فازِ سوّم

صبح بر اثر بی‌حواسی سرم خورد به میز. تا مدتی قرمز بود و پیش‌بینی کبودی رو داشتم، اما الان به کمی تورم و درد بسنده کرده. هر از گاهی دستم رو روش می‌کشم تا دردش رو بیش‌تر حس کنم تا برای لحظه‌ای به چیزی جز سوزش و دردِ پیشانی فکر نکنم.
وارد یک لوپ بی‌پایان که سرعتش رو مدام خودآگاه و ناخودآگاه زیاد می‌کنم، هربار چاله‌های مسیرش عمیق‌تر و خطرش بیش‌تر می‌شه. تهش چی می‌شه؟ از این حلقۀ پر چاله رها می‌شم؟

#حال_نگاشت

صَبَرتُ عَلی عَذابِك،
فَكَيفَ أَصبِرُ عَلی فِراقِك؟

رباعی گفتی و تقدیم سلطان غزل کردی
معمای ادب را با همین ابیات حل کردی

رفتارها، گفتارها و نگاه‌ها رو مر‌ور می‌کنم. مثل ضبطی که مدام صوتی رو پخش می‌کنه، شرایط رو دوباره بررسی می‌کنم. جاهایی از گرمی دل لبخندی بر لب می‌شینه و گاهی از شدت افزایش اضطراب، سه قدم عقب میرم و از هرگونه نتیجه‌گیری‌ فرار می‌کنم (فرار تا به کِی؟ نمی‌دونم.).
حال دانش‌آموزی رو دارم که توی برف، سر صف صبحگاه ایستاده، درجا می‌زنه که کمتر سرما رو حس کنه و دست‌هاش رو یه های غلیظ می‌کنه. تو فکر نتیجهٔ امتحان دیروز و استرس امتحان ساعت بعده، نه از سردی هوا لذت می‌بره، نه به تماشای برف می‌شینه و نه با دوستاش همبازی می‌شه. سرما رو دوست دارم، اما وقتی تا مغز استخوانم نفوذ می‌کنه، برای مدتی از علاقه‌ام دست می‌کشم.

#حال_نگاشت

All the world astounds me
and I think I understand
That we're going
to keep growing
Wait and see
@My3rdphase

- پسرجان، این با ما نیست که بگوییم زنده خواهیم ماند یا خواهیم مرد. آدم برای این زنده است که به زندگی ادامه بدهد. زندگی مثل کار می‌ماند، پس بهتر اینکه آن را به انجام رساند تا اینکه هرجا مشکل شد، نیمه‌کاره ولش کرد.

[قلعه مالویل - روبر مرل]

نفس‌های آدمی، گام‌های او به سمت مرگ است.
• ابوتراب ؏

در طریقت هرچه پیشِ سالک آید، خیر اوست/

دی می‌شد و گفتم صنما عهد به جای آر
گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست

تابستان ۹۸ یه گوشه نوشته بودم: «بعد مدت‌ها دست نوشته‌های خودِ قبلتو می‌خونی، یهو میگی: چقدددرر تغییر کردی دخترر!»
و منِ پاییز ۱۴۰۴ خطاب به منِ تابستان ۹۸ می‌نویسم که چقدر عوض شدی کوچولو!

یه کپه بزرگی از دلتنگی تو حلقم خشک شده که منتظره هر لحظه راه تنفسیم رو ببنده.

سه غم در مصیبت‌های ائمه در سه نوع مختلف عجیبن؛
یکی سحر شهادت امیرالمؤمنینه که غمش، غم تشویش و بی‌سرپناهیه،
دومی غم شهادت حضرت فاطمه‌ست که انگار دنیات رو زیر و رو می‌کنه
و آخری مربوط به روز عاشوراست، فکان الدنیا لم تکن، همه چیز رو تمام می‌کنه.

قَدِ اسْتُرجِعَتِ الْوَدِیعَة وَ أُخِذَتِ الرَّهینَة
وَ أُخلِسَتِ الزَّهراء.
اکنون امانت به صاحبش بازگشت و پس‌ گرفته شد
و زهرا از دست من رفت.

/وقت افتادنِ تو، ایل و تباری افتاد

۴/۱۱/۹۱:
«چه عمری تلف می‌کنم، چه عمری!»

- روزها در راه؛ شاهرخ مسکوب.
@monadchannel

از هیجان‌انگیزترین قسمت‌های خوندن یه کتاب برای من، آخرشه؛ همون‌جا که کتاب رو می‌بندی، چند ثانیه/دقیقه به روبه‌روت خیره می‌شی، دفترت رو باز می‌کنی و اسم کتابو به لیست خوانده‌هات اضافه می‌کنی و بعد، تلاش می‌کنی جاش بدی بین کتاب‌های قفسۀ مربوطه، و تا آخر روز به داستان فکر می‌کنی‌‌.
امروز علاوه بر کتاب، سریالی که چند ماهه درگیرش بودم هم تمام شد‌. هر دو پایان مشابهی داشتن، حسرت و گیر افتادن در گذشته‌. ترکیب ترسناکی رو با هم ساختن و نتیجهٔ غریبی رو رغم زدن برای خواننده/بیننده‌.
ارتباط عکس با متن؟ گذشتن و رفتنِ پیوسته.

#حال_نگاشت

همين كه می‌‌دانی‌ می‌‌ميری‌،
برای غم خوردنت کافی است...

_ علی‌بن‌ابی‌طالب‌علیه‌السلام

@alaviaat | نثر اللآلي ج ۱، ص ۹۴

یک.
موضوعات و ایده‌هایی که به ذهنم میاد رو باید بنویسم هربار یک‌جا ولی یادم میره. اگر یادم باشه و شروع کنم، بلا استثنا یا حین نوشتن یا بعد اتمام کار یه نگاه به کل متن می‌اندازم و میگم "کی همچین مزخرفاتی رو می‌خونه؟ حیف وقت." و می‌کشم کنار؛ مثل همین الان (پستش می‌کنم یا نه؟).

دو.
شب رو امیدوارم درست خواب ببینم؛ دیشب قبل از خواب پینترست‌گردی داشتم و ایده‌های جدید رو یه گوشه ثبت کردم، و تنها چیزی که از خواب‌هام یادم میاد، صحنه‌هایی مربوط به همین تصاویر بود، مثل پریشب.
امشب اگر طبق پیش‌بینیم پیش بره، قراره خواب سفر، جادو، عروسی، اتوبوس و هتل فارهامپتن رو ببینم، با زبان اصلی. شاید خواب امروز عصر رو ببینم که «فاء» نبود و اتاقش خالی و غم من گین بود. محتمله با استرس روبه‌رو شدن با دکتر یاء مواجه بشم یا حتی خواب گزارشکارهای تحویل نداده رو ببینم. شاید ذهنِ خواب و بیدارم سمت ناراحتی‌های گفته نشده‌ای بره که مخفیگاه‌ جدیدی دارن پیدا می‌کنن. اولی احتمالش بیشتره، چون یه سری شخصیت تو سرم دارن اسم همدیگه رو صدا می‌زنن.

سه.
رؤیاها و آرزوها رو مرور می‌کنم. کجای راهم؟ در مسیرم یا زدم جاده خاکی؟

چهار.
نمی‌دونم، نمی‌دونم، نمی‌دونم، نمی‌دونم.
شااااااید. شایدم نه. کی می‌دونه؟

پنج.
حرف اصلی رو یادم رفت. شاید بعد گفتم.

#اندر_احوالات_سریالی