مراقبت از خود و فرزندان

فقط اونجاش که با چشم پراشک و عمق درد تلاش کرد بخنده🥹
مردانگی اون نقطه ست دقیقا👌

*چطور بدون اشک و قهر، اضطراب جدایی بچه‌مون رو کنترل کنیم؟ 😢🎒 ۱
*
🔻*والدینی که خودشونم اضطراب دارن و جدا شدن براشون سخته:
*
اگه بچه‌تون با دیدن کیف یا کفش‌تون گریه می‌کنه، یعنی جدایی براش یه شوکه. سعی کنین وسایل‌تونو *جایی آماده کنید که نبینه*.
وقتی می‌خواید برید، حواسش رو به یه چیز دیگه پرت کنید؛ مثلاً یه اسباب‌بازی جدید که فقط تو مهد یا کلاسش هست.
بعدم خداحافظی‌تون رو کوتاه و محکم بگید، *نه طولش بدید، نه بخواید قانعش کنید* با جمله‌هایی مثل: «فقط یه لحظه می‌رم برمی‌گردم».

*#اضطراب_جدایی
#مدرسه_والدین*

احساس گناه با گناه چه فرقی دارد؟

طرحواره
حمیدپور

🟦۳۵ موضوعی که اگر بدانید آنهایی که سال‌هاست از جوانی‌شان گذشته به چه چیزهایی غبطه می‌‌خورند، بهتر جوانی می‌کنید:

💬یک ضرب المثل قدیمی هست که می‌‌گوید جوانی را جوان‌ها به هدر می‌‌دهند. شاید اگر بدانید پیرها به چه چیزهایی غبطه می‌‌خورند بتوانید بهتر جوانی کنید:

۱-چرا وقتی می‌توانستم سفر کنم، نکردم!
۲- چرا زبان دومی نیاموختم!
۳-چرا وقتم را به خاطر رابطه‌ای تمام شده تلف کردم!
۴- چرا از خود در برابر نور آفتاب محافظت نکردم تا پوست سالم‌تر و بدون چروکی داشته باشم!
۵- چرا برای دیدن خوانندگان مورد علاقه‌ام به کنسرت نرفتم!
۶- چرا از انجام خیلی از کارها ترسیدم!
۷- چرا ورزش اولویت کارم نبود!
۸- چرا خود را گرفتار سنت‌ها کردم!
۹- چرا از کاری که دوست نداشتم استعفا ندادم!
۱۰- چرا بیشتر درس نخواندم!
۱۱-چرا باور نکردم زیبا هستم!
۱۲- چرا از گفتن دوستت دارم ترسیدم!
۱۳- چرا به راهنمایی‌های والدینم گوش ندادم!
۱۴-چرا خودخواه بودم!
۱۵- چرا تا این حد نظر دیگران برایم مهم بود!
۱۶- چرا به جای آنکه به رویاهای خودم فکر کنم به فکر براوردن رویای دیگران بودم
۱۷- چرا وقتم را صرف یادآوری خاطرات بد کردم و زمانم را از دست دادم. کاش افسوس گذشته را نمی‌خوردم!
۱۸- چرا کسانی را که دوست داشتم از خود رنجاندم!
۱۹- چرا از خود دفاع نکردم!
۲۰- چرا برای برخی کارها داوطلب نشدم!
۲۱- چرا بیشتر مراقب دندان‌هایم نبودم!
۲۲- چرا قبل از مرگ مادر و پدر بزرگ سئوالاتی را که داشتم از آنها نپرسیدم!
۲۳- چرا زیاد کار کردم!
۲۴- چرا آشپزی یاد نگرفتم!
۲۵- چرا از زمان حال لذت نبردم!
۲۶- چرا تلاش نکردم آنچه را شروع کردم به پایان برسانم!
۲۷- چرا گرفتار کلیشه‌های فرهنگی شدم و از هدفم بازماندم!
۲۸- چرا دوستی‌هایم را ادامه ندادم!
۲۹- چرا با کودکانم بیشتر بازی نکردم!
۳۰- چرا انسان ریسک‌پذیری نبودم!
۳۱- چرا برای افزایش دانش و ارتباطاتم تلاش نکردم!
۳۲- چرا تا این حد فرد نگرانی بودم!
۳۳- چرا سر هر چیزی زود عصبانی شدم!
۳۴- چرا به اندازه کافی با افرادی که دوست‌شان داشتم وقت نگذراندم!
۳۵- چرا برای یک بار هم که شده پشت میکروفن نرفتم تا در مقابل جمع صحبت کنم!

بیاد مادران آسمانی
آهنگ مادر
خواننده : حبیب محبیان
هدیه کانال مراقبت از خود و فرزندان
به مناسبت روز مادر به اعضا کانال
https://t.me/moraghbat

👈بغل کردن در روابط زناشویی فوایدی دارد که احتمالاً هیچوقت فکرش را هم نمی کردید

«بغل کردن»
✬- احساس خوبی به شما می دهد.
✬- حس تنهایی را از بین می برد.
✬- بر ترس غلبه می کند.
✬- دریچه احساساتتان را باز می کند.
✬- اعتماد به نفس را بالا می برد.
✬- حس نوع دوستی شما را تقویت می کند.
✬- روند پیر شدن را کندتر می کند.
✬- اشتها را فرو می نشاند.
✬- استرس و فشارهای عصبی را کاهش می دهد.
✬- با بیخوابی مبارزه می کند.
✬- عضلات بازوها و شانه ها را شکل می دهد.
✬- اگر قدتان کوتاه باشد ، یک نوع تمرین کششی به حساب می آید.
✬- یک جایگزین عالی برای بی بند و باری است.
✬- یک جایگزین سالم و مطمئن برای مصرف الکل و دخانیات است.
✬- وجود فیزیکی شما را تایید می کند.
✬- دموکراتیک است (هر کس حق در آغوش کشیده شدن دارد)

همدیگر رو هر روز بغل کنید

‌
ده راه برای افزایش اعتماد به نفس:

1. از ناحیه ی امن زندگی تان خارج شوید.
2. باور داشته باشید که می‌توانید
3. درست لباس بپوشید!
4. مطمئن و با صلابت صحبت کنید.
5. زبان بدن خود را تقویت کنید.
6. همیشه در حال یادگیری باشید.
7. به موفقیت های قبلی خود فکر کنید.
8. مثبت نگر باشید.
9. ورزش کردن را جدی بگیرید.
10. از منفی باف ها فرار کنید!

تفاوت فرد با اعتماد به نفس با فرد خودشیفته اینجوریه:
فرد با اعتماد به نفس میگه؛ «من ارزشمندم و می‌تونم اشتباه کنم»، فرد خودشیفتگی میگه؛ «من برترم و هرگز اشتباه نمی‌کنم».

در تربیت یک دختر هر دوی والدین مسئول هستند. مادر می‌تواند به او زن بودن و پدر می‌تواند به او استقلال را بیاموزد. پدر مسئول است دخترش را شجاع و قوی تربیت کند و به گونه‌ای رفتار کند که احساس زیبا بودن به او دست بدهد. به او یاد بدهد چگونه ماجراجویی کند و اعتمادبه‌نفس و حس امنیت به او بدهد. رابطه پدر و دختر رابطه‌ای ساده است. دختر تا آخر عمر پدرش را دوست خواهد داشت و به او اعتماد می‌کند. چرا که او اولین عشق، اولین قهرمان و اولین مرد زندگیش است.

