی نقش تاریخی خود را ایفا میکنند که پژوهش در آنها مسئلهمحور، نیازمحور و متصل به عرصه سیاستگذاری و اجرا باشد.
هفته پژوهش، یادآور مسئولیت خطیر پژوهشگران، اعضای هیئت علمی، دانشجویان و مدیران علمی کشور است؛ مسئولیتی که فراتر از مرزهای آکادمیک، به بهبود سلامت، رفاه اجتماعی، عدالت و امید اجتماعی گره خورده است. سرمایهگذاری هوشمندانه در پژوهش، مسیر استقلال علمی و اقتدار ملی را هموار میسازد.
اینجانب ضمن گرامیداشت هفته پژوهش، از تلاشهای ارزشمند جامعه علمی و پژوهشی کشور که با تعهد، تخصص و دغدغهمندی، چراغ علم و آگاهی را روشن نگاه داشتهاند، صمیمانه قدردانی مینمایم و امید دارم با همافزایی علمی، حمایت نهادی و نگاه راهبردی به پژوهش، شاهد شکوفایی هرچه بیشتر علم در خدمت مردم و آینده ایران عزیز باشیم.
رضا سیلاوی
۲۵ آذر ۱۴۰۴
https://t.me/rezasilavi1601
هفته پژوهش، فرصتی ارزشمند برای پاسداشت اندیشهورزی، تعمیق عقلانیت علمی و بازخوانی نقش بیبدیل پژوهش در مسیر تعالی علمی، اجتماعی و تمدنی کشور است. بیتردید، پژوهش ستون فقرات توسعه پایدار و زیربنای تصمیمسازیهای هوشمندانه در نظامهای سلامت، حکمرانی و پیشرفت ملی بهشمار میرود.
در جهان پرشتاب امروز، جوامعی موفقترند که علم را نه صرفاً در قالب تولید مقاله، بلکه بهعنوان ابزاری برای حل مسئله، ارتقای کیفیت زندگی مردم و پاسخگویی به چالشهای واقعی جامعه بهکار میگیرند. دانشگاهها و مراکز پژوهشی، زمانی نقش تاریخی خود را ایفا میکنند که پژوهش در آنها مسئلهمحور، نیازمحور و متصل به عرصه سیاستگذاری و اجرا باشد.
هفته پژوهش، یادآور مسئولیت خطیر پژوهشگران، اعضای هیئت علمی، دانشجویان و مدیران علمی کشور است؛ مسئولیتی که فراتر از مرزهای آکادمیک، به بهبود سلامت، رفاه اجتماعی، عدالت و امید اجتماعی گره خورده است. سرمایهگذاری هوشمندانه در پژوهش، مسیر استقلال علمی و اقتدار ملی را هموار میسازد.
اینجانب ضمن گرامیداشت هفته پژوهش، از تلاشهای ارزشمند جامعه علمی و پژوهشی کشور که با تعهد، تخصص و دغدغهمندی، چراغ علم و آگاهی را روشن نگاه داشتهاند، صمیمانه قدردانی مینمایم و امید دارم با همافزایی علمی، حمایت نهادی و نگاه راهبردی به پژوهش، شاهد شکوفایی هرچه بیشتر علم در خدمت مردم و آینده ایران عزیز باشیم.
رضا سیلاوی
۲۵ آذر ۱۴۰۴
https://t.me/rezasilavi1601
Post #76
2.04K
Forwarded from medistU | مدیستیو
⚠️دکتر رضا سیلاوی سردبیر آژانس خبری مدیستیو در شبکه ایکس نوشت:
روندهای کلان حکمرانی در کشور طی سالهای اخیر به سمت مدیرانی حرکت کرده که در کنار دانش تخصصی، قادر باشند تصمیمهای سخت را اتخاذ کرده و پیگیری مداوم تا حصول نتیجه را بهعنوان یک اصل عملیاتی دنبال کنند.
معاونت آموزشی وزارت بهداشت، به دلیل اثرگذاری مستقیم بر آینده نیروی انسانی نظام سلامت، بیش از سایر بخشها به چنین رویکردی نیاز دارد.استمرار سیاستهای گذشته بدون ترمیم ساختار مدیریتی،
پاسخگوی شرایط فعلی نخواهد بود.
آنچه امروز ضرورت دارد، نه صرفاً یک جانشین اداری، بلکه رهبری آموزشی توانمند است که بتواند نیازهای راهبردی نظام سلامت را در سطح ملی مدیریت و هدایت کند.
