مبحث ترانه را با «سایه» آغاز می‌کنم که محصول ۱۳۵۴ است و از همکاری‌های موفق ایرج جنتی عطایی، بابک بیات و ابی محسوب می‌شود. یکی از اجراهای تمرینی این قطعه ضبط شده (اینجا) و اجرای تلویزیونی معروفی هم در سال ۱۳۵۶ دارد که در آن، ابی با موهای بلند و صورتِ بدون ریش، چهرهٔ بی‌نمکی دارد و ظاهراً خیلی هم خجالتی است (اینجا). ابی نام دخترش را هم سایه گذاشته. ترانه در کنسرت‌ها کمتر اجرا شده و به نسبت برخی ترانه‌های مشابه کمتر شنیده شده است. اجرای خوانندهٔ دیگری را هم که کوک اما بی‌روح است، اینجا می‌شود دید.

ترانه برخلاف تصویر رایج، معشوق را به سایه و دوری از گرمای آفتاب تشبیه می‌کند. همهٔ مصرع‌ها جز ترجیع‌بند، وزن مشخصی دارند. کلمهٔ «تن» که پنج بار در متن ترانه آمده، در ترانه‌های جنتی عطایی آن‌قدر تکرار می‌شود که می‌توان آن را امضای او دانست. ترانه نسبتاً بلند است و در اجرا، تحریرهای برجسته‌ای در جای‌جایش دیده می‌شود. در یکی از مصرع‌ها، عبارت «به گمانم» به‌جای «به گمونم» آمده، که به نظرم یکدستی ترانه را از نظر زبان رسمی و عامیانه نقض می‌کند (چنین مواردی را برای ارجاعات بعدی «اختلاط» می‌نامم فعلاً). در یکی از مصرع‌ها، خواننده کشش را روی هجای کوتاه «کِ» گذاشته که پسندیده نیست (تن گرمازده‌مُ نمی‌کشید).