 مادر در تلاشه رابطه‌ی جبرانی برقرار کنه و به کودک بفهمونه «بابا نیست، ولی تو تنها نیستی»
این شکل حمایت شاید ساده به نظر برسه ولی از درون ساختار امنیت کودک رو شکل میده.🌱

اگه شما هم همچین شرایطی دارید سعی کنید:
• وقت‌های کوچک رو تبدیل به پیوندهای کوچک کنید.
گپ زدن سر شام، حمام، لباس پوشیدن، حتی پنج دقیقه قبل خواب. لحظه‌های مینیاتوری معجزه می‌کنن.🥰

• درباره‌ی والد غایب حرف‌ بزنید: «بابا الان سرکاره؛ ولی بش گفتم که تو براش نقاشی کشیدی» این حرف‌ها هم به کودک احساس امنیت می‌ده و هم از والد غایب یک موجود «نامرئی ناپدید» نمی‌سازه!

• اجازه بدین کودک دلتنگی‌ش رو داشته باشه. والدِ حاضر وظیفه نداره دلتنگی رو صفر کنه؛ فقط لازمه اون رو قابل تحمل کنه.

• زمان‌های باکیفیت مشترک برای والدِ کمتر حاضر برنامه‌ریزی کنید؛ لحظه‌های ملموس و تکرارشدنی… روال‌های کوچک حس پدر/مادر بودن رو تثبیت می‌کنه حتی اگر حضور فیزیکی کم باشه.

• و مهم‌تر از همه: حس ناخوشایند والدِ حاضر درباره‌ی جبران کردن خودش به کودک منتقل نشه. کودک به جای والد قهرمان، والد قابل پیش‌بینی و امن می‌خواد. همین! قوت بهتون

وقتی ما در برابر رفتار نادرست کودک، مثلاً گاز گرفتن یا زدن، با خنده یا واکنشی پرهیجان پاسخ می‌دهیم، در واقع به‌طور ناخودآگاه آن رفتار را به یک بازی سرگرم‌کننده تبدیل می‌کنیم. کودک در این حالت، جذب واکنش ما می‌شود و نه متوجه نادرستی کار خودش.

قدرت واقعی در آرامش همراه با اقتدار و بیان واضح نهفته است. یک «نه» محکم اما مهربان، همراه با تعیین مرزی مشخص، برای کودک حس امنیت و درک درست از رفتار را به ارمغان می‌آورد.

مرزگذاری از همان ماه‌های ابتدایی زندگی، تمرینی از عشق، احترام و رشد متقابل است.

👶

برادرشوهر دوستم از زن اولش یه پسر ۱۰ ساله داشت، جدا شدن، پدر و برادرهای زنه گفتن حق نداری بچتو بیاری و باید بذاری پیش پدرش!
پدر بچه هم میاد زن دوم بگیره، زنه هم میگه اگر میخوای زنت شم باید بدونی که من بچه‌ات رو نمی‌پذیرم!
وقتی تفاهم ندارید چرا ازدواج میکنید و بچه‌دار میشید که بچه تو سن ۱۰ سالگی طعم نخواستن رو درک کنه؟

🟢 یه نکته‌ی آموزشی:

یاد بگیر نه گفتن رو تمرین کنی

همین یک کلمه می‌تونه مرز احترام
به خودت و دیگران رو مشخص کنه
وقتی بلد باشی محترمانه "نه" بگی،
ناخودآگاه به خودت یاد میدی که
ارزش و حق انتخاب داری..

مثلاً : دوستت دعوتت کرده

بگو: «ممنون که دعوتم کردی،
ولی الان نمی‌تونم.»

یا: همکارت کمک میخواد بگو:
«دوست دارم کمکت کنم،
ولی الان وقتش رو ندارم.»

 در دلِ کودکی که تجربه دوست‌داشته‌نشدن را پشت سر می‌گذارد سازوکاری روانی شکل می‌گیرد که همچون یک «منطق معیوب اما ضروری برای بقا» عمل می‌کند.