بهکارگیری مدیران جوابپسداده و فاقد درایت مدیریتی در معاونت آموزشی، نه یک «اشتباه اداری» بلکه یک ریسک راهبردی برای آینده نظام سلامت است. آموزش علوم پزشکی ستون فقرات سلامت کشور است و ضعف در این سطح، بهصورت زنجیرهای در تمام لایههای درمان، پژوهش و اعتماد عمومی اثر میگذارد.
t.me/medistU
روندهای کلان حکمرانی در کشور طی سالهای اخیر به سمت مدیرانی حرکت کرده که در کنار دانش تخصصی، قادر باشند تصمیمهای سخت را اتخاذ کرده و پیگیری مداوم تا حصول نتیجه را بهعنوان یک اصل عملیاتی دنبال کنند.
معاونت آموزشی وزارت بهداشت، به دلیل اثرگذاری مستقیم بر آینده نیروی انسانی نظام سلامت، بیش از سایر بخشها به چنین رویکردی نیاز دارد.استمرار سیاستهای گذشته بدون ترمیم ساختار مدیریتی،
پاسخگوی شرایط فعلی نخواهد بود.
آنچه امروز ضرورت دارد، نه صرفاً یک جانشین اداری، بلکه رهبری آموزشی توانمند است که بتواند نیازهای راهبردی نظام سلامت را در سطح ملی مدیریت و هدایت کند.
بهکارگیری مدیران جوابپسداده و فاقد درایت مدیریتی در معاونت آموزشی، نه یک «اشتباه اداری» بلکه یک ریسک راهبردی برای آینده نظام سلامت است. آموزش علوم پزشکی ستون فقرات سلامت کشور است و ضعف در این سطح، بهصورت زنجیرهای در تمام لایههای درمان، پژوهش و اعتماد عمومی اثر میگذارد.
t.me/medistU
Post #75
1.65K
تراوشات|رضا سیلاوی 🔵اجازه دهید کمی درباره پیامدهای مخرب این نفرتپراکنی صحبت کنم: پیامدهای این حملات سازمانیافته، بسیار عمیقتر از آسیب به اعتبار یک قشر خاص است و سلامت کل جامعه را تحتالشعاع قرار میدهد. فرسودگی شغلی و روانی شدید: مداوم در معرض اتهام بودن، فشار مضاعفی بر…
✅در پایان، باید چارهای برای این معضل بیندیشیم. این یک جنگ ناگفته علیه سلامت عمومی است و نیازمند واکنش همگانی است.
مورد اول:افزایش آگاهی عمومی (سواد سلامت)
آموزش و پرورش سواد سلامت در جامعه حیاتی است. مردم باید بتوانند اخبار موثق را از شایعات تشخیص دهند. رسانهها و نهادهای آموزشی باید نقش فعالتری در روشنگری و تبیین پیچیدگیهای پزشکی و فرآیندهای درمانی ایفا کنند. باید فرهنگ "پرسیدن از متخصص" نهادینه شود.
مورد دوم: حمایت قاطع مسئولین و نهادهای قانونی
قانونگذاری و اجرا: لازم است قوانین مربوط به افترا، تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب، به ویژه علیه کادر بهداشت و درمان، با جدیت بیشتری اجرا شوند.
حمایت حقوقی و معنوی: دولت و نهادهای مسئول باید از نظر حقوقی از پرسنل درمانی در برابر اتهامات واهی دفاع کنند و از نظر معنوی نیز با تقدیر و تجلیل مستمر، روحیه آنها را تقویت نمایند.
سوم: نقش اخلاقی رسانهها و فضای مجازی
رسانههای رسمی و مدیران شبکههای اجتماعی، مسئولیت بزرگی در قبال محتوای منتشر شده دارند. آنها باید از دامن زدن به شایعات پرهیز کرده و در صورت نیاز به انتشار اخبار مربوط به حوزه سلامت، تنها به منابع مستند و متخصصان معتبر رجوع کنند.
چهارم:فرهنگسازی،قدردانی و همدلی
مهمترین راهکار، بازگشت به فرهنگ احترام و قدردانی است. باید به یاد داشته باشیم که سلامت جامعه، مرهون زحمات این قشر فداکار است. در مواجهه با هر مشکلی در سیستم، ابتدا باید احترام به فداکاریهای کلی قشر درمان حفظ شود و در صورت بروز خطا، مسیر قانونی و تخصصی پیگیری گردد، نه موجسواری بر اتهامات عمومی.
📌در پایان، باید تأکید کنیم که کادر بهداشت و سلامت، سرمایههای ملی ما هستند. حفظ کرامت و جایگاه آنها، وظیفهای همگانی است. اجازه ندهیم عدهای سودجو، با پخش نفرت و ایجاد شکاف، پایههای سلامت جامعه ما را سست کنند. با سپاس از شما شنوندگان عزیز که تا پایان این مصاحبه با ما همراه بودید. سلامت و پایدار باشید.
