🔻 «چگونه آمریکا برتری راهبردی‌اش را بر باد داد» (بخش ۲ از ۲)
دسترسی به بخش اول
---------------

توافق پیشنهادی میان عمان و ایران، که در انتظار تأیید آمریکا و کشورهای خلیج فارس است، با ایجاد سازوکاری برای مدیریت مشترک کشتیرانی تجاری، تنگه را بازگشایی می‌کند. چنین توافقی از یک سو نظارتی را بر این آبراه حیاتی به ایران می‌دهد که آن را دستاوردی جنگی می‌پندارد، و از سوی دیگر بر اصرار عمان برای حفظ آزادی ناوبری صحه می‌گذارد.

ذخایر تسلیحاتی آمریکا سال‌هاست که تحت فشار بوده اما پس از حملهٔ روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ این مسئله به‌وضوح آشکار شد. ارتش آمریکا در جریان عملیات ۵۳ روزهٔ سال گذشتهٔ دولت ترامپ علیه حوثی‌های یمن، صدها موشک شلیک کرد که قیمت برخی از آن‌ها به چند میلیون دلار می‌رسید. پس از آن نیز نزدیک به دو هفته حملات آمریکا و اسرائیل به ایران و رهگیری موشک‌ها و پهپادهای ایرانی انجام شد. آمریکا در ۳۸ روز نخست جنگ ایران هزاران مهمات شلیک کرد. یک مقام آمریکایی به ما گفت هگست بارها، و حتی هفتهٔ گذشته در گفت‌وگو با ترامپ، هرگونه کمبودی را رد کرده است. در کنگره هم وزیر دفاع نتوانست استدلالی قانع‌کننده برای بودجهٔ درخواستی‌اش ارائه کند، به‌ویژه برای قانون‌گذارانی که بخشی از آن‌ها به‌دلیل نامحبوب بودنِ جنگ انتخابات سختی را پیش رو دارند. یکی از دست‌اندرکاران کنگره به ما گفت: «با نارضایتی رأی‌دهندگان از افزایش قیمت بنزین و همچنین پیام‌های متناقض هگست و سابقهٔ تنش او با کنگره، اینجا هیچ حسن‌نیتی نسبت به وزارت دفاع وجود ندارد.» با این حال، انتظار می‌رود کنگره در نهایت بخش عمدهٔ بودجه‌ٔ درخواستی پنتاگون را تأمین کند. اما آنچه آمریکا واقعاً نیاز دارد «زمان» است. مارک کنسیان، تحلیل‌گر مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی در واشنگتن که ذخایر مهمات را رصد می‌کند، به ما گفت که بازگرداندنِ موجودی‌ها به سطح پیش از جنگ، بسته به نوع سلاح، ممکن است تا پنج سال طول بکشد. طبق گفته‌های او سه سال دیگر هم لازم است تا ذخایر به سطحی برسد که «ستاد مشترک و فرماندهان آمریکاییِ مسئول در منطقهٔ آسیا-اقیانوسیه با آن احساس آسودگی کنند.» از نظرِ تئوریک این مسئله فرصت زیادی به پکن می‌دهد تا از کمبودهای آمریکا بهره ببرد (مثلاً با حمله به تایوان).

شان پارنل سخنگوی پنتاگون در اظهارنظری به ما گفت: «ادعای کمبود مهمات آمریکا نادرست است و بزرگ‌نمایی آن غیرمسئولانه است. ما هرچه را برای حمله در زمان و مکانی که رئیس‌جمهور لازم بداند در اختیار داریم.» این معضل ریشه در دوران پیش از دولت ترامپ دارد. آمریکا پس از جنگ سرد، تعداد مهمات حیاتی خود را کاهش داد و سرعت تولید را هم پایین آورد زیرا تصور می‌کرد فاصله‌های طولانی صلح میان جنگ‌های کوتاه و قاطع، ظرفیت کافی ایجاد می‌کند. اما ارتش آمریکا تقریباً به‌طور پیوسته درگیر مناقشاتی بوده که با حملات موشکی پیش می‌رفتند: لیبی، یمن، سوریه، ایران و نیجریه. جنگ روسیه و اوکراین نیز با شتاب‌گیری مصرف مهمات مواجه شده است. طبق گفتهٔ‌های کنسیان، دولت بایدن برای جایگزینی تسلیحات ارسالی به کی‌یف قراردادهایی بست اما نتوانست با میزان تقاضا همگام بماند.

آمریکا برای مقابله با پهپادهای ایرانیِ مورد استفادهٔ روسیه، به‌سرعت به‌دنبال راه‌های ارزان‌تر رفت و تا حدی هم پیشرفت کرد. اما ذخایر رهگیرهایی مثل پاتریوت و تاد به‌سرعت مصرف شد. کنسیان گفت: «برای متوقف کردن موشک‌های بالستیک جایگزین خوبی وجود ندارد. بدون این موشک‌های دفاعی، موشک‌های مهاجم بدون مانع به هدف می‌رسند. دقیقاً همین اتفاق در اوکراین در حال رخ دادن است.» پیش از حملهٔ روسیه، آمریکا سالانه حدود ۳۰۰ موشک پاتریوت تولید می‌کرد که نیمی از آن به متحدانش می‌رسید. از آن زمان تولید دو برابر شده اما هنوز خیلی از نیازِ وضعیت جنگی عقب است. اگر جنگ ایران، همان‌طور که دولت ابتدا تصور می‌کرد، ظرف چند هفته تمام می‌شد، بحران مهمات آمریکا تا این حد وخیم نبود. یکی از مقام‌های دفاعی به ما گفت اگر «می‌دانستیم جنگ کی تمام می‌شود» اوضاع قابل مدیریت‌تر بود. «مشکل واقعی این است که هیچ راهبرد بلندمدتی وجود ندارد و ما نمی‌توانیم بر آن اساس برنامه‌ریزی کنیم.»

پیش از این کمبودها آمریکا از برتری‌های فناورانه‌اش برای شکل دادن به راهبردهای خود استفاده می‌کرد. اما حالا پیشرفت‌های فناورانهٔ دشمنانش، و فشاری که بر ذخایر آمریکا وارد کرده‌اند، واشنگتن را وادار کرده تا در راهبردش تجدیدنظر کند؛ اما این بار بدون آن فرض دیرینه که نیروهای آمریکایی همیشه در زمینهٔ مهمات دستِ بالا را دارند.

پایان

دسترسی به بخش اول متن

@NabardNegar