یک‌شنبه‌ی این هفته روز عجیبی بود، کل روز تو فکر بودم و یک تیکِ دیگه‌ی سوالات ذهنیم خورده بود که فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت رخ بده.
🎮 چند سالی‌ست که کانتر بازی می‌کنم و مسابقاتش رو هم دنبال می‌کنم، از وقتی یادم میاد طرفدار Niko بودم، با باخت‌هاش ناراحت می‌شدم و از بردهاش خوشحال. یک‌شنبه‌ی این هفته Niko بالاخره تونست جام بزرگ‌ترین مسابقات Counter Strike رو ببره بعد از ۱۵ سال و ۳ ماه تلاش، بