Perspective | پرسپکتیو

اینگمار برگمان:
• درباره تجربه‌‌گرایی سینما


« وقتی فیلمی را تجربه می‌کنیم، آگاهانه خود را برای توهم آماده می‌کنیم. با کنار گذاشتن اراده و عقل، در تخیل خود راه را برای آن باز می‌کنیم. توالی تصاویر مستقیماً بر احساسات ما تأثیر می‌گذارد. موسیقی نیز به همین شکل عمل می‌کند؛ به نظر من هیچ شکل هنری به اندازه موسیقی با فیلم وجه اشتراک ندارد. هر دو مستقیماً بر احساسات ما تأثیر می‌گذارند، نه از طریق عقل. و فیلم عمدتاً ریتم است؛ دم و بازدمی در توالی پیوسته. و من، دائماً در رویایم زندگی می‌کنم، و از آن به واقعیت، به طور گذرا، سفری کوتاه می‌کنم. »


▪︎ زادروز بزرگترین پیکرتراش رویا؛ اینگمار برگمان
▪︎ کلیپی از فیلم وهم‌آلود « ساعت گرگ و میش »


👤| #Ingmar_Bergman
🌀| @Perspective_7

ژان میتری:
• درباره جانمایه تئاتر و سینما
• از کتاب زیبایی‌شناسی و روان‌شناسی


تئاتر در اساسِ خود انسانی است
و کلام آن را کامل می‌کند.
اما سینما از «جهان» متولد می‌شود.
در سینما؛
این جهان است که درام‌ پردازی می کند.



➖ 𝐓𝐡𝐞 𝐀𝐞𝐬𝐭𝐡𝐞𝐭𝐢𝐜𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐏𝐬𝐲𝐜𝐡𝐨𝐥𝐨𝐠𝐲 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐂𝐢𝐧𝐞𝐦𝐚


📚| #Basics
👤| #Jean_Mitry
🌀| @Perspective_7

ارنست همینگوی:
• درباره شکل قصه‌نویسی


قصه‌نویسی در بهترین شکل شبیه
به یک کوه یخ است.
یک هشتمش بالای سطح آب...
و بقیه‌اش در زیر سطح پنهان شده است.


📇| #ScreenWriting
👤| #Ernest_Hemingway
🌀| @Perspective_7

▪️نسبت زیباییِ اندازه و اعتدال


اولین کاری که باید بکنیم این است که دو نوع آهنگ (harmonia) را از هم متمایز کنیم: آهنگ‌هایی که مناسب حال زنانند و آهنگ‌هایی که درخور مردانند؛ در مرحله بعد باید گام‌ها و اوزان (rythmois) مناسبِ این آهنگ‌ها را تعیین نماییم... ما، دست کم بصورت کلی، باید برای این آهنگ‌ها قوانینی وضع کنیم. بنابراین به حکم سنتِ (nomos) و عقل (logos) خویش آهنگ‌های مربوط به کارهای خطیر و امور مربوط به مروت و مردانگی «مردانه» می‌دانیم، و آهنگ‌هایی را که بیش‌تر دلالت بر حُسن رفتار (kosmion) و پاکدامنی (sophron) دارند «زنانه» می‌خوانیم.


📚 کتاب « تاریخ زیبایی‌شناسی »
✍️ نوشته: وودیسواف تاتارکیویچ


▪️| #Plato
▪️| #Aesthetic
🌀| @Perspective_7

لئو تولستوی:
• از رمـان آنا کارنینا


این آدم‌ها...
اصلا وجدان ندارند
جایی که ما از اضطراب
درحال احضاریم؛ او در بند زلفش است.


• 𝑨𝒏𝒏𝒂 𝑲𝒂𝒓𝒆𝒏𝒊𝒏𝒂 (𝟐𝟎𝟏𝟐)
• 𝑫𝒊𝒓𝒆𝒄𝒕𝒐𝒓: 𝑱𝒐𝒆 𝑾𝒓𝒊𝒈𝒉𝒕


👤| #Leo_Tolstoy
🌀| @Perspective_7

🔻 Inglourious Basterds (2009)
📽 Dir: #Quentin_Tarantino



🔺 Metropolis (1927)
📽 Dir: #Fritz_Lang




◽️ | #Reference
🌀 | @Perspective_7

ویلیام فاکنر:
• درباره موفقیت
• مصاحبه با Paris Review، بهار (۱۹۵۶)