کودک، برای اینکه جهانش قابل‌تحمل بماند، ترجیح می‌دهد تقصیر را گردن خودش بیندازد تا والدینی را که تمام امنیتش به آن‌ها وابسته است، مقصر نداند. اگر اعتراف کند که والدین ناکام‌اند، احساس بی‌پناهیِ مطلق او را در هم می‌شکند؛ بنابراین پذیرفتن «بد بودنِ خود» هرچند دردناک است اما دستکم وهمی از کنترل را حفظ می‌کند: اگر بدی از من است، شاید بتوانم تغییرش دهم. اینجاست که شرم به شکل یک واقعیت درونی، نه یک احساس گذرا، در روان او ته‌نشین می‌شود.
با گذشت زمان، این شرم به‌صورت یک «هویت پنهان» عمل می‌کند؛ لایه‌ای درونی که هر موفقیت را آلوده می‌کند و هر محبت را مشکوک جلوه می‌دهد. کودکِ دیروز، هنگامی که بزرگ می‌شود، همچنان می‌کوشد با رفتارهایی وسواسی، عملکرد بیش‌ازحد یا فداکاری افراطی، ارزشمندی ازدست‌رفته را بازسازی کند؛ اما هر بار که شکست می‌خورد، همین شکست سندی تازه برای تایید باورِ عمیقِ «ناخواستنی بودن» می‌شود. حتی رفتارهای ضداجتماعی نیز اغلب پوششی برای محافظت از همین زخم‌اند: نوعی فریاد خاموش که می‌گوید «اگر قرار است بد باشم، پس بگذار حداقل خودم انتخابش کنم.»
افزون بر این، مغز کودک به‌طور ناخودآگاه طرحواره‌هایی می‌سازد که در روابط بزرگسالی نیز تکرار می‌شوند. او ممکن است به‌سوی روابطی جذب شود که در آن‌ها دوباره نادیده گرفته شود، زیرا دردِ آشنا ــ هرچند ویرانگر ــ از امنیتی توهمی برخوردار است. مواجهه با مهربانی واقعی حتی می‌تواند او را مضطرب کند؛ چون محبت، برخلاف باور درونی‌اش است و با آن همخوانی ندارد و شبیه یک تهدید ادراکی تلقی می‌شود.
اما نقطه عطف زمانی است که فرد جرأت می‌کند روایت قدیمی روانش را زیر سوال ببرد. این بازنگری تنها یک فهم عقلانی نیست؛ یک سوگواری عمیق است برای سال‌هایی که کودک مجبور بود نقص دیگران را به پای خود بنویسد. در این مرحله، بازگشتِ تدریجی به خویشتن رخ می‌دهد: درک اینکه مهربانیِ دریغ‌شده، شایستگیِ او را زیر سوال نمی‌برد؛ بلکه گواهی است بر محدودیت‌های کسانی که باید پناهگاهش می‌بودند. پذیرش این حقیقت ــ هرچند تلخ و گاه ویران‌کننده‌ ــ آغاز رهایی است، زیرا برای نخستین‌بار بارِ سنگین شرمی که سال‌ها بر دوش کشیده شده، به‌جای «ذات» فرد، به جایگاه واقعی‌اش یعنی «تجربه‌ای تحمیل‌شده» بازگردانده می‌شود...

✍️ دکتر محمدرضا سپهری
روان‌پزشک و روان‌درمانگر

با عادت‌ها و رفتارهای «رو مُخ» همسرم چه کنم؟

✍ مریم طرزی؛ سواد زندگی

🔹️ فکرش را بکنید شما عاشق همسرتان هستید اما صدای غذاخوردنش سر سفره آنقدر آزار دهنده است که کفری تان می کند؛ یا بعد از هزار بار تذکر باز هم ریشش را که می زند سینک دستشویی و اطرافش پر از مو است، با این رفتارهای رو مُخ همسران‌مان چگونه کنار بیاییم؟!
asriran.com/004hoU

@MyAsriran

نقش بازی و خیال در رشد کودک

بازی برای کودک فقط سرگرمی نیست، بلکه شیوه‌ای برای کشف جهان، تجربه کردن احساسات و تمرین زندگی واقعی است.
روانشناسان کودک معتقدند که بازی زبانِ کودک است؛ یعنی همان‌طور که بزرگسالان با کلمات احساساتشان را بیان می‌کنند، کودک با بازی کردن آنچه را در ذهن و دل دارد آشکار می‌سازد.

