پهرست - درگاه زبان و ادب پارسی

جُست-و-جُو در تاریکی

نوشته: دکتر فربود شکوهی (جلوه)
گوینده: بانو آسیه حیدری شاهی‌سَرایی
تهیه‌کننده: آقای بهرام رحمانی
نَسک: سیراب از سَراب
باز-نویسی: ج.نصر


داستان «جُست-و-جو در تاریکی» ششمین داستان از نَسک «سیراب از سَراب» نوشته دکتر فربود شکوهی است.

داستانِ 1: کوزة شکسته و بادِ داد
نوشته : دکتر فربود شکوهی
کتاب : باد داد
بخشِ دوم


باد، با وزشِ تازه‌ای بر چهرة مرد نشست و بانگی از میانِ آن بر-خاست که چون نغمة کهنی در دلِ بیابان ‏بپیچید: «بخشش، یعنی دیدنِ این تَرَک‌ها است. این کاستی نیست، وَنکه مانندِ رَوزنه‌هایی برایِ رَوان‌‌شدگیِ ‏آبِ زندگانی است و نیز آگاهی از این آموزاک که «خود»، کوزة شکسته‌ای است؛ امّا «خویش»، چشمه است ‏که در پسِ آن بجوشد». مرد، کوزه را بر-داشت و در گرمایِ سفال، خُنَکایِ رهاییِ ژرفی را حس کرد و با ‏لبخند، به سُویِ کران گام بر-داشت و بِدانست که بادِ داد در همین شکستگی‌ها بِوَزَد و هیچ‌کوزه‌ای برایِ ‏داد-و-بخشش دیر نیست.‏

پایان

@Pehrest

داستانِ 1: کوزة شکسته و بادِ داد
نوشته : دکتر فربود شکوهی
کتاب : باد داد
بخش نخست

در کویر، جایی که شن‌هایِ داغ، زیرِ پایِ مردِ سرگردان می‌خشکیدند و بویِ عرقِ تنهایی، با رایحة افقِ دور در هم‌آمیخته بود، ناگهان، بادی وَزید که نه از جنسِ گرما بود و نه از جنسِ سرما؛ بادی که بویِ بارانِ دور و نمِ چشمه‌هایِ گم‌شده را با خود می‌برد. مرد -با چشمانی که از تشنگی می‌سوخت- به سُویِ آن باد گام بر-داشت و در میانِ تپه‌هایِ شنی، کوزة سفالینی یافت که تَرَکِ ژرفی بر پهلو داشت و به‌آرامی، از لایِ آن، آب بر شن‌ها می‌چکید و سبزة نازکی در کنارِ آن رویِسته بود. مرد زانو زد و با انگشت، تَرَکِ کوزه را لمس کرد و در زبریِ سفال، نَرمیِ یک خاطرة کهن را حس کرد و چُنین با خود زمزمه کرد: «این کوزه، روزی، آبِ زندگانی را در خود داشت؛ امّا سال‌ها پیش، من با خشم آن را شکستم و اکنون، در این کویر، چکه-چکه جبران می‌شود».

ادامه ...

@Pehrest

راستی، خرد، دانایی، تندرستی، توانایی، هوشمندی و میهن عزیزمان ایران؛ اینها کلید واژه‌های آموزشی دانش آموزان دارالفنون به مناسبت آغاز سال تحصیلی ۱۳۲۹-۱۳۲۸ بوده است.

شعار سال تحصیلی ۱۳۲۹-۱۳۲۸ دانش آموزان دارالفنون:

۱.راست بگوئید- راست بشنوید- راست بروید.

۲.آنچه را می‌خواهید جسورانه و خردمندانه بدست آورید.

۳.میهن عزیز ما ایران، نیازمند به جوانان تندرست و داناست، ورزش کنید تا تندرست و توانا، و دانش آموزید تا دانا و خردمند بمانید.

