مادر در تلاشه رابطه‌ی جبرانی برقرار کنه و به کودک بفهمونه «بابا نیست، ولی تو تنها نیستی»
این شکل حمایت شاید ساده به نظر برسه ولی از درون ساختار امنیت کودک رو شکل میده.🌱

اگه شما هم همچین شرایطی دارید سعی کنید:
• وقت‌های کوچک رو تبدیل به پیوندهای کوچک کنید.
گپ زدن سر شام، حمام، لباس پوشیدن، حتی پنج دقیقه قبل خواب. لحظه‌های مینیاتوری معجزه می‌کنن.🥰

• درباره‌ی والد غایب حرف‌ بزنید: «بابا الان سرکاره؛ ولی بش گفتم که تو براش نقاشی کشیدی» این حرف‌ها هم به کودک احساس امنیت می‌ده و هم از والد غایب یک موجود «نامرئی ناپدید» نمی‌سازه!

• اجازه بدین کودک دلتنگی‌ش رو داشته باشه. والدِ حاضر وظیفه نداره دلتنگی رو صفر کنه؛ فقط لازمه اون رو قابل تحمل کنه.

• زمان‌های باکیفیت مشترک برای والدِ کمتر حاضر برنامه‌ریزی کنید؛ لحظه‌های ملموس و تکرارشدنی… روال‌های کوچک حس پدر/مادر بودن رو تثبیت می‌کنه حتی اگر حضور فیزیکی کم باشه.

• و مهم‌تر از همه: حس ناخوشایند والدِ حاضر درباره‌ی جبران کردن خودش به کودک منتقل نشه. کودک به جای والد قهرمان، والد قابل پیش‌بینی و امن می‌خواد. همین! قوت بهتون