ایرج کابلی در دستورخطِ معروفش پیشنهاد کرده که کلمات مختوم به یاء وقتی کسرهٔ اضافه می‌گیرند، با دو یاء نوشته شوند: «رانندگی‌یِ خطرناک». حالا بعضی کسانی که می‌خواهند خیلی به خط اهمیت بدهند، از همین توصیه پیروی می‌کنند. ظاهراً ادیب‌سلطانی هم در مقاطعی به این نظر گرایش داشته. اما باید گفت که چنین شیوهٔ نگارشی نه با سنت زبان فارسی سازگار است و نه مشکلی را از مشکلات خط حل می‌کند. در سنت خط فارسی، تسلسل مصوت و صامتِ یاء با یک یاء نوشته می‌شود: «سیاه» نه «سییاه» یا «سی‌یاه»، کما اینکه پیروان این دستور حتی در اشتباهشان، یکدستی ندارند و به قول افلاطون، دو بار از حقیقت دور می‌شوند، چون عباراتی مثل «سی‌وشش» را «سی‌ی‌وشش» نمی‌نویسند! مهم‌تر اینکه کدام مشکلِ خط فارسی با این کار حل می‌شود؟ در خواندنِ عبارتی مثل «رانندگیِ خطرناک» و عبارات مشابه که مشکلی وجود ندارد و از طرف دیگر، اضافه کردن یک یاءِ بزرگ که باید با نیم‌فاصله نوشته شود و هیچ سابقه‌ای در زبان فارسی ندارد، حقیقتاً دگرگونیِ سنگینی برای خط محسوب می‌شود. باید خدا را شاکر باشیم که چنین تغییری چندان طرفدار ندارد و به احتمال زیاد، عنقریب ریشه‌کن خواهد شد.