این افراد باور ایمانی دارند. اول می‌پذیرند که کتابی که در دستشون گذاشته شده متن مقدسی از نقل یک خدای قابل اعتماد هست، بعدا هر چه که در متن آمده رو، فارغ از این که اصلا محتواش چیه، به این واسطه که گفتۀ خداست به عنوان حقیقت بی‌بدیل می‌پذیرن. طبعا اگر من هم به عنوان یه باورِ ایمانی پذیرفته بودم که یه منبع منبع مقدسی‌ست و گفتارنامۀ یک خدای همه‌خوب و قابل اتکاست، منطقی بود که هر بار که اون ادعا ها برام زیر سوال رفت به این شک بکنم که نقص از منه.
این هجویات هم برآمده از همین متودولوژی معیوبه. دست کم در نظر منی که تجربه‌گرای رادیکال هستم، دینی مثل اسلام برای زیر سوال رفتن اصلا نیازی به قیاس با علم نداره، خیلی پیش از این ها اعتبارش زیر سواله. باید پیش از ورود به دین بپذیری که فلان خدا با فلان ویژگی ها وجود داره و با محمدنامی ارتباط گرفته و محمد صادق بوده و متنی که اینجاست هم همون متنیست که محمد نوشت. در پاسخ به «چرا باید این چهار گزاره رو بپذیرم؟» نه تنها هیچ پاسخی ندارند، بلکه شروع می‌کنن به پرتاب کردن یه سری ادعای دیگه و تعداد گزاره هایی که صدق و کذبشون زیر سواله رو دو برابر می‌کنند.
علی ای حال برای منِ تجربه‌گرا، مذهب اصلا مال این صحبت ها نیست.