▫️
🔻 «چگونه آمریکا برتری راهبردی‌اش را بر باد داد»

ترامپ در تنگنای تهدیدهای توخالی و کمبود مهمات

نویسندگان: نانسی یوسف و جاناتان لمر

منبع: نشریهٔ آتلانتیک (۶ اوت ۲۰۲۶)

بخش ۱ از ۲
-------------------
ایالات متحده در وضعیت قرمز ذخایر موشکی قرار دارد. طبق استعلام ما از مقامات کنونی و پیشین دفاعی آمریکا، پنج ماه پس از آغاز جنگ با ایران ذخایر تسلیحات دوربرد آن‌چنان تحلیل رفته که آن‌ها دیگر باور ندارند آمریکا توان مقابله با تهدیدات احتمالی در آسیا را داشته باشد. بسته به نوع مهمات، موجودی انبارها گاهی به ۲۰ درصدِ سطح مطلوبِ پنتاگون سقوط کرده است. ذخایر سامانه‌های پدافندی پیشرفته نظیر «پاتریوت» و «تاد» نیز چنان ته کشیده که نه توان واگذاری یا فروش آن‌ها به اوکراین وجود دارد و نه می‌توان به‌شکل مؤثری در برابر موشک‌های بالستیک ایران از آن‌ها استفاده کرد. به گفتهٔ این منابع، حتی وقتی رادارها موشک‌های ایرانی را در حال نزدیک شدن نشان می‌دهند، نیروهای پدافندی در کسری از ثانیه باید تصمیم بگیرند که آیا از شمار محدود رهگیرهایشان استفاده کنند یا قید دفاع را بزنند و به بخت‌واقبال پناه ببرند.

پیت هگست وزیر دفاع همین هفتهٔ جاری در کنگره ملتمسانه از جمهوری‌خواهان خواست تا میلیاردها دلار برای جبران این کمبود خطرناک در ذخایر موشکی و سایر مهمات حیاتی تأمین کنند. درخواست او آشکارا رنگ‌وبوی سیاسی داشت و دموکرات‌ها را به‌کل نادیده گرفت اما این اقدامی بود که از قضا مدت‌ها پیش از این باید انجام می‌شد. پنتاگون امسال قراردادهایی به ارزش ده‌ها میلیارد دلار برای بازسازی این زرادخانه‌ها امضا کرده است اما امضای قرارداد کجا و تحویل فوریِ موشک کجا. این قراردادها نه در ماه‌های پیشِ رو بلکه نهایتاً در سال‌های آینده به ثمر می‌نشینند. دولت‌های بایدن و ترامپ برای تسریع فرآیند تولید، در زیرساخت‌های دفاعی سرمایه‌گذاری کرده‌اند اما پیش‌بینی می‌شود که برای سامانه‌های کلیدی مانند پاتریوت، عرضه تا حدود سال ۲۰۳۰ به سطح تقاضا نرسد. هم‌زمان ایران تولید پهپادهای تهاجمی و موشک‌های بالستیک خود را افزایش داده و توانمندی‌های آن‌ها را ارتقا بخشیده است. حالا این جنگ بیش از هر چیز نه با ملاحظات اقتصادی یا سیاست‌های انتخاباتی بلکه با توان صنعتی و تدارکاتی پیش می‌رود.

یک مقام ارشدِ دولتی که از جلسهٔ روز جمعه در کمپ دیوید آگاه بود به ما گفت ترامپ از ارزیابی تیم امنیت ملی‌اش به‌شدت برآشفته شده است. این گزارش نشان می‌داد ارتش آمریکا مهمات کافی برای اجرای دستور او مبنی بر تشدید حملات علیه ایران را در اختیار ندارد. اگر آمریکا دست به حمله می‌زد تهران احتمالاً با رگباری از موشک و پهپاد به هم‌پیمانان منطقه‌ای آمریکا و پایگاه‌های میزبان نیروهای آمریکایی پاسخ می‌داد. ترامپ با تندی به دستیارانش تاخته و خطاب به فرماندهانِ پنتاگون نیز سخنان گزنده‌ای گفته است (البته طبق گفتهٔ یکی از مقامات کاخ سفید او فعلاً قصد تغییر کادر خود را ندارد). ترامپ از ناتوانی‌اش در خروج از بن‌بست جنگ کلافه شده، از فشار اقتصادی ناشی از آن به ستوه آمده و ناامیدانه به‌دنبال راهی برای عبور از این وضعیت می‌گردد.

دست‌اندرکاران کاخ سفید نگران‌اند که ترامپ در حال از دست دادن اهرم فشارش در این مناقشه باشد. او بارها ایران را تهدید کرده اما به‌ندرت به آن عمل کرده است و تهران به خوبی بر این واقعیت واقف است. آن‌ها همچنین می‌دانند که برخلاف ادعاهای عمومی هگست و ترامپ، ذخایر مهمات آمریکا رو به پایان است. قدرت بازدارندگی تنها به توان حمله وابسته نیست، بلکه به ظرفیت دفاع در برابر تلافی‌جوییِ ایران هم گره خورده است. ایران با حمله به کشتی‌ها در تنگهٔ هرمز نشان داده که جسارت آزمودن بیشتر آمریکا را دارد. کاخ سفید مدعی بود که ایران به‌زودی از نظر اقتصادی به چنان نقطهٔ وخیمی می‌رسد که ناچار به مذاکره خواهد شد و گزارش‌های اطلاعاتی هم این دشواری‌ها را تأیید می‌کنند. اما تاب‌آوری تهران دولت ترامپ را غافلگیر کرده و آن‌ها دیگر مطمئن نیستند که حکومت ایران به نقطه‌ای برسد که مذاکره تنها گزینه‌اش باشد.

در پنج ماهی که از آغاز جنگ می‌گذرد ترامپ هرگز در چنین موقعیت شکننده‌ای نبوده است. کمبود موشک‌های رهگیر تشدید درگیری را خطرناک می‌کند و گسترش حملات هم تضمینی برای بازگشت تهران به پای میز مذاکره نیست. شاید این وضعیت، دیپلماسی و امتیازدهی را به کم‌خطرترین گزینه برای دولت آمریکا بدل کند. ترامپ و وزیر خارجه‌اش مارکو روبیو بارها گفته‌اند هرگز اجازه نخواهند داد ایران کنترل هیچ بخشی از تنگهٔ هرمز را در دست بگیرد. اما ترامپ اکنون دارد توافقی را بررسی می‌کند که به ایران نوعی کنترل بر ترافیک دریایی بدهد.
‌
دسترسی به بخش دوم و پایانی

@NabardNegar