۱. رشد شناختی و خلاقیت

وقتی کودک با اسباب‌بازی‌های ساده یا حتی اشیای روزمره مانند جعبه، قاشق یا پارچه بازی می‌کند، درواقع دارد تخیلش را به کار می‌گیرد.

او یک جعبه را به ماشین، یک چوب را به شمشیر یا یک عروسک را به دوست خیالی تبدیل می‌کند. این فرآیند باعث تقویت تخیل، قدرت حل مسئله و توانایی دیدن دنیا از زوایای تازه می‌شود. چنین مهارت‌هایی بعدها در یادگیری، نوآوری و سازگاری اجتماعی به کار می‌آیند.

۲. رشد اجتماعی و عاطفی

بازی‌های گروهی و تخیلی به کودک کمک می‌کنند تا نقش‌های اجتماعی را تمرین کند.
وقتی کودک نقش "معلم" یا "پزشک" را بازی می‌کند، در حال تمرین همدلی، مسئولیت‌پذیری و مهارت‌های ارتباطی است.
او یاد می‌گیرد نوبت بگیرد، به قوانین احترام بگذارد و احساسات خود را با دیگران در میان بگذارد. همچنین خیال‌پردازی به کودک اجازه می‌دهد هیجاناتش را تخلیه کند و اضطراب‌ها و ترس‌هایش را به شیوه‌ای ایمن تجربه کند.

۳. رشد زبانی و شناختی-اجتماعی
بازی‌های نمادین و خیالی فرصت‌های بی‌نظیری برای گسترش زبان فراهم می‌کنند. کودک در جریان بازی از کلمات تازه استفاده می‌کند، دیالوگ می‌سازد، داستان می‌گوید و حتی با شخصیت‌های خیالی صحبت می‌کند. این مهارت‌ها نه تنها دایره واژگان او را گسترش می‌دهند بلکه توانایی او را در تفکر انتزاعی و درک مفاهیم پیچیده تقویت می‌کنند.

۴. نقش والدین و مربیان
حضور و مشارکت والدین یا مربیان در بازی، ارزش زیادی دارد. وقتی والدین وارد دنیای خیال کودک می‌شوند و نقش‌ها را با او بازی می‌کنند، کودک احساس امنیت، توجه و ارزشمندی می‌کند. همچنین والدین می‌توانند از طریق مشاهده‌ی بازی‌های خیالی کودک، به احساسات پنهان یا نگرانی‌های او پی ببرند و بهتر او را درک و حمایت کنند.

بازی و خیال، ابزار قدرتمندی برای رشد ذهنی، عاطفی و اجتماعی کودک است. این فعالیت‌ها پایه‌گذار خلاقیت، خودشناسی و روابط سالم در بزرگسالی می‌شوند. ا

گر می‌خواهی کودکت آینده‌ای شاد و موفق داشته باشد، اجازه بده آزادانه خیال‌پردازی کند، بازی بسازد و دنیای خودش را کشف کند.

بزرگ‌ترین هراس یک #زن، نادیده گرفته شدن است. این موجودات ظریف به گونه‌ای خلق شده‌اند که اگر دشمن‌شان هم نسبت به آن‌ها بی‌اعتنایی کند رنج خواهند کشید.


گابریل گارسیا مارکز

۱۱ کار روزمره که می‌تواند ذهن شما را زنده نگه دارد

۱. یک «علاقه سالم» پیدا کنید
چیزی را انتخاب کنید که واقعاً برایتان جذاب است و اجازه دهید ذهنتان درگیر آن شود. این نوع علاقه، بهترین تمرین برای مغز است. می‌تواند یاد گرفتن یک زبان جدید باشد، جمع‌آوری تمبر یا مطالعه تاریخ

۲. روی یک پا بایستید
موقع مسواک زدن یا وقتی منتظر جوش آمدن آب هستید، روی یک پا بایستید. ساده به نظر می‌رسد، اما هم عضلات و هم مغزتان را با هم فعال نگه می‌دارد. با بالا رفتن سن، تعادل اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پاهای قوی‌تر و هماهنگی بهتر حتی می‌توانند روند کاهش حافظه را کند کنند.

۳. از هر پنج حس به‌طور هم‌زمان استفاده کنید
وقتی آشپزی می‌کنید، واقعاً به بو، ظاهر و لمس مواد توجه کنید. صدای جلز و ولز در ماهیتابه یا فر را گوش دهید. این لحظه‌های کوچک بهترین فرصت برای تمرین کامل مغز هستند. هرچه هم‌زمان حواس بیشتری به کار بگیرید، مغزتان پردازش بیشتری انجام می‌دهد.

۴. مسیر خود را عوض کنید
به جای اینکه هر روز از یک راه مشخص بروید، مسیر تازه‌ای انتخاب کنید. این تغییر کوچک، مغزتان را بیدار می‌کند

۵. به عقب راه بروید (با احتیاط!)
راه رفتن به عقب، مغز را به شکل تازه‌ای به چالش می‌کشد. ابتدا روی سطح صاف و آشنا مثل اتاق نشیمن شروع کنید. آهسته قدم بردارید و حواستان به اطراف باشد. این کار به تعادل کمک می‌کند و حتی ممکن است حافظه را تقویت کند. یک بازی جالب برای بدن و ذهن.

۶. آدامس بجوید
شاید فکر نمی‌کردید یک تکه آدامس بتواند تمرکزتان را بیشتر کند، اما برخی تحقیقات می‌گویند جویدن آدامس جریان خون را در بخش‌های مرتبط با حافظه و یادگیری افزایش می‌دهد. آدامسی انتخاب کنید که طعمش ماندگار باشد و زود از هم نپاشد.

۷. زمزمه ملایم کنید
زمزمه آرام می‌تواند اعصاب را آرام کند و به مغز حس ثبات بدهد. این کار به‌طور ملایم عصبی را تحریک می‌کند که مغز را به بخش‌های دیگر بدن متصل می‌کند.

۸. از حافظه نقشه بکشید
یک قلم بردارید و محله یا شهرتان را بدون نگاه به نقشه رسم کنید.

۹. از دست دیگر استفاده کنید
نوشتن، غذا خوردن یا شانه کردن مو با دستی که به آن عادت ندارید امتحان کنید. در ابتدا عجیب خواهد بود، اما همین عجیب بودن باعث مفید بودنش برای مغز می‌شود

۱۰. در حمام چشم‌هایتان را ببندید (برای کمی!)
دفعه بعد که دوش می‌گیرید، شامپو یا صابون را با چشم‌های بسته بردارید. متوجه می‌شوید چقدر به لمس متکی هستید. این کار یک چالش کوچک برای مغز است و شما را مجبور می‌کند روی حواس دیگر تمرکز کنید

۱۱. جور دیگری کتاب بخوانید
به جای خواندن در سکوت، گاهی با صدای بلند بخوانید (البته اگر کسی را اذیت نمی‌کنید). یا می‌توانید هنگام خواندن، موسیقی را کمی بلندتر از معمول پخش کنید تا فضا تغییر کند.

شرایط پول تو‌جیبی دادن به کودکان


1⃣ شروع از سن مناسب:
بهترین زمان برای شروع پول توجیبی دادن به کودکان، زمانی هست که اون‌ها مفهوم پول و ارزشش رو درک کنن؛ معمولاً این درک در سنین ۵ یا ۶ سالگی شکل می‌گیره.

2⃣ تعیین مقدار مناسب پول توجیبی:
مقدار پول توجیبی باید متناسب با سن کودک و نیازهای روزمره‌ش باشه. برای کودکان کوچکتر، مبلغی که برای خرید خوراکی‌های مدرسه کافیه مناسبه و با افزایش سن، می‌تونید مقدار رو بیشتر کنید تا مسئولیت‌های بیشتری رو به عهده بگیرن.

3⃣ تعیین بازه‌های زمانی منظم:
پرداخت منظم پول توجیبی، مثلاً به صورت هفتگی یا ماهانه، به کودکان کمک می‌کنه تا برنامه‌ریزی مالی رو یاد بگیرن و برای مخارجشون بودجه‌بندی کنن.

4⃣ آموزش پس‌انداز و مدیریت مالی:
پول توجیبی فرصتی عالی برای آموزش پس‌انداز به کودکان فراهم می‌کنه. تشویقشون کنید بخشی از پولشون رو کنار بذارن تا برای خریدهای بزرگتر آماده باشن.

5⃣ عدم ارتباط مستقیم با انجام کارهای خانه:
بعضی متخصصان معتقدن که نباید پول توجیبی رو مستقیماً به انجام کارهای خانه مرتبط کرد، چون وظایف خونه بخشی از مسئولیت‌های هر عضو خانواده‌ست. اما می‌تونید برای کارهای اضافی و فراتر از وظایف روزمره، پاداش مالی در نظر بگیرید.

6⃣ نظارت بر نحوه خرج کردن:
با اینکه باید به کودکان آزادی در خرج کردن پولشون بدید، اما نظارت ملایمی داشته باشید تا مطمئن بشید پولشون رو در مسیرهای مناسب خرج می‌کنن و از خریدهای نامناسب پرهیز می‌کنن.
پس برای فرزندتان قانون بگذارید.

7⃣ آموزش مسئولیت‌پذیری و تصمیم‌گیری:
پول توجیبی به کودکان کمک می‌کنه تا تصمیم‌گیری کنن که پولشون رو چطور خرج یا پس‌انداز کنن و این مهارت‌ها در آینده بهشون کمک می‌کنه.

8⃣ ایجاد تعادل و جلوگیری از افراط و تفریط:
مهمه که در دادن پول توجیبی تعادل رو رعایت کنید؛ نه اونقدر کم که کودک احساس کمبود کنه و نه اونقدر زیاد که ارزش پول رو درک نکنه.

9⃣ تشویق به بخشندگی و کمک به دیگران:
با آموزش اینکه بخشی از پولشون رو به امور خیریه اختصاص بدن، می‌تونید حس همدلی و بخشندگی رو در کودکان تقویت کنید.

🔟 استفاده از تجربیات واقعی برای آموزش:
اجازه بدید کودکان با اشتباهات کوچیک در مدیریت پولشون مواجه بشن تا از این تجربیات درس بگیرن و مهارت‌های مالی‌شون تقویت بشه.

هفت علامت که نشون میده شما برای خودتون سمی هستین:

۱-شک کردن به توانایی هاتون و احساس این که به اندازه کافی خوب نیستید حتی زمانی که خوب عمل می‌کنید.

۲-داشتن تردید برای درخواست کمک، چون نگرانید ناتوان به نظر برسید.

۳-مقایسه دایمی زندگیتون با زندگی دیگران در فضای مجازی و احساس عقب افتادن از دیگران.

۴-اولویت دادن نیازهای دیگران نسبت به نیازهای خودتون و بی اهمیتی به مراقبت از خود.

۵-اجتناب از تنش به هر قیمتی،حتی اگر به معنای سرکوب کردن احساساتتان باشد.

۶-تلاش بیش از حد برای خشنود کردن دیگران که منجر به استرس و فشار میشه.

۷- عقب انداختن کارهای مهم به دلیل ترس از شکست یا انتقاد

اگر خودتون رو در کشمکش با هر یکی از این موارد می‌دانید، وقتشه که رویکردتون رو نسبت به کار و زندگی تغییر بدید.