« موفقیت؛ زنانه است
و مانند یک زن...
اگر در مقابلش کوچک شوی،
بر تو غلبه خواهد کرد. »


• 𝑩𝒍𝒐𝒐𝒅 𝒂𝒏𝒅 𝑺𝒂𝒏𝒅 (𝟏𝟗𝟒𝟏)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑹𝒐𝒖𝒃𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒎𝒐𝒖𝒍𝒊𝒂𝒏


👤| #William_Faulkner
🌀| @Perspective_7

مارسل پروسـت:
• درباره سینمـا


« برخی از منتقدان...
اکنون دوست داشتند رمان را نوعی
نمایش چیزها روی پرده سینما بدانند.
اما هیچ چیز از آنچه واقعاً درک کرده‌ایم، دورتر نیست. »


• نظریات شخصیِ مارسل پروست عموماً سینما را رد می‌کردند و آن را رسانه‌ای سطحی می‌دانستند. پروست با مقایسه این فناوری جدید با ادبیات، آن را نقد می‌کرد. دیدگاه پروست در مورد سینما، آن‌هم در حالی که اثر ماندگار او، « در جستجوی زمان از دست رفته »، در دوران تولد سینما نوشته شده بود، حیرت‌انگیز و بخصوص بود. او به ندرت از این رسانه نام می‌برد و به طرز مشهوری، درونی بودن غنی و ذهنی حافظه غیر ارادی - مانند خاطره‌ای که با یک مادلین برانگیخته می‌شود - را بر فرآیند صرفاً بصری و بیرونی تماشای فیلم ترجیح می‌داد. او معتقد بود که سینما به جای ثبت عمق انسانی، تقلیدی تقلیل‌گرا و مکانیکی از واقعیت ارائه می‌دهد.

👤| #Marcel_Proust
🌀| @Perspective_7

‍ مارتین اسکورسیزی:
• درباره‌ «وارثه» — ویلیام وایلر

« وقتی نه ساله بودم — باید حدود سال ۱۹۵۰ یا ۱۹۵۱ بوده باشد — پدرم مرا به تماشای فیلم "وارثه" برد. پدرم مرا برد چون احتمالاً یک فیلم وسترن در نیمه دوم آن سانس دو فیلمه قرار داشت. من فیلم‌های وسترن را دوست داشتم، اما آن فیلم وسترن را اصلاً به یاد نمی‌آورم؛ من فقط فیلم "وارثه" را به خاطر دارم که تأثیری کاملاً ویرانگر و ابدی بر من گذاشت.

رابطه بین کاترین و پدرش روی پرده سینما تکان‌دهنده بود. من سکانس اتاق پذیرایی را به یاد می‌آورم که در آن رالف ریچاردسون با خونسردی به اولیویا دی هاویلند توضیح می‌دهد که مونتگومری کلیفت امکان ندارد عاشق او باشد — "چون تو بسیار ساده و معمولی هستی و چندان باهوش و حاضرجواب نیستی" — و اینکه او فقط به دنبال پول توست. به یاد می‌آورم که شنیدن این حرف از زبان یک پدر به فرزندش چقدر برایم شوکه‌کننده بود. این نوعی خشونت عاطفی و کلامی از ظریف‌ترین و تصفیه‌شده‌ترین نوع آن بود که زیر پوسته‌ای از رفتاری به غایت مؤدبانه، آداب‌دان و متمدنانه رخ می‌داد.

و بعد، البته، آن پایان‌بندی قدرتمند که در آن کاترین در نهایت با چراغی که روی صورتش می‌درخشد از پله‌ها بالا می‌رود، در حالی که مونتگومری کلیفت بیرون خانه پشت در مانده و با درماندگی و وحشیانه به در می‌کوبد. من چنین خشونت عاطفی عمیقی را حس کردم، در حالی که رفتار آنها به غایت مبادی‌آداب بود. من هرگز از آن تنش رها نشدم. آن تضادِ آشکار میانِ ظاهرِ بسیار مؤدبانه و بورژوایی و خشونت عاطفیِ سرکوب‌شده‌ی زیرِ آن، به درسی بنیادین برای من تبدیل شد که بعدها بر فیلم‌هایی مانند "عصر معصومیت" تأثیر گذاشت. »


𝑴𝒂𝒓𝒕𝒊𝒏 𝑺𝒄𝒐𝒓𝒔𝒆𝒔𝒆: 𝑬𝒏𝒕𝒓𝒆𝒕𝒊𝒆𝒏𝒔 𝒂𝒗𝒆𝒄
𝑴𝒊𝒄𝒉𝒂𝒆𝒍 𝑯𝒆𝒏𝒓𝒚 𝑾𝒊𝒍𝒔𝒐𝒏
𝑪𝒂𝒉𝒊𝒆𝒓𝒔 𝒅𝒖 𝑪𝒊𝒏é𝒎𝒂, 𝑷𝒂𝒓𝒊𝒔, 2005


👤| #William_Wyler
👤| #Martin_Scorsese
📚| #Cinematicterms
🌀| @Perspective_7

⁠▪️آثار مورد علاقه تئودور آنگلوپولوس:


🎬¦ 1. Nosferatu (1922)
👤¦ Dir: F.W. Murnau

🎬¦ 2. The Gold Rush (1925)
👤¦ Dir: Charlie Chaplin

🎬¦ 3. Citizen Kane (1941)
👤¦ Dir: Orson Welles

🎬¦ 4. Ivan the Terrible, Part I (1944)
👤¦ Dir: Sergei Eisenstein

🎬¦ 5. Ugetsu monogatari (1953)
👤¦ Dir: Kenji Mizoguchi

🎬¦ 6. Ordet (1955)
👤¦ Dir: Carl Theodor Dreyer

🎬¦ 7. Pickpocket (1959)
👤¦ Dir: Robert Bresson

🎬¦ 8. L'Avventura (1960)
👤¦ Dir: Michelangelo Antonioni

🎬¦ 9. 8½ (1963)
👤¦ Dir: Federico Fellini

🎬¦ 10. Persona (1966)
👤¦ Dir: Ingmar Bergman


📊¦ #Top10
👤¦ #Angelopoulos
🌀¦ @Perspective_7

‍ تئودور آنگلوپولوس:
• درباره عناصر تکرارشونده
• در مصاحبه‌ با دان فینارو، (۱۹۹۹)


دان فینارو:
• والدين شما اهل جنوب هستند. با وجود این، به نظر می‌رسد که شما شیفته شمال، آسمان تیره و زمستان‌های سرد و باران‌های سنگین آن هستید.


آنگـلوپـولـوس:
• این پرسش را حقیقتا اغلب از من می‌پرسند. توضیحی برای آن ندارم. مدت‌ها پیش سعی کردم جواب آن را پیدا کنم اما نتوانستم. شاید باید به گذشته خیلی دور بازگشت. شاید یک روانکاو باید ریشه‌های اصلی این شیفتگی را کشف کند. آنچه من می‌توانم بگویم این است که زمانی که تصمیم گرفتم نخستین فیلم بلندم - بازسازی - را بسازم. بعدازظهری در روستایی را به یاد آوردم که داستان در آن رخ می‌داد. چشم‌انداز در سایه‌ای از رنگ خاکستری فرو رفته بود. آسمانی تیره، خانه‌های کوچک و یک شکل و تپه‌های صخره‌ای را می‌دیدم. باران می‌بارید، نم‌نم لایه‌ای از مه نازک کوهستان را پوشانده بودند، و دهکده خالی از سکنه. بیشتر ساکنین آن در دهه‌ی پنجاه برای کار به آلمان رفته بودند. تنها چند پیرزن که لباس‌های سیاه پوشیده بودند، در سکوت مطلق، آرام آرام از جاده‌های باریک به سمت من می‌آمدند. ناگهان ترانه‌ای قدیمی را با صدای بلند شنیدم که پیرمردی می‌خواند "تو درخت لیمویی... آی درخت کوچک لیمو..." همان ترانه‌ای که در فیلم از آن استفاده کردم. لحظه سحرآمیزی بود، باران، مه صخره‌های خاکستری، زنان سیاه‌پوشی شبیه به اشباح و پیرمردی را که ترانه می‌خواند همیشه به یاد دارم. این دهکده دورافتاده و متروک، گوشه‌ی از یاد رفته سرزمینی که تحت استیلای دیکتاتوری نظامی بود، در نظرم تصویری از سرزمین مهاجرین دور از خانه‌ای را ساخت که تنها ترانه‌ای عاشقانه در آن باقی مانده بود. شاید این تصویر جای خود را در ناخودآگاه من باز کرده و به بستری برای همه فیلم‌های بعدی من تبدیل شده است. به همین دلیل اعتقاد دارم که فیلم اول، بذر اصلی فیلمساز است. احساس می‌کنم یک کارگردان بارها یک فیلم را می‌سازد.