مورد اول:افزایش آگاهی عمومی (سواد سلامت)
آموزش و پرورش سواد سلامت در جامعه حیاتی است. مردم باید بتوانند اخبار موثق را از شایعات تشخیص دهند. رسانهها و نهادهای آموزشی باید نقش فعالتری در روشنگری و تبیین پیچیدگیهای پزشکی و فرآیندهای درمانی ایفا کنند. باید فرهنگ "پرسیدن از متخصص" نهادینه شود.
مورد دوم: حمایت قاطع مسئولین و نهادهای قانونی
قانونگذاری و اجرا: لازم است قوانین مربوط به افترا، تشویش اذهان عمومی و نشر اکاذیب، به ویژه علیه کادر بهداشت و درمان، با جدیت بیشتری اجرا شوند.
حمایت حقوقی و معنوی: دولت و نهادهای مسئول باید از نظر حقوقی از پرسنل درمانی در برابر اتهامات واهی دفاع کنند و از نظر معنوی نیز با تقدیر و تجلیل مستمر، روحیه آنها را تقویت نمایند.
سوم: نقش اخلاقی رسانهها و فضای مجازی
رسانههای رسمی و مدیران شبکههای اجتماعی، مسئولیت بزرگی در قبال محتوای منتشر شده دارند. آنها باید از دامن زدن به شایعات پرهیز کرده و در صورت نیاز به انتشار اخبار مربوط به حوزه سلامت، تنها به منابع مستند و متخصصان معتبر رجوع کنند.
چهارم:فرهنگسازی،قدردانی و همدلی
مهمترین راهکار، بازگشت به فرهنگ احترام و قدردانی است. باید به یاد داشته باشیم که سلامت جامعه، مرهون زحمات این قشر فداکار است. در مواجهه با هر مشکلی در سیستم، ابتدا باید احترام به فداکاریهای کلی قشر درمان حفظ شود و در صورت بروز خطا، مسیر قانونی و تخصصی پیگیری گردد، نه موجسواری بر اتهامات عمومی.
📌در پایان، باید تأکید کنیم که کادر بهداشت و سلامت، سرمایههای ملی ما هستند. حفظ کرامت و جایگاه آنها، وظیفهای همگانی است. اجازه ندهیم عدهای سودجو، با پخش نفرت و ایجاد شکاف، پایههای سلامت جامعه ما را سست کنند. با سپاس از شما شنوندگان عزیز که تا پایان این مصاحبه با ما همراه بودید. سلامت و پایدار باشید.
Post #74
1.18K
تراوشات|رضا سیلاوی 🔹متأسفانه، در سالهای اخیر و به ویژه با گسترش شبکههای اجتماعی، شاهد موجی از اطلاعات غلط، شایعات و نفرتپراکنی سازمانیافته علیه این قشر هستیم. این نفرتپراکنیها، هدفمند و با انگیزههای خاصی دنبال میشوند. 📌اول) منافع مالی و سوداگری: یکی از بزرگترین محرکها،…
🔵اجازه دهید کمی درباره پیامدهای مخرب این نفرتپراکنی صحبت کنم: پیامدهای این حملات سازمانیافته، بسیار عمیقتر از آسیب به اعتبار یک قشر خاص است و سلامت کل جامعه را تحتالشعاع قرار میدهد.
فرسودگی شغلی و روانی شدید: مداوم در معرض اتهام بودن، فشار مضاعفی بر دوش افرادی میگذارد که پیشتر نیز تحت فشار کاری سنگینی بودهاند. این امر منجر به اضطراب، افسردگی و فرسودگی روانی میشود.
افزایش خشونت فیزیکی و کلامی: متأسفانه، این نفرتپراکنیها مستقیماً به افزایش توهینها، بیاحترامیها و حتی حملات فیزیکی به پرسنل درمانی در محیط کار منجر شده است.
مهاجرت نخبگان: کادر درمان باهوش و متخصص، زمانی که فضا را مسموم، غیرقابل تحمل و بدون قدردانی میبینند، اولین راهکار را مهاجرت به کشورهایی میبینند که در آنها ارزش و جایگاه حرفهایشان مورد احترام است. این "فرار مغزها" یک فاجعه ملی است.
کاهش اعتماد عمومی: زیربنای هر نظام درمانی موفق، اعتماد بیمار به پزشک خود است. وقتی این اعتماد خدشهدار شود، بیماران در مراجعه به موقع تردید میکنند.
ترویج خوددرمانی و طبابت غیرمجاز: عدم اعتماد به متخصصان، مردم را به سمت خوددرمانی، مصرف خودسرانه دارو یا مراجعه به افراد فاقد صلاحیت سوق میدهد که نتایج آن میتواند مرگبار باشد.