۴.با خود تعهد جوانمردانه کنید که فریب ندهید و کوشش کنید فریب هم نخورید، بنابراین در دوره زندگانی چشم و گوش خود را خوب باز کنید.

🔵@Mashrootiyat

آن کس که بداند و بخواهد که بداند
خود را به بلندای سعادت برساند
آن کس که بداند و بداند که بداند
اسبِ شَرَف از گُنبد گردون بجهاند
آن کس که بداند و نداند که بداند
با کوزه‌ی آب است ولی تشنه بماند
آن کس که نداند و بداند که نداند
لَنگان خَرَکِ خویش به مقصد برساند
آن کس که نداند و بخواهد که بداند
جان و تن خود را ز جَهالت بِرَهاند
آن کس که نداند و نداند که نداند
در جَهلِ مُرَکَّب اَبَدُالدَّهر بماند
آن کس که نداند و نخواهد که بداند
حیف است چنین جانوری زنده بماند

سَراینده : گُم‌نام

آموزاک: این سَروده از ابن یمین فریومدی و مولوی بلخی نیست. هم‌چنین در نَسک معراج‌السعاده ملا احمد نراقی هم نیست.

@Pehrest

🇺🇸🇳🇴 ترامپ یه نامه رسمی داده به نخست وزیر نروژ و گفته چرا نروژ به من نوبل نداد؟ چرا گرینلند رو نمیدین به من!

▪نخست وزیر نروژ هم در پاسخ نشسته اشتباهاتشو گرفته و اخرشم بهش نمره داده و مردودش کرده 😂

@khabarehir

«نوشته‌های پارسی سره - دکتر فربود شکوهی (جلوه)»

دکتر فربود شکوهی (جلوه)

🆔 شناسه:
https://ble.ir/dr_shokuhi

📝 پارسی را پاس بداریم / ۲۶۵

❌️ پروژکتور
✅️ فراتاب

❌️ مُحافظت کردن
✅️ فراپاویدن

❌️ مَسکوت گذاشتن، قطع کردن کلام
✅️ فرابُریدن

❌️ تُهمت زدن، اِفترا زدن
✅️ فرابافتن

❌️ تریلر، آنونس
✅️ پیش‌پرده

❌️ نسبت دادن، مُنتسب کردن
✅️ فراافکندن

▫️بُنخان(=منبع): فرهنگ بزرگ سخن از حسن انوری

#فرهنگ_بزرگ_سخن #حسن_انوری #از_اخگر_تا_اختر #میر_جلال_الدین_کزازی #پارسیگ #سغدی #خوارزمی #میان_رودان #پارسی_سره #آرمان_گرایی #پارسی_نو

💢@parsi_sareh
💢@vazhe_kade

در پایان، واژه در میدانِ نیروهای گُزارِشی، همواره در آویزانی بِزِییَد. نَه سَر-ا-سَر از آنِ بِگُذشته است و نَه ‏سَر-ا-سَر در چَنگِ اکنون. سَخُن‌گَردانی این آویزانی را پاس بِدارد و نَگُذارَد که واژه به چیزی دیگر بِشُوَد. ‏زبان با این آویزانی زِیَنده است و اندیشه با پذیرشِ آن فروتَن بِشُوَد. مگر خِرَدِ زبان در همین بِباشد: در نا-‏رَسایی، در وازی و در پذیرشِ این‌که هیچ واژه‌ای، هرگز، سَخُنِ پایانی نیست.‏

shokuhi@gmail.com

#پارسی_سره
#دکتر_فربود_شکوهی
#فربود_شکوهی
#میرزا-جلوه-گیلانی
#زبان_فارسی
#پارسی_را_پاس_بداریم
#زبان_معیار
#شعر
#سروده
http://ble.ir/dr_shokuhi

نوشته :‌ دکتر فربود شکوهی (جلوه)
نَسک : واژه و فلسفه

پویایی سَخُن‌گَردانی : واژه در میدان نیروهای گزارشی
واژه بَرسانِ سنگی نیست که چِمَش را بَر آن بِکَندَند؛ واژه بَرسانِ کویری است که بادهایِ بی‌پایانِ ‏سَخُن‌گَردانی بر آن بِوَزَند و هر بار بر آن چِمِ نُوِی را بِکَنَند. سَخُن‌گَردانی، نیرویی است که واژه را از قَفسِ ‏چِم‌هایِ بَسته بیرون بِکَشَد و به جِهانِ فراخِ خواننده بِسپارَد.‏
واژه بَرسانِ تخمی است که در خاکِ ‌اندیشة/سِگالِة هر کَس به شیوه‌ای دیگر بِرُویَد؛ همین است که دو-تَن ‏یَک-واژه را یَک-سان نَشنَوَند. سَهمانی که امروز آرام بِنِمایَد، بِتوانَد که فَردا خَشم بِآفرینَد؛ سَرُودی که دیروز ‏راز بِبُود، بِتوانَد که امروز آیینه بِشُوَد؛ واژه‌ای که در دهانِ یَکی زَخم-و-ناسُور بِزَند، بِتُوانَد که در دهانِ دیگری ‏زخم‌بَند بِباشد. این گسترة بی‌سامانِ سَخُن‌گَردانی است، گستره‌ای که نِشانِ زِیَنده‌بُوِشِ زبان است.‏
سَخُن‌گَردانی در پیوند با پیشینه-و-فرهنگ-و-تَن-و-رُوان-و-هَراس‌ها-و-آرزوها-و-گاه‌شُمارِ کَس زاده بِشُوَد. ‏هر کَس واژه را بِپیوَندَد با آن ‌چه در اندرون خود بِدارد. از است که واژه بَرسانِ چراغی است که در دست هر ‏کَس، نُورِ دیگری بِپَدیدَد.‏
سَخُن‌گَردانی نه بی‌کَران است و نَه بَسته؛ وَنکه میانِ این دو است. آن بَرسانِ رُودی که میانِ دو-کَرانه بِلَغزَد. ‏ساختمان واژه، کَرانه‌ها را پاس بِدارد، امّا رُوانِ آدمی نَوسان‌ها را بِسازَد. واژه در شبکة کُنِشی، زِیَنده‌ترین چهرة ‏خود را بِنَمایانَد.‏
سَخُن‌گَردانی تنها بازیِ خواننده با واژه نیست؛ واژه نیز در بَر-ا-برِ خواننده خامُش نَمانَد. هر واژه، پیشینه‌ای از ‏کار‌ها، فرسایش‌ها و رسُوب‌هایِ زمانی را با خود بِکَشَد و این پیشینه، بَرسانِ نیرویِ پَنهانی، راهِ خوانش را کج ‏یا راست بِکُنَد. خواننده گُمان بِبَرَد که آزادانه در پهنة چِم، گام بِزَنَد، امّا واژه از پیش، نشانه‌هایی در خاک ‏بِنِهاده است. این کَش-ا-کَشِ میانِ آزادیِ خوانِش و سنگینیِ زمانی، همان جایی است که سَخُن‌گَردانی به ‏پویاترین ترازِ خود بِرَسَد: نَه واژه فرمان بِرانَد و نَه خواننده، وَنکه چِم در میانِ این دو زاده بِشُوَد.‏
در این میدان، هرگز چِم به ‌یَک-‌باره نَپدیدَد. چِم، رخدادِ آهسته-آهسته است؛ لایه-‌لایه و گاه واپس‌گرا. ‏خواننده به واژه نزدیک بِشُوَد، چیزی بِفَهمد، سپس با خوانشِ دو-باره یا با دگرگونیِ حال-‌و-زمانِ خود، همان ‏فهم فرو-بِریزَد و جای خود را به فهم دیگری بِدِهَد. این فرو-ریزش، شکستِ زبان نیست؛ نشانة زِیَنده‌بُوِشِ ‏آن است. زبانی که چِمَش فرو-نَریزَد، از پیش بِمُرده است. سَخُن‌گَردانی، آیینِ این فرود-و-فرازِ همیشگی ‏است.‏
واژه در سَخُن‌گَردانی، از یکانگی بِگُریزد. هر کُوشِشی برای بَندِشِ واژه، خَشِنی زبانی است که آن نه‌ تنها واژه، ‏که اندیشه را نیز بِخُشکانَد. از این است که زبانِ زِیَنده همواره با بَد-‌فهمی‌ها-و-لغزش‌ها-و-چندراهگی‌ها ‏بِآمیخته است. این لغزش‌ها کاستی نیستند؛ رَوزَنه‌ هستند. از دلِ همین بَد-فهمی‌هاست که کرانه‌‌های نُو ‏بِگُشایند و اندیشه از باز-آوَرِشِ خود بِرِهَد.‏
سَخُن‌گَردانی نشان بِدِهَد که فهم، کاری کَسِ ویژه‌ای نیست. هر خوانِش، در شبکه‌ای از خوانش‌های دیگر ‏جای بِدارد. ما واژه را تنها با چَشمِ خود نَخوانیم؛ آوایِ دیگران، آموزش‌ها، گُزارش‌های گروهی و حتی ‏خامُشی‌هایِ هازمانی در گُوشِمان آواز بِدارند. پس هر گزارش، گفت-‌و-گویِ نا-دینِشی با کَسانی است که ‏نیستند و واژه در این گفت‌-و-گو، همیشه جای-به-‌جای بِشُوَد و هرگز در یک جایگاه آرام نَگیرد.‏
در این میان، تَن را نیز از یاد نباییم تا بِبَریم. سَخُن‌گَردانی تنها کارِ هوش نیست؛ تَن نیز در آن هَنایش بِدارد. ‏هم‌آهنگی دَم، خستگی، درد، یا شادمانیِ تَن بِتُوانَد تا راهِ خوانِش را دگرگون بِکُنَد. واژه‌ای که در حالِ ‏آسودگی نرم بِنِماید، در ترسناکی تیز بِشُوَد. این باشندگیِ تَن، یادآورِ آن است که زبان هرگز چیز پنداره‌ای ‏نیست. واژه، هر چند به اندیشه بِرَوَد، ریشه در زِیِش بِدارد.‏
پویاییِ سَخُن‌گَردانی هم‌ چنین کَرانِ میانِ فهم-و-آفرینش را کم‌رنگ بِکُنَد. خواننده، تنها در-یابندة چِم ‏نیست؛ هم‌زمان آفرینندة آن نیز است. هر خوانِش، چیزی به جِهان بِاَفزاید، هر چند این افزایِش، «ناپیدا»-و-‌‏«بی‌نام» بِمانَد. از این‌ است که خوانِش نیز کُنِشِ خُوی-و-خیم است. آن‌ که بِخوانَد، پاسخگویِ جِهانی است ‏که با خوانشِ خود بِسازَد؛ جِهانی که بِتُوانَد تا وازتَر-یا-بَسته‌تر، مِهربان‌تَر-یا-خَشن‌تر بِباشد.‏

