این اپیزود Joe Rogan با JD Vance از اون گفت‌وگوهای طولانی و شلوغیه که از UFC تو کاخ سفید شروع می‌شه، می‌ره سمت کالیفرنیا و رسانه و مذهب، بعد یک‌دفعه می‌رسه به ایران، اپستین، UFO، سوسیالیسم، اتحادیه کارگری و مهاجرت. خلاصه کردنش سخت بود، چون بیشتر از اینکه یک بحث منظم باشه، شبیه گردش چندساعته تو ذهن راست‌گرایی آمریکاییه.
🔻 شروعش با همون اتفاق عجیب بود، برگزاری UFC تو محوطه کاخ سفید. ونس تعریف می‌کرد که هر روز از دفترش تو West Wing بیرون رو نگاه می‌کرده و می‌دیده یک سازه غول‌آسا وسط محوطه داره بالا می‌ره. انگار خود کاخ سفید هم تبدیل شده بود به بخشی از سیاست نمایشی آمریکا. بعد هم بحث رفت سمت اینکه چطور یک جمله تحریک‌آمیز از یک فایتر، چند روز خوراک رسانه‌ای می‌سازه.
نکته جالب این بخش این بود که هر دو تقریبا قبول داشتن اقتصاد توجه، سیاست و رسانه رو به سمت واکنش‌سازی برده. یک نفر چیزی می‌گه که می‌دونه خشم تولید می‌کنه، بعد همان خشم باعث دیده شدنش می‌شه. یعنی حتی اعتراض به حرف هم بخشی از مدل تبلیغاتیه.
📍 بعد رسیدن به کالیفرنیا، Gavin Newsom و مسئله cool بودن دموکرات‌ها. ونس می‌گفت راست آمریکا هنوز یک مشکل فرهنگی داره، اینکه خیلی وقت‌ها دموکرات‌ها برای آدم‌های شهری و جوان، کاریزماتیک‌تر و باحال‌تر به نظر می‌رسن. از اون طرف هم به دموکرات‌ها گیر می‌داد که یک پوپولیسم نمایشی دارن، طوری حرف می‌زنن که انگار مردم رو ساده‌لوح فرض گرفتن.
💬 بخش مذهب هم طولانی بود. بحث از گذاشتن Ten Commandments تو مدارس شروع شد. روگن می‌گفت وقتی تو مدرسه عمومی فقط نماد یک دین خاص رو می‌ذاری، ممکنه آدم‌ها رو از دین دورتر کنی. ونس جواب می‌داد که سنت حقوقی و فرهنگی آمریکا عمیقا از مسیحیت تاثیر گرفته و صرف دیدن ده فرمان، اجبار دینی نیست. اما خودش هم تاکید داشت که دین رو نمی‌شه به کسی تحمیل کرد.
بعد بحث رفت سمت شکل خطرناک‌تر دین سیاسی، مثلا اون گزارشی که ادعا می‌کرد یک فرمانده نظامی بمباران ایران رو بخشی از نقشه الهی و مقدمه بازگشت مسیح معرفی کرده. ونس این مدل نگاه آخرالزمانی رو تایید نکرد و گفت اگر خودش آنجا بود، ترمز می‌کشید. این بخش برای من جالب بود، چون حتی داخل راست مذهبی آمریکا هم یک شکاف هست بین ایمان شخصی و استفاده آخرالزمانی از سیاست خارجی.
😶🌫️ مهم‌ترین بخش پادکست، صحبت درباره ایران بود. ونس می‌گفت هدف کوتاه‌مدت آمریکا از حمله، زدن برنامه هسته‌ای ایران بوده، ولی بعد از آن مسئله اصلی مذاکره و تنگه هرمزه. حرفش این بود که حتی اگر با حمله نظامی بخشی از توان ایران رو بزنی، تا وقتی چند نفر بتونن با پهپاد ارزان به کشتی‌ها تو هرمز تهدید ایجاد کنن، بحران تموم نمی‌شه. پس فقط بمباران جواب نیست، باید مذاکره هم باشه.
اینجا به تندروهای آمریکایی هم حمله کرد، مخصوصا اون‌هایی که می‌گن نباید با ایران مذاکره کرد. می‌گفت اگر مذاکره نکنیم، دقیقا پیشنهاد جایگزین چیه؟ اینکه تا ابد بمباران کنیم؟ به نظرش نیروی نظامی فقط وقتی معنی داره که هدف روشن داشته باشه، نه اینکه بزنی تا شاید یک اتفاق خوب بیفته.
📊 بخش اپستین هم پررنگ بود. روگن پرسید چرا انتشار فایل‌ها انقدر بد مدیریت شد و چرا مردم حس کردن چیزی پنهان شده. ونس قبول کرد که ارتباطات دولت تو این پرونده خراب بوده و گفت وعده‌هایی داده شد که بعد معلوم شد اسناد تازه و قطعی زیادی پشتش نیست. از نگاه خودش، اگر مدارک تعیین‌کننده‌ای وجود داشته، احتمالا همان سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ از بین رفته، چون تحقیقات اولیه خیلی محدود بسته شده بود.
آخرهای گفت‌وگو دوباره برگشتن به اقتصاد داخلی، جوان‌ها و سوسیالیسم. ونس می‌گفت اگر به نسل جوان مالکیت، خانه و حس آینده ندی، طبیعی‌ه بره سمت ایده‌های سوسیالیستی. از نگاهش، مشکل فقط فرهنگ نیست، ساختار اقتصادی هم برای خیلی‌ها قفل شده. بعد همین رو وصل کرد به مهاجرت، اتحادیه‌های کارگری و قدرت چانه‌زنی کارگرها. استدلالش این بود که مهاجرت ارزان و گسترده، دست شرکت‌ها رو برای پایین نگه داشتن دستمزدها باز می‌ذاره.
و خلاصه که این اپیزود یک تصویر فشرده از راست جدید آمریکاست، راست مذهبی، ضد رسانه، ضد مهاجرت، بدبین به نخبگان، اما همزمان ضد جنگ بی‌پایان و تا حدی طرفدار کارگر. با همه تناقض‌هاش، چیزی که ازش درمیاد اینه که سیاست آمریکا دیگه فقط چپ و راست قدیمی نیست، ترکیبیه از نمایش، خشم، مذهب، اقتصاد طبقه کارگر و بی‌اعتمادی عمیق به هر نهادی که اسمش نهاد باشه.
🔗 https://www.youtube.com/watch?v=vtxyvD58eDg
✈️ @Mirage_Notes