به خطر افتادن سلامت عمومی: در درازمدت، با کاهش کیفیت خدمات به دلیل روحیه پایین پرسنل و عدم مراجعه مردم، بار بیماریها و مشکلات بهداشتی در جامعه افزایش مییابد.
فرسودگی شغلی و روانی شدید: مداوم در معرض اتهام بودن، فشار مضاعفی بر دوش افرادی میگذارد که پیشتر نیز تحت فشار کاری سنگینی بودهاند. این امر منجر به اضطراب، افسردگی و فرسودگی روانی میشود.
افزایش خشونت فیزیکی و کلامی: متأسفانه، این نفرتپراکنیها مستقیماً به افزایش توهینها، بیاحترامیها و حتی حملات فیزیکی به پرسنل درمانی در محیط کار منجر شده است.
مهاجرت نخبگان: کادر درمان باهوش و متخصص، زمانی که فضا را مسموم، غیرقابل تحمل و بدون قدردانی میبینند، اولین راهکار را مهاجرت به کشورهایی میبینند که در آنها ارزش و جایگاه حرفهایشان مورد احترام است. این "فرار مغزها" یک فاجعه ملی است.
کاهش اعتماد عمومی: زیربنای هر نظام درمانی موفق، اعتماد بیمار به پزشک خود است. وقتی این اعتماد خدشهدار شود، بیماران در مراجعه به موقع تردید میکنند.
ترویج خوددرمانی و طبابت غیرمجاز: عدم اعتماد به متخصصان، مردم را به سمت خوددرمانی، مصرف خودسرانه دارو یا مراجعه به افراد فاقد صلاحیت سوق میدهد که نتایج آن میتواند مرگبار باشد.
به خطر افتادن سلامت عمومی: در درازمدت، با کاهش کیفیت خدمات به دلیل روحیه پایین پرسنل و عدم مراجعه مردم، بار بیماریها و مشکلات بهداشتی در جامعه افزایش مییابد.
Post #73
1.05K
تراوشات|رضا سیلاوی 🔵دکتر رضا سیلاوی فعال صنفی و سردبیر رسانه مدیستیو در مصاحبه با رادیو قلم: 🔹امروز میخواهم درباره یکی از مهمترین و حساسترین بخشهای جامعه، یعنی کادر بهداشت و سلامت کشورمان صحبت کنیم. این عزیزان، به ویژه در سالهای اخیر و در مواجهه با بحرانهایی نظیر همهگیری…
🔹متأسفانه، در سالهای اخیر و به ویژه با گسترش شبکههای اجتماعی، شاهد موجی از اطلاعات غلط، شایعات و نفرتپراکنی سازمانیافته علیه این قشر هستیم. این نفرتپراکنیها، هدفمند و با انگیزههای خاصی دنبال میشوند.
📌اول) منافع مالی و سوداگری:
یکی از بزرگترین محرکها، منفعتجویی مالی است. این افراد و گروهها، منافع خود را در تضعیف اعتبار پزشکی رسمی و دانشگاهی
میبینند.
زمانی که اعتماد عمومی به پزشکان متخصص و نظامهای درمانی کاهش یابد، مردم به سمت راهحلهای جایگزین، غیرعلمی و اغلب خطرناک روی میآورند. این فضا برای سوداگرانی که محصولات و خدمات فاقد اعتبار مانند طب سنتی غیرعلمی، داروهای جعلی، یا مکملهای ادعایی را عرضه میکنند، ایدهآل است.
مثال: فردی که با تبلیغ یک محصول گیاهی ادعا میکند جایگزین یک آنتیبیوتیک است، برای فروش محصول خود، باید اعتبار آنتیبیوتیک مورد تأیید نظام سلامت را زیر سؤال ببرد. این یک مدل کسبوکار مبتنی بر تخریب است.
📌دوم)منافع سیاسی و اجتماعی:
در بسیاری از موارد، نظام سلامت به عنوان یکی از نهادهای اصلی دولتی، هدف تخریب قرار میگیرد تا ناامیدی عمومی نسبت به کل ساختارها دامن زده شود.
ایجاد بیاعتمادی عمومی: گروههایی با اهداف سیاسی خاص، تلاش میکنند با ایجاد شکاف بین مردم و نهادهای دولتی (از جمله نظام سلامت)، نارضایتی عمومی را افزایش دهند و زمینهای برای اهداف خود فراهم آورند.
تقسیمبندی و تفرقه: ایجاد جوی که در آن، پزشکان به عنوان "طبقه خاص" و جدا از مردم معرفی شوند، میتواند به تضعیف انسجام اجتماعی کمک کند.