کانال بله دکتر فربود شکوهی را راه انداختیم:
http://ble.ir/dr_shokuhi

کسب جایزه نشان فردوسی توسط استاد آستانه ای

آقای دکتر فربود شکوهی (میزرا جلوه گیلانی) اهل آستانه اشرفیه جایزه «نشان فردوسی» سازمان صدا و سیما را از آن خود کردند.

دکتر فربود شکوهی زاده ۱۳۴۸ خورشیدی در آستانه اشرفیه است. ایشان از سال ۱۳۷۵ همکاری خود را با سازمان صدا و سیما آغاز کرد و تا به اکنون دوره‌های آموزشی فراوانی در این سازمان برای گویندگان و نویسندگان و ویرایندگان برگزار کرد و می‌کند. ایشان یکی از غزل‌سَرایان نامی ایران است و دیوان شعرشان با نام «دیوان میرزا جلوه گیلانی» چاپ شده است. از ایشان کتاب‌های دیگری در پهنه زبان و ادب فارسی چاپ شده است. یکی از این کتاب‌ها «نیایش‌های پارسی سره» است که سال‌هاست نیایش‌های این کتاب را در برنامه‌های رمضانی از رادیو و تلویزیون با صدای نرگس اصفهانی پخش می‌کنند و علاقه‌مندان فراوانی است. آقای دکتر شکوهی از سَره‌نویسان نامی کشور است که به زیبایی آثارش را به این شیوه بنویسند. برخی دیگر از کتاب‌هایی‌شان «دَرنگی در شَرنگی»، «بانگ بی‌بانگ» و «رَهایی از رَهایی»، «گزارش دیوان خواجه-حافظ»، «فلسفة واژه‌ها»‌ است

🆔 @astanehye_ashrafiyeh 💯

دِهِشِ «نشان فردوسی» سازمان صدا و سیما به دکتر فربود شکوهی
در سومین دوره «نشان فردوسی» سازمان صدا-و-سیما، این نشان را به آقای دکتر فربود شکوهی بِدِهادند.
روز 25 آذر ماه، سومین دوره دِهِشِ جایزه نشان فردوسی مرکز پاسداشت زبان و ادب فارسی سازمان صدا و سیما برگزار بشد.‏
مرکز پاسداشت زبان و ادب فارسی سازمان صدا و سیما پس از ارزیابی‌های کارشناسانه، بر آن شد تا جایزه نشان ‏فردوسی سومین دوره خود را به آقای دکتر فربود شکوهی بدهد. این جایزه به پاس یک ‏عمر کوشش فراوان برای آموزش گویندگان و نویسندگان و ویرایندگان سازمان صدا و سیما و نیز شرکت در ‏برنامه‌های وزین ادبی و پاسخ به پرسش‌های همکاران به این استاد برجسته در طی مراسم رسمی داده شد. ‏
هم‌چنین در این دوره به آقایان استاد غلام‌علی امیر نوری نماینده معاونت صدا و رحمت حقی‌پور نماینده مرکز گیلان و نیما کرمی نماینده معاونت سیما – شبکه دو ‏و بانو گیتی خامنه نماینده معاونت سیما- شبکه یک نیز جایزه نشان فردوسی را بدهادند.

@Tamashagaheraz

دِهِشِ «نشان فردوسی» سازمان صدا و سیما به دکتر فربود شکوهی
در سومین دوره «نشان فردوسی» سازمان صدا-و-سیما، این نشان را به آقای دکتر فربود شکوهی بِدِهادند.
روز 25 آذر ماه، سومین دوره دِهِشِ جایزه نشان فردوسی مرکز پاسداشت زبان و ادب فارسی سازمان صدا و سیما برگزار بشد.‏
مرکز پاسداشت زبان و ادب فارسی سازمان صدا و سیما پس از ارزیابی‌های کارشناسانه، بر آن شد تا جایزه نشان ‏فردوسی سومین دوره خود را به آقای دکتر فربود شکوهی بدهد. این جایزه به پاس یک ‏عمر کوشش فراوان برای آموزش گویندگان و نویسندگان و ویرایندگان سازمان صدا و سیما و نیز شرکت در ‏برنامه‌های وزین ادبی و پاسخ به پرسش‌های همکاران به این استاد برجسته در طی مراسم رسمی داده شد. ‏
هم‌چنین در این دوره به آقایان استاد غلام‌علی امیر نوری نماینده معاونت صدا و رحمت حقی‌پور نماینده مرکز گیلان و نیما کرمی نماینده معاونت سیما – شبکه دو ‏و بانو گیتی خامنه نماینده معاونت سیما- شبکه یک نیز جایزه نشان فردوسی را بدهادند.

@Tamashagaheraz