▪︎ زیباییشناسی هنر شرق (۲)
▪︎ از «حقیقتِ پشتِ صورت» تا «حقیقتِ صورت»
• بنابراین یکی از تمایزهای مهم را میتوان در نسبت میان «دیدن» و «شناختن» جستوجو کرد. در بسیاری از سنتهای شرقی، دیدنِ ظاهر مقدمهای برای عبور از ظاهر است؛ چشم باید از صورت محسوس بگذرد تا به معنای رمزی و حقیقت باطنی برسد. در سنت کلاسیک غربی، دستکم در دورههایی از تاریخ آن، دیدن خود میتواند راهی به سوی شناخت ساختار واقعی جهان باشد؛ صورت محسوس نه صرفاً حجابی بر حقیقت، بلکه عرصهای برای آشکارشدن نظم و حقیقت است. از اینرو، اگر هنر شرقی غالباً به سوی «صورت مثالی» میل میکند، هنر غربی در بخش مهمی از تاریخ خود به سوی «صورت طبیعی» و بازنماییِ جهان عینی گرایش نشان میدهد. این تفاوت را البته نباید به یک دوگانهسازی مطلق میان «شرق معنوی» و «غرب مادی» فروکاست. هم در شرق، هنر میتواند واجد توجهی دقیق به جهان محسوس و طبیعت باشد و هم در غرب، سنتهای نیرومندی از نمادگرایی، عرفان و عبور از ظاهر به باطن وجود داشته است. آنچه اهمیت دارد، تفاوت در جایگاه و کارکرد صورت محسوس است.
▪️| #Aesthetic
🌀| @Perspective_7
Post #1466
46
Perspective | پرسپکتیو ▪︎ زیباییشناسی هنر شرق (۱) ▪︎ صورتبخشی غیرعینیِ هنر شرق • تمامیت هنر شرق در ابصار صرف توقف نمیکند، بلکه به سمبولیسمی سمعی-بصری فراگیر روی میآورد، و همانطور که از واقعیت بصری میگریزد، به حقیقت پشت نمیکند، بلکه صورت رمزی و مثالی به جهان هنری میبخشد،…