📌سوم)جهل، ناآگاهی و تأثیرپذیری از فضای مجازی:
بخش قابل توجهی از این نفرتپراکنیها ناشی از اطلاعات نادرست و شایعاتی است که در بسترهای مجازی منتشر میشود.
نشر اکاذیب بدون تحقیق: افراد ناآگاه، اغلب بدون هیچ گونه بررسی علمی یا تأیید منبع، اخبار جعلی را بازنشر میکنند. این حجم بالای اطلاعات نادرست، میتواند به سرعت به یک روایت غالب تبدیل شود.
تأثیرپذیری از روایتهای احساسی: گاهی یک تجربه بد فردی یا یک خطای درمانی نادر، به جای آنکه به صورت موردی و تخصصی بررسی شود، به عنوان سندی عمومی برای تخریب کل سیستم معرفی میگردد.
📌اول) منافع مالی و سوداگری:
یکی از بزرگترین محرکها، منفعتجویی مالی است. این افراد و گروهها، منافع خود را در تضعیف اعتبار پزشکی رسمی و دانشگاهی
میبینند.
زمانی که اعتماد عمومی به پزشکان متخصص و نظامهای درمانی کاهش یابد، مردم به سمت راهحلهای جایگزین، غیرعلمی و اغلب خطرناک روی میآورند. این فضا برای سوداگرانی که محصولات و خدمات فاقد اعتبار مانند طب سنتی غیرعلمی، داروهای جعلی، یا مکملهای ادعایی را عرضه میکنند، ایدهآل است.
مثال: فردی که با تبلیغ یک محصول گیاهی ادعا میکند جایگزین یک آنتیبیوتیک است، برای فروش محصول خود، باید اعتبار آنتیبیوتیک مورد تأیید نظام سلامت را زیر سؤال ببرد. این یک مدل کسبوکار مبتنی بر تخریب است.
📌دوم)منافع سیاسی و اجتماعی:
در بسیاری از موارد، نظام سلامت به عنوان یکی از نهادهای اصلی دولتی، هدف تخریب قرار میگیرد تا ناامیدی عمومی نسبت به کل ساختارها دامن زده شود.
ایجاد بیاعتمادی عمومی: گروههایی با اهداف سیاسی خاص، تلاش میکنند با ایجاد شکاف بین مردم و نهادهای دولتی (از جمله نظام سلامت)، نارضایتی عمومی را افزایش دهند و زمینهای برای اهداف خود فراهم آورند.
تقسیمبندی و تفرقه: ایجاد جوی که در آن، پزشکان به عنوان "طبقه خاص" و جدا از مردم معرفی شوند، میتواند به تضعیف انسجام اجتماعی کمک کند.
📌سوم)جهل، ناآگاهی و تأثیرپذیری از فضای مجازی:
بخش قابل توجهی از این نفرتپراکنیها ناشی از اطلاعات نادرست و شایعاتی است که در بسترهای مجازی منتشر میشود.
نشر اکاذیب بدون تحقیق: افراد ناآگاه، اغلب بدون هیچ گونه بررسی علمی یا تأیید منبع، اخبار جعلی را بازنشر میکنند. این حجم بالای اطلاعات نادرست، میتواند به سرعت به یک روایت غالب تبدیل شود.
تأثیرپذیری از روایتهای احساسی: گاهی یک تجربه بد فردی یا یک خطای درمانی نادر، به جای آنکه به صورت موردی و تخصصی بررسی شود، به عنوان سندی عمومی برای تخریب کل سیستم معرفی میگردد.
Post #72
1.12K
🔵دکتر رضا سیلاوی فعال صنفی و سردبیر رسانه مدیستیو در مصاحبه با رادیو
قلم:
🔹امروز میخواهم درباره یکی از مهمترین و حساسترین بخشهای جامعه، یعنی کادر بهداشت و سلامت کشورمان صحبت کنیم. این عزیزان، به ویژه در سالهای اخیر و در مواجهه با بحرانهایی نظیر همهگیری کووید-19 و جنگ تحمیلی 12 روزه، ایثار و فداکاری بیبدیلی از خود نشان دادهاند. آنها در خط مقدم مبارزه با بیماریها، شبانهروز در تلاش بودهاند تا سلامت جامعه حفظ شود.
🔹اما متاسفانه، در کنار این فداکاریها، شاهد پدیدهای نگرانکننده هستیم: "ارتزاق عدهای در تولید و پخش نفرت علیه کادر بهداشت و سلامت کشور". این موضوع نیازمند بررسی عمیق و هوشیاری جمعی است. اجازه دهید بیشتر در این باره صحبت کنیم. این پدیده نه تنها کرامت انسانی این قشر زحمتکش را هدف قرار میدهد، بلکه سلامت عمومی جامعه را نیز به طور جدی تهدید میکند.