• 𝑨𝒏𝒂𝒑𝒂𝒓𝒂𝒔𝒕𝒂𝒔𝒊 (𝟏𝟗𝟕𝟎)
• 𝑫𝒊𝒓𝒆𝒄𝒕𝒐𝒓: 𝑻𝒉𝒐𝒅ō𝒓𝒐𝒔 𝑨𝒏𝒈𝒆𝒍𝒐𝒑𝒐𝒖𝒍𝒐𝒔


🎤| #Interview
👤| #Angelopoulos
🌀| @Perspective_7

تئودور آنگلوپولوس:
• درباره نیاز و قضاوت
• مصاحبه با گیدئون باومن، (۱۹۹۷)


« نیاز من، دیدن و دیده شدن از چشم دیگران است. تنها با قضاوت مخاطبینم می‌توانم آنچه ساخته‌ام را محک بزنم. بدون آن قضاوت و نگاه، هرگز متوجه نمی‌شوم که آیا کار خودرا درست انجام داده‌ام یا نه. اگر دقت کنید، متوجه خواهید شد که فیلم‌های من هرگز به پایان نمی‌رسند. از نظر من این آثار همواره درحال تکمیل شدن هستند. می‌دانید من برای هر فیلم چند فیلم‌نامه می‌نویسم؟ مثلا در حال فیلمبرداری نسخه شانزدهم فیلمنامه هستیم و من هم‌چنان می‌نویسم و بی‌وقفه تغییر می‌دهم، کم می‌کنم، حذف می‌کنم. »


👤| #Angelopoulos
🌀| @Perspective_7

ویتوریو دسیکا:
• حدیث نفس خود
• به مناسبت زادروز او


« من اساساً مرد غمگینی هستم. زندگی همیشه حس بی‌رحمی را به من می‌دهد. روزنامه می‌خوانم - جنایت، قتل، طلاق و غیره. هیچ نشانه‌ای از صداقت یا همبستگی در آن نمی‌بینم. من عاشق بشریتم، به بشریت اعتماد دارم، اما بشریت راهی برای ناامید کردن من دارد. تصاویری که کارگردانی می‌کنم تقریباً همیشه مالیخولیایی هستند. این از تضاد بین عشق و ناامیدی من ناشی می‌شود. من خوش‌بین هستم. من عاشق زندگی هستم. من به دنبال کمال هستم. اگر هنر من بدبینانه به نظر می‌رسد، نتیجه خوش‌بینی مداوم من و ناامیدی از آن است. حداقل من شور و شوق دارم. برای موفقیت، داشتن شور و شوق برای همه حرفه‌ها ضروری است. »


👤| #Vittorio_De_Sica
🌀| @Perspective_7

‍ عزیز نسین:
• شعرِ آخرین خواسته (Son İstek)


اگر قرار است گیاهی شوم
بگذارید سبزه‌زاری شوم
اما شوکران، هرگز

اگر قرار است جاده‌ای شوم
بگذارید ماشین‌های عروس از رویم بگذرند
نه شنی‌های فولادین تانک‌ها

بگذارید کودکان بر روی من بدوند
نه کسی که می‌گریزد و نه کسی که تعقیب می‌کند
و سربازان، هرگز

اگر از من خشتی می‌سازید
آن را در مدرسه‌ها به کار برید
نه در زندان‌ها

اگر نفسم بند نیامد و ته‌مانده‌ای داشت
بگذارید با آن سوتِ سرخوشانه‌ای بزنند
اما سوتِ پاسبان‌ها، هرگز

مرا قلمی کنید، قلمی
که شعرهایی در وصف عشق می‌نویسد
نه حکمِ اعدام

پس از مرگ،
باید در برگ‌های درختِ غار (برگ‌بو)
زنده بمانم
و مبادا
در سلاح‌ها...


