در پایان، واژه در میدانِ نیروهای گُزارِشی، همواره در آویزانی بِزِییَد. نَه سَر-ا-سَر از آنِ بِگُذشته است و نَه ‏سَر-ا-سَر در چَنگِ اکنون. سَخُن‌گَردانی این آویزانی را پاس بِدارد و نَگُذارَد که واژه به چیزی دیگر بِشُوَد. ‏زبان با این آویزانی زِیَنده است و اندیشه با پذیرشِ آن فروتَن بِشُوَد. مگر خِرَدِ زبان در همین بِباشد: در نا-‏رَسایی، در وازی و در پذیرشِ این‌که هیچ واژه‌ای، هرگز، سَخُنِ پایانی نیست.‏

shokuhi@gmail.com

#پارسی_سره
#دکتر_فربود_شکوهی
#فربود_شکوهی
#میرزا-جلوه-گیلانی
#زبان_فارسی
#پارسی_را_پاس_بداریم
#زبان_معیار
#شعر
#سروده
http://ble.ir/dr_shokuhi