ادامه مصاحبه قسمت ۱
ادامه مصاحبه قسمت ۲
ادامه مصاحبه قسمت ۳
قلم:
🔹امروز میخواهم درباره یکی از مهمترین و حساسترین بخشهای جامعه، یعنی کادر بهداشت و سلامت کشورمان صحبت کنیم. این عزیزان، به ویژه در سالهای اخیر و در مواجهه با بحرانهایی نظیر همهگیری کووید-19 و جنگ تحمیلی 12 روزه، ایثار و فداکاری بیبدیلی از خود نشان دادهاند. آنها در خط مقدم مبارزه با بیماریها، شبانهروز در تلاش بودهاند تا سلامت جامعه حفظ شود.
🔹اما متاسفانه، در کنار این فداکاریها، شاهد پدیدهای نگرانکننده هستیم: "ارتزاق عدهای در تولید و پخش نفرت علیه کادر بهداشت و سلامت کشور". این موضوع نیازمند بررسی عمیق و هوشیاری جمعی است. اجازه دهید بیشتر در این باره صحبت کنیم. این پدیده نه تنها کرامت انسانی این قشر زحمتکش را هدف قرار میدهد، بلکه سلامت عمومی جامعه را نیز به طور جدی تهدید میکند.
ادامه مصاحبه قسمت ۱
ادامه مصاحبه قسمت ۲
ادامه مصاحبه قسمت ۳
Post #71
10K
#بهتره_بدونیم
⁉️سوال: شرایط انتخاب دستیار ارشد(چیف رزیدنت)گروه آموزشی به چه صورت است؟
✅جواب: طبق آخرین آیین نامه مصوب دستیاری،همه ساله دونفر از بین دستیاران تخصصی دوسال آخر در هر گروه آموزشی بیمارستانی با توجه به کفایت،تعهد و وجدان کاری و میزان فعالیت آنها، توسط دستیاران پیشنهاد و از بین آنها یک نفر به تایید شورای گروه انتخاب و با حکم رئیس دانشکده به عنوان دستیار ارشد منصوب میشود.
https://t.me/rezasilavi1601
⁉️سوال: شرایط انتخاب دستیار ارشد(چیف رزیدنت)گروه آموزشی به چه صورت است؟
✅جواب: طبق آخرین آیین نامه مصوب دستیاری،همه ساله دونفر از بین دستیاران تخصصی دوسال آخر در هر گروه آموزشی بیمارستانی با توجه به کفایت،تعهد و وجدان کاری و میزان فعالیت آنها، توسط دستیاران پیشنهاد و از بین آنها یک نفر به تایید شورای گروه انتخاب و با حکم رئیس دانشکده به عنوان دستیار ارشد منصوب میشود.
https://t.me/rezasilavi1601
Post #70
8.53K
شکست تقریبی جنبش یا لیست جوانپزشکان در انتخابات اخیر نظام پزشکی ایران میتواند ناامیدکننده به نظر برسد، بهویژه با توجه به رد صلاحیتهای گسترده و محدودیتهای ساختاری که مانع ورود نسل جوان به هیئت مدیرهها شد. با این حال، این رویداد نباید فعالان صنفی را از ادامه فعالیت منصرف یا ناامید کند. دلایل اصلی این موضوع را میتوان در چند جنبه کلیدی بررسی کرد:
۱. شکستها بخشی از فرآیند تغییر بلندمدت هستند
جنبش جوانپزشکان، که عمدتاً متشکل از پزشکان دهه هفتاد و هشتاد است، برای اولین بار به طور گسترده در انتخابات نظام پزشکی شرکت کرد و بیش از ۳۰ کاندیدای جوان را معرفی نمود. هرچند بسیاری از آنها رد صلاحیت شدند و صندلیهای محدودی کسب کردند، این حضور اولیه نشاندهنده یک گام مهم در شکستن انحصار سنتی است. تاریخ نشان میدهد که تغییرات صنفی در جوامع پزشکی اغلب با شکستهای اولیه همراه است، اما تداوم فعالیت منجر به پیروزیهای تدریجی میشود. برای مثال، در انجمن پزشکان عمومی ایران، ورود جوانان در دو سال اخیر منجر به جذب بیش از ۱۰ هزار عضو جدید شده و این انجمن را از یک نهاد کماثر به یک ستون حمایتی برای نسل جوان تبدیل کرده است.
این الگو نشان میدهد که حتی اگر انتخابات نظام پزشکی شکست بخورد، کانالهای دیگری مانند انجمنهای تخصصی میتوانند پایگاه قدرت ایجاد کنند.
۲. افزایش آگاهی جامعه پزشکی
حتی با وجود شکست، کمپین جوانپزشکان آگاهی گستردهای در مورد مشکلات صنفی ایجاد کرد، از جمله مسائل معیشتی، امنیت شغلی، تعرفههای ناعادلانه، و فشارهای آموزشی. پستهای متعدد در شبکههای اجتماعی نشان میدهد که این جنبش بحثهایی را برانگیخته که پیشتر نادیده گرفته میشدند، مانند خودکشیهای اخیر پزشکان جوان به دلیل ناامیدی از آینده شغلی.
این آگاهی میتواند به بسیج بیشتر پزشکان عمومی و متخصصان جوان منجر شود. فعالان صنفی نباید فراموش کنند که بدون این تلاشها، مشکلات مانند عدم صدور پروانه مطب برای پزشکان جوان یا حقوق پایین طرح اجباری همچنان پنهان میماندند. تداوم فعالیت میتواند این آگاهی را به فشارهای قانونی و رسانهای تبدیل کند، همانطور که در گذشته منجر به اصلاحاتی در تعرفهها یا حمایتهای بیمهای شده است.
۳. ساختارهای موجود نیاز به فشار مداوم دارند
نظام پزشکی ایران، به عنوان یک نهاد صنفی، تحت تأثیر سیاستهای دولتی و رد صلاحیتهای امنیتی قرار دارد، که این بار منجر به تأیید افراد نزدیک به قدرت و رد بسیاری از جوانان شد.
اما این نباید به معنای پایان راه باشد. فعالان میتوانند از ابزارهایی مانند صندوقهای حمایت از آسیبدیدگان حرفهای، آموزشهای حرفهای، و پیگیری قضایی استفاده کنند تا تغییرات را از پایین به بالا ایجاد کنند.
اگر فعالان عقبنشینی کنند، این دستاوردها از دست میرود و انحصار سنتی تقویت میشود.
۴. امید به اتحاد و تغییرات آینده
بسیاری از پزشکان و فعالان تأکید دارند که اتحاد جوانان میتواند در انتخابات بعدی یا انجمنهای موازی مؤثر باشد. برای نمونه، اگر انتخابات غیرحضوری شود، شانس پیروزی جوانان افزایش مییابد.
همچنین، تجربیات تلخ مانند خودکشی سه دستیار پزشکی در یک هفته (در سالهای اخیر) نشان میدهد که سکوت منجر به وخامت اوضاع میشود، در حالی که فعالیت صنفی میتواند به حمایتهای روانی و مالی منجر گردد.
فعالان صنفی نباید فراموش کنند که جنبشهایی مانند این، حتی با شکست اولیه، پایهگذار تغییرات بزرگتری هستند – مانند آنچه در انجمن پزشکان عمومی رخ داد.
در نهایت، ناامیدی تنها به نفع ساختارهای موجود است. فعالان صنفی با ادامه مطالبهگری، میتوانند از این شکست به عنوان سوخت برای حرکتهای بعدی استفاده کنند. تاریخ صنفی پزشکی ایران پر از نمونههایی است که تداوم منجر به پیروزی شده، و جوانپزشکان میتوانند این الگو را تکرار کنند.
رضا سیلاوی
۲۶ مهر ۱۴۰۴
https://t.me/rezasilavi1601
۱. شکستها بخشی از فرآیند تغییر بلندمدت هستند
جنبش جوانپزشکان، که عمدتاً متشکل از پزشکان دهه هفتاد و هشتاد است، برای اولین بار به طور گسترده در انتخابات نظام پزشکی شرکت کرد و بیش از ۳۰ کاندیدای جوان را معرفی نمود. هرچند بسیاری از آنها رد صلاحیت شدند و صندلیهای محدودی کسب کردند، این حضور اولیه نشاندهنده یک گام مهم در شکستن انحصار سنتی است. تاریخ نشان میدهد که تغییرات صنفی در جوامع پزشکی اغلب با شکستهای اولیه همراه است، اما تداوم فعالیت منجر به پیروزیهای تدریجی میشود. برای مثال، در انجمن پزشکان عمومی ایران، ورود جوانان در دو سال اخیر منجر به جذب بیش از ۱۰ هزار عضو جدید شده و این انجمن را از یک نهاد کماثر به یک ستون حمایتی برای نسل جوان تبدیل کرده است.
این الگو نشان میدهد که حتی اگر انتخابات نظام پزشکی شکست بخورد، کانالهای دیگری مانند انجمنهای تخصصی میتوانند پایگاه قدرت ایجاد کنند.
۲. افزایش آگاهی جامعه پزشکی
حتی با وجود شکست، کمپین جوانپزشکان آگاهی گستردهای در مورد مشکلات صنفی ایجاد کرد، از جمله مسائل معیشتی، امنیت شغلی، تعرفههای ناعادلانه، و فشارهای آموزشی. پستهای متعدد در شبکههای اجتماعی نشان میدهد که این جنبش بحثهایی را برانگیخته که پیشتر نادیده گرفته میشدند، مانند خودکشیهای اخیر پزشکان جوان به دلیل ناامیدی از آینده شغلی.
این آگاهی میتواند به بسیج بیشتر پزشکان عمومی و متخصصان جوان منجر شود. فعالان صنفی نباید فراموش کنند که بدون این تلاشها، مشکلات مانند عدم صدور پروانه مطب برای پزشکان جوان یا حقوق پایین طرح اجباری همچنان پنهان میماندند. تداوم فعالیت میتواند این آگاهی را به فشارهای قانونی و رسانهای تبدیل کند، همانطور که در گذشته منجر به اصلاحاتی در تعرفهها یا حمایتهای بیمهای شده است.
۳. ساختارهای موجود نیاز به فشار مداوم دارند
نظام پزشکی ایران، به عنوان یک نهاد صنفی، تحت تأثیر سیاستهای دولتی و رد صلاحیتهای امنیتی قرار دارد، که این بار منجر به تأیید افراد نزدیک به قدرت و رد بسیاری از جوانان شد.
اما این نباید به معنای پایان راه باشد. فعالان میتوانند از ابزارهایی مانند صندوقهای حمایت از آسیبدیدگان حرفهای، آموزشهای حرفهای، و پیگیری قضایی استفاده کنند تا تغییرات را از پایین به بالا ایجاد کنند.
اگر فعالان عقبنشینی کنند، این دستاوردها از دست میرود و انحصار سنتی تقویت میشود.
۴. امید به اتحاد و تغییرات آینده
بسیاری از پزشکان و فعالان تأکید دارند که اتحاد جوانان میتواند در انتخابات بعدی یا انجمنهای موازی مؤثر باشد. برای نمونه، اگر انتخابات غیرحضوری شود، شانس پیروزی جوانان افزایش مییابد.
همچنین، تجربیات تلخ مانند خودکشی سه دستیار پزشکی در یک هفته (در سالهای اخیر) نشان میدهد که سکوت منجر به وخامت اوضاع میشود، در حالی که فعالیت صنفی میتواند به حمایتهای روانی و مالی منجر گردد.
فعالان صنفی نباید فراموش کنند که جنبشهایی مانند این، حتی با شکست اولیه، پایهگذار تغییرات بزرگتری هستند – مانند آنچه در انجمن پزشکان عمومی رخ داد.
در نهایت، ناامیدی تنها به نفع ساختارهای موجود است. فعالان صنفی با ادامه مطالبهگری، میتوانند از این شکست به عنوان سوخت برای حرکتهای بعدی استفاده کنند. تاریخ صنفی پزشکی ایران پر از نمونههایی است که تداوم منجر به پیروزی شده، و جوانپزشکان میتوانند این الگو را تکرار کنند.
رضا سیلاوی
۲۶ مهر ۱۴۰۴
https://t.me/rezasilavi1601
Post #68
1.33K
جهت مطالعه و تامل
Post #67
1.07K
Forwarded from medistU | مدیستیو
🔵دکتر رضا سیلاوی فعال صنفی و سردبیر رسانه مدیستیو:
🔹همراه با همکاران و فعالان صنفی سراسر کشور،جلسهی ۴ ساعته و مثبتی با مهندس موهبتی معاون محترم توسعه وزارت بهداشت داشتیم.
🔹خوشحالم که محوریت اصلی جلسه"تکریم نیروی انسانی" بود.
امیدوارم ادامه این جلسات خیر کثیری برای همکاران و جامعه داشته باشد.
http://t.me/medistU
🔹همراه با همکاران و فعالان صنفی سراسر کشور،جلسهی ۴ ساعته و مثبتی با مهندس موهبتی معاون محترم توسعه وزارت بهداشت داشتیم.
🔹خوشحالم که محوریت اصلی جلسه"تکریم نیروی انسانی" بود.
امیدوارم ادامه این جلسات خیر کثیری برای همکاران و جامعه داشته باشد.
http://t.me/medistU
About this channel
- How can I read @rezasilavi1601 without a Telegram account?
- TGViewer shows the public web preview Telegram publishes for تراوشات|رضا سیلاوی: recent posts, photos, videos and the subscriber count, with no app, login or account.
- How many subscribers does تراوشات|رضا سیلاوی have?
- تراوشات|رضا سیلاوی (@rezasilavi1601) has 262 subscribers on Telegram, refreshed roughly every 30 minutes.
- Does تراوشات|رضا سیلاوی know I viewed it here?
- No. Public channel previews carry no viewer identity, and TGViewer has no accounts or tracking of what you look up.