این ویدیوی Bplus درباره حواس‌پرتیه و از کتاب Indistractable نیر ایال میاد. نکته اصلی‌ش هم برای من خیلی مهم بود، ما معمولا فکر می‌کنیم مشکل تمرکز از موبایل، نوتیفیکیشن، ایمیل و اینترنت میاد، ولی این‌ها بیشتر لایه بیرونی ماجرا هستن.
🔻 کتاب می‌گه پشت بیشتر حواس‌پرتی‌ها یک محرک درونی هست. یک درد، بی‌حوصلگی، اضطراب، کار ناخوشایند، گفت‌وگویی که نمی‌خوایم داشته باشیم، یا حسی که نمی‌خوایم باهاش تنها بمونیم. بعد ما دست‌مون رو دراز می‌کنیم سمت محرک بیرونی، گوشی، شبکه اجتماعی، پیام، ویدیو، هر چیزی که کمک کنه از اون حس فرار کنیم.
برای همین فقط اینکه بگیم نوتیفیکیشن‌ها رو خاموش کن، همیشه جواب نمی‌ده. خاموش کردن نوتیفیکیشن خوبه، ولی اگر درد اصلی هنوز سر جاش باشه، ذهن یک راه دیگر برای فرار پیدا می‌کنه.
📍 جمله کلیدی کتاب اینه که مدیریت زمان، مدیریت درده. اگر حواس‌پرتی داره زمانت رو می‌خوره، اول باید ببینی از چی داری فرار می‌کنی. کدام کاره که ازش بدت میاد؟ کدام رابطه‌ست که توش خوشحال نیستی؟ کدام تصمیمه که عقبش انداختی؟ کدام ترسه که هر بار میاد، تو می‌پری تو گوشی؟
این نگاه برای روابط هم جالبه. اگر دو نفر دارن با هم حرف می‌زنن و مدام می‌رن سراغ موبایل، شاید مشکل فقط گوشی نباشه. شاید خود اون گفت‌وگو لذت‌بخش نیست. اگر مسئله اصلی حل بشه و گفت‌وگو دوباره زنده بشه، آدم کمتر نیاز پیدا می‌کنه ازش فرار کنه.
💬 بندری می‌گه برای خودش راه‌حل‌های صرفا بیرونی معمولا شکست خورده. اینکه فقط اپ حذف کنی، فقط گوشی رو دور کنی، فقط محدودیت بذاری، تا یک حدی جواب می‌ده. اما راه بهتر این بوده که وقتی می‌بینه هی می‌خواد حواسش رو پرت کنه، از خودش بپرسه، الان دقیقا از چی دارم فرار می‌کنم؟
این درد بد نیست. خیلی وقت‌ها همین ناراحتی‌ها باعث رشد ما می‌شن. چون از چیزی ناراضی‌ایم، چیزی می‌سازیم، چیزی رو بهتر می‌کنیم، تصمیمی می‌گیریم. مشکل وقتی شروع می‌شه که به جای دیدن درد، فقط با حواس‌پرتی بی‌حسش کنیم.
و خلاصه که تمرکز فقط جنگ با گوشی نیست. گوشی شاید در باشه، ولی اتاق اصلی جای دیگریه. اگر می‌خوای کمتر حواست پرت بشه، باید بفهمی چه چیزی درونت داره تو رو می‌فرسته سمت بیرون. گاهی جواب تمرکز، حذف یک اپ نیست، روبه‌رو شدن با یک ناراحتیه.
🔗 https://youtu.be/3qPmBuznUtk
✈️ @Mirage_Notes