‍ تئودور آنگلوپولوس:
• درباره عناصر تکرارشونده
• در مصاحبه‌ با دان فینارو، (۱۹۹۹)


دان فینارو:
• والدين شما اهل جنوب هستند. با وجود این، به نظر می‌رسد که شما شیفته شمال، آسمان تیره و زمستان‌های سرد و باران‌های سنگین آن هستید.


آنگـلوپـولـوس:
• این پرسش را حقیقتا اغلب از من می‌پرسند. توضیحی برای آن ندارم. مدت‌ها پیش سعی کردم جواب آن را پیدا کنم اما نتوانستم. شاید باید به گذشته خیلی دور بازگشت. شاید یک روانکاو باید ریشه‌های اصلی این شیفتگی را کشف کند. آنچه من می‌توانم بگویم این است که زمانی که تصمیم گرفتم نخستین فیلم بلندم - بازسازی - را بسازم. بعدازظهری در روستایی را به یاد آوردم که داستان در آن رخ می‌داد. چشم‌انداز در سایه‌ای از رنگ خاکستری فرو رفته بود. آسمانی تیره، خانه‌های کوچک و یک شکل و تپه‌های صخره‌ای را می‌دیدم. باران می‌بارید، نم‌نم لایه‌ای از مه نازک کوهستان را پوشانده بودند، و دهکده خالی از سکنه. بیشتر ساکنین آن در دهه‌ی پنجاه برای کار به آلمان رفته بودند. تنها چند پیرزن که لباس‌های سیاه پوشیده بودند، در سکوت مطلق، آرام آرام از جاده‌های باریک به سمت من می‌آمدند. ناگهان ترانه‌ای قدیمی را با صدای بلند شنیدم که پیرمردی می‌خواند "تو درخت لیمویی... آی درخت کوچک لیمو..." همان ترانه‌ای که در فیلم از آن استفاده کردم. لحظه سحرآمیزی بود، باران، مه صخره‌های خاکستری، زنان سیاه‌پوشی شبیه به اشباح و پیرمردی را که ترانه می‌خواند همیشه به یاد دارم. این دهکده دورافتاده و متروک، گوشه‌ی از یاد رفته سرزمینی که تحت استیلای دیکتاتوری نظامی بود، در نظرم تصویری از سرزمین مهاجرین دور از خانه‌ای را ساخت که تنها ترانه‌ای عاشقانه در آن باقی مانده بود. شاید این تصویر جای خود را در ناخودآگاه من باز کرده و به بستری برای همه فیلم‌های بعدی من تبدیل شده است. به همین دلیل اعتقاد دارم که فیلم اول، بذر اصلی فیلمساز است. احساس می‌کنم یک کارگردان بارها یک فیلم را می‌سازد.


• 𝑨𝒏𝒂𝒑𝒂𝒓𝒂𝒔𝒕𝒂𝒔𝒊 (𝟏𝟗𝟕𝟎)
• 𝑫𝒊𝒓𝒆𝒄𝒕𝒐𝒓: 𝑻𝒉𝒐𝒅ō𝒓𝒐𝒔 𝑨𝒏𝒈𝒆𝒍𝒐𝒑𝒐𝒖𝒍𝒐𝒔


🎤| #Interview
👤| #Angelopoulos
🌀| @Perspective_7