گفتگوی علی‌اصغر مصلح با پانوراما (یوتیوب) از جای خوبی آغاز می‌شود، اما به نظرم ناگهان تا سطح حرف‌های کوچه‌بازاری سقوط می‌کند. ظاهراً نکتهٔ اصلی این است که ما در دهه‌های اخیر اشتباهاً با بخش سختِ نظم جهانی درافتاده‌ایم، حال‌آنکه می‌توانستیم با شعر و عرفانمان به‌نرمی بر آن تأثیر بگذاریم. مقصران این ماجرا هم مشخص‌اند. در دقیقهٔ ۶۵، مصلح می‌پرسد «سهراب سپهری بهتر می‌فهمد یا علی شریعتی؟ کدامشان در بهبود وضع فرهنگ ایرانی و زندگی ایرانی نقش آفریده‌اند؟ آیا جلال آل‌احمد بهتر نقش آفرید یا حتی فریدون مشیری؟» برای من که یک‌چند سر کلاس‌های دکتر مصلح نشسته‌ام و از بحث و تدریس او بهره برده‌ام، چنین پرسشی دوچندان شگفتی‌ساز است. آیا آن همه بحث از هگل و هایدگر و تاریخ و آگاهی و انسان ما را به این سؤال ساده می‌رساند که سپهری بهتر بود یا شریعتی؟ آیا ما واقعاً با سپهری و مشیریِ تنها می‌توانستیم جایگاه خودمان را در این جهان پرتلاطم بازیابیم؟ آیا جهان در دهه‌های اخیر با سویهٔ شاعرانه‌اش با ما مواجه شده تا ما با شاعرانمان به مصاف او برویم؟ در کدام نقطهٔ تاریخ معاصر ما باید به شعر رو می‌کردیم که نکردیم و دست به اسلحه بردیم؟ بله ما در جدال قدرت به بازی گرفته شده‌ایم، اما شاید اتفاقاً دلیلش این باشد که جهان را لطیف‌تر از واقع تصور کرده‌ایم.