● سالمرگ طنزپرداز طناز « عزیز نسین »؛ ششم جولای
● او از بزرگان شعر، نقد ادبی و نویسندگی ترکیه بود


👤 | #Aziz_Nesin
🌀 | @Perspective_7

▪︎درباره تولید فیلم راکی ۱

• سیلوستر استالونه پس از تماشای مبارزه‌ی محمدعلی و چاک وپنر، در سال (۱۹۷۵) ایده فیلمنامه‌ای به ذهنش رسید. او همان شب شروع به نوشتن فیلم‌نامهٔ این فیلم کرد و آن را طی سه روز و نیم یا ۸۲ ساعت به پایان رساند، و حاضر نشد حقوقش را بفروشد مگر آنکه خودش نقش اصلی را بازی کند. استالونه تلاش بسیاری کرد تا این فیلم‌نامه را بفروشد، اما برای فروش آن شرط داشت؛ شرط استالونه این بود که خودش نقش اصلی را بازی کند، ولی جان آویلدسون (کارگردان) و تهیه‌کننده مایل بودند برای بازیگر نقش راکی از یک هنرپیشهٔ مطرح استفاده کنند. کاندیدای این نقش برت رینولد و جیمز کان بودند اما استالونه سرانجام موفق شد آنها را متقاعد و خودش نقش راکی بالبوآ را بازی کند. پنج دهه بعد، استالونه همچنان یکی از نادر بازیگرانی است که در قاب اکشن هالیوود، آسیب‌پذیری انسانی را حفظ کرد - نه علی‌رغم ژانر، بلکه از درون آن.

● زادروز ۸۰ سالگی سیلوستر استالونه

• 𝑹𝒐𝒄𝒌𝒚 (𝟏𝟗𝟕𝟔)
• 𝑫𝒊𝒓: 𝑱𝒐𝒉𝒏 𝑮. 𝑨𝒗𝒊𝒍𝒅𝒔𝒆𝒏

▪︎تصویر: سیلوستر استالونه و کارل وِدرز در نقش
راکی بالبوآ و آپولو کرید در رینگ بوکس؛ فیلم «راکی»

🎥 | #History_of_Cinema
🌀 | @Perspective_7

ویلیام فاکنر:
• درباره نویسندگی و تکنیک
• در مصاحبه‌ای با پاریس ریویو، ۱۹۵۶


« اگر نویسنده‌ای به تکنیک علاقه دارد، بگذارید جراحی یا آجرکاری کند. هیچ راه مکانیکی برای نوشتن وجود ندارد، هیچ راه میانبری هم نیست. نویسنده جوان اگر از یک نظریه پیروی کند، احمق خواهد بود. با اشتباهات خودتان به خودتان درس بدهید؛ مردم فقط با خطا یاد می‌گیرند. هنرمند خوب معتقد است که هیچکس به اندازه کافی خوب نیست که به او نصیحت کند. او غرور و تکبر زیادی دارد. مهم نیست چقدر نویسنده پیر را تحسین کند، او می‌خواهد او را شکست دهد.»


● به بهانه سالمرگ جناب « ویلـیام فـاکـنر »
● فاکنر یکی از عالیجنابان ادبیات مدرن است


📇| #ScreenWriting
👤| #William_Faulkner
🌀| @Perspective_7

‍• آلن برگالا:
• درباره‌ عباس کیارستمی

« اغلب به این فکر می‌کنیم که آشکاریِ واقعیت در یک فیلم، تابع چیست. موضوع مربوط می‌شود به فرم، این درست، اما شاید مسئله به سرعت‌عمل و به زود دست جنباندن [کایروس] هم مربوط باشد؛ مثل وقتی گدار ورزشگاه هِیْزِل را در «گارد راستت را بالا بگیر» نشان می‌دهد، یا موقعی که روسلینی «رم، شهر بی‌دفاع» را در سال ۱۹۴۵ می‌سازد... وقتی کیارستمی ساخت «پول‌توجیبی» را رها می‌کند تا یک "نمای درشت" را از خبری در روزنامه بگیرد، یا موقعی که چند روز پس از زلزله در ژوئن ۱۹۹۰ برمی‌گردد به محل ساخت خانهٔ دوست کجاست؟ — در واقع دارد همین کار را می‌کند.

حقیقت نه به مدد تسلط و استادی مُهر تأیید می‌خورد، و نه سیاههٔ روی کاغذ سفید دیالوگی است که یک کارگردان مستعد طرح افکنده باشد؛ حقیقت تصادفی چهره می‌نماید، در توقف‌های پی‌درپی، در چند حرکت دست و بدن، در چند چهره، در ردهایی که رنگ می‌بازند، و در نوزایی حیات. »


▪️آلن بر‌گالا از نویسندگان ارشد و سردبیر سابق مجله کایه دو سینما
▪️ برشی از مقاله کیارستمی و کایروس» (۲۰۱۶)
▪️ به بهانه سالمرگ « عباس کیارستمی » (۱۴ تیر، ۱۳۹۵)

👤| #Abbas_Kiarostami
🌀| @Perspective_7

با قلم می‌گويم:
ای‌ همزاد، ای‌ همراه
ای‌ هم‌سرنوشت....
هر دومان حيرانِ بازی‌هایِ دوران‌هایِ زشت
شعرهايم را نوشتی....
دست خوش !
اشک‌هايم را كجا خواهی نوشت؟



■ فریدون مشیری
■ به مناسبت روز قلم؛ ۱۴ تیرماه



➖ #Aesthetic
🌀| @Perspective_7

نیل سایمون:
• از کتاب بازنویسی‌ها
• به مناسبت زادروز نیل سایمون

« هیچوقت نمی‌دانستیم غذای بعدی‌مان از کجا می‌آید. پدرم هرچند وقت یکبار، به مدت طولانی، حتی تا یک سال خانواده را تنها و بی‌پناه رها می‌کرد. مادرم در چنین مواقعی احساس می‌کرد دست تنها مانده، مثل زمانی که من دچار تبی چهل درجه بودم... و مادرم همینطور که پدرم را به خاطر نبودش نفرین می‌کرد سراسیمه به راهرو می‌دوید، درِ خانه همسايه‌ها را می‌کوبید که به کمکش بیایند و حال مرا خوب کنند. فریادزنان با خدا حرف می‌زد که باز هم اورا تنها گذاشته. شنیدن صدایِ او مرا از بیماری‌ام بیشتر می‌ترساند‌. »

• نیل سایمون شاخص‌ترین، ثروتمندترین و موفق‌ترین نویسنده تاریخ جهان است. او بیش از هر فرد دیگری رکورد بیشترین تعداد اجرای صحنه‌ای در تالارهای آمریکا را دارد. آثار: پابرهنه در پارک ۱۵۳۰ اجرا؛ خاطرات برایتون‌بیچ ۱۲۹۹ اجرا؛ اتاقی در هتل پلازا ۱۰۹۷ اجرا؛ و زوج ناجور ۹۹۶ اجرا. او در دهه شصت، در اوج موفقیتش، جدای از حق تالیف و ترجمه و فروش امتیاز آثارش، هفته‌ای ۶۰۰ دلار درآمد داشت. هنرمندی که از فقر مطلق در آسمان هنر درخشید.

👤 #Neil_Simon
🎭 #About_Theatre
🌀 @Perspective_7

● برشی از مصاحبه با هاوارد هاکس
➖ گفتگو با جوزف مک‌براید. اکتبر ۱۹۷۷


مک براید:
• در نشریه لندن تایمز مصاحبه‌ای با شما بود که ضمن آنکه گفته بودید همینگوی بعد از خودکشی احترامش را در نظر شما از دست داد. واقعا چنین احساسی داشتید؟

هاکس:
• بله چون از خودکشی خوشم نمی‌آید.

مک براید:
• ولی همینگوی از نظر جسمی و روحی سخت بیمار و بهم ریخته بود

هاکس:
• چیزی از این قضیه نشنیده‌ام. شنیدم ناتوان بود.

مک‌براید:
• پس به نظر شما در واقع قدرت اراده‌اش را از دست داده بود؟

هاکس:
• نمی‌شود به طور قاطع گفت. من و فلمینگ شبی باهم نشسته بودیم. مردی که پیش ما بود بلند شد رفت بیرون. فلمینگ گفت این آدم جلوتر داشت از خودکشی حرف می‌زد. به گمانم رفت خودکشی کند. گفتم جدا؟ گفت بله، پاشو برویم ببینیم چه کار می‌کند. بلند شدیم رفتیم به خانه‌ی این شخص و دیدیم او کف اتاق افتاده و شیر گاز را باز گذاشته. گاز را بستیم و پنجره‌ها را باز کردیم و وسط چله‌ی زمستان رفتیم یک سطل آب یخ آوردیم ریختیم به سرتاپایش، و یک بطری ویسکی دستش دادیم و گذاشتیم همانطور خیس در آنجا بماند.

🎤| #Interview
👤| #Ernest_Hemingway
👤| #Howard_Hawks
🌀| @Perspective_7