یک خبر می‌خوندم درباره‌ی حراج صندلی‌هایی که تیلور سوئیفت و تراویس کلس در یکی از بازی‌های Cleveland Cavaliers روش نشسته بودن. از اون خبرهاییه که اولش شبیه شوخی اینترنتیه، ولی واقعاً اتفاق افتاده.
ماجرا این بود که شرکت The Realest، به‌عنوان همکار رسمی احراز اصالت یادگاری‌های Cavaliers، این صندلی‌ها رو برای حراج گذاشت. قیمت پایه‌ی صندلی تیلور سوئیفت فقط ۱۰۰ دلار بود، ولی خیلی سریع پیشنهادها رفت بالا، اول از ۶۰۰ دلار گذشت، بعد به چند هزار دلار رسید، و در نهایت صندلی تیلور با ۷۰۰۰ دلار فروخته شد.
صندلی تراویس کلس هم برخلاف بعضی روایت‌های اولیه که می‌گفتن کسی بیشتر از ۵۰۰ دلار براش پیشنهاد نداده، در نهایت ۱۴۰۵ دلار فروش رفت. یعنی حتی عددهای حاشیه‌ای خبر هم تو فضای اینترنت مدام تغییر کردن و بعضی نسخه‌ها دقیق نبودن.
🎙 نکته‌ی جالب‌تر اینه که این اولین بار نیست یک چیز کاملا معمولی، فقط به خاطر تماس با یک سلبریتی، تبدیل به شیء گران‌قیمت می‌شه.
دستمال استفاده‌شده‌ی اسکارلت جوهانسون، بعد از حضورش در Tonight Show، برای خیریه حدود ۵۳۰۰ دلار فروخته شد. یک تکه نان تست نیمه‌خورده‌ی جاستین تیمبرلیک هم سال‌ها پیش در eBay حدود ۳۱۵۴ دلار قیمت گرفت. صندلی چوبی جی. کی. رولینگ، که بخشی از هری پاتر رو روی اون نوشته بود، در سال ۲۰۱۶ حدود ۳۹۴ هزار دلار فروخته شد.
💬 تفاوت این‌ها البته مهمه. صندلی رولینگ واقعا به خلق یک اثر فرهنگی بزرگ وصل بود، چیزی شبیه یک تکه از تاریخ ادبیات معاصر. ولی صندلی تیلور سوئیفت بیشتر نشون‌دهنده‌ی قدرت اقتصاد fandom و celebrity culture امروز ماست، این‌که حتی «جایی که یک نفر نشسته» هم می‌تونه تبدیل به کالای لوکس و قابل حراج بشه.
و خلاصه که در دنیای امروز، ارزش خیلی چیزها دیگه از جنس خودِ شیء نمیاد، از داستانیه که دورش ساخته می‌شه. یک صندلی معمولی، یک دستمال، یا یک نان تست، وقتی به اسم یک سلبریتی وصل بشه، از مصرف روزمره جدا می‌شه و وارد بازار عجیبِ خاطره، پرستش و کلکسیون می‌شه.
🔗 https://www.espn.com/nba/story/_/id/48985479/cleveland-cavaliers-taylor-swift-seat-auction-bid-eastern-conference-finals
🔗 https://www.youtube.com/watch?v=4KkleE-zckE
✈️ @Mirage_Notes
