🔹متأسفانه، در سال‌های اخیر و به ویژه با گسترش شبکه‌های اجتماعی، شاهد موجی از اطلاعات غلط، شایعات و نفرت‌پراکنی سازمان‌یافته علیه این قشر هستیم. این نفرت‌پراکنی‌ها، هدفمند و با انگیزه‌های خاصی دنبال می‌شوند.

📌اول) منافع مالی و سوداگری:
یکی از بزرگترین محرک‌ها، منفعت‌جویی مالی است. این افراد و گروه‌ها، منافع خود را در تضعیف اعتبار پزشکی رسمی و دانشگاهی
می‌بینند.
زمانی که اعتماد عمومی به پزشکان متخصص و نظام‌های درمانی کاهش یابد، مردم به سمت راه‌حل‌های جایگزین، غیرعلمی و اغلب خطرناک روی می‌آورند. این فضا برای سوداگرانی که محصولات و خدمات فاقد اعتبار مانند طب سنتی غیرعلمی، داروهای جعلی، یا مکمل‌های ادعایی را عرضه می‌کنند، ایده‌آل است.
مثال: فردی که با تبلیغ یک محصول گیاهی ادعا می‌کند جایگزین یک آنتی‌بیوتیک است، برای فروش محصول خود، باید اعتبار آنتی‌بیوتیک مورد تأیید نظام سلامت را زیر سؤال ببرد. این یک مدل کسب‌وکار مبتنی بر تخریب است.

📌دوم)منافع سیاسی و اجتماعی:
در بسیاری از موارد، نظام سلامت به عنوان یکی از نهادهای اصلی دولتی، هدف تخریب قرار می‌گیرد تا ناامیدی عمومی نسبت به کل ساختارها دامن زده شود.

ایجاد بی‌اعتمادی عمومی: گروه‌هایی با اهداف سیاسی خاص، تلاش می‌کنند با ایجاد شکاف بین مردم و نهادهای دولتی (از جمله نظام سلامت)، نارضایتی عمومی را افزایش دهند و زمینه‌ای برای اهداف خود فراهم آورند.

تقسیم‌بندی و تفرقه: ایجاد جوی که در آن، پزشکان به عنوان "طبقه خاص" و جدا از مردم معرفی شوند، می‌تواند به تضعیف انسجام اجتماعی کمک کند.

📌سوم)جهل، ناآگاهی و تأثیرپذیری از فضای مجازی:
بخش قابل توجهی از این نفرت‌پراکنی‌ها ناشی از اطلاعات نادرست و شایعاتی است که در بسترهای مجازی منتشر می‌شود.

نشر اکاذیب بدون تحقیق: افراد ناآگاه، اغلب بدون هیچ گونه بررسی علمی یا تأیید منبع، اخبار جعلی را بازنشر می‌کنند. این حجم بالای اطلاعات نادرست، می‌تواند به سرعت به یک روایت غالب تبدیل شود.

تأثیرپذیری از روایت‌های احساسی: گاهی یک تجربه بد فردی یا یک خطای درمانی نادر، به جای آنکه به صورت موردی و تخصصی بررسی شود، به عنوان سندی عمومی برای تخریب کل سیستم معرفی می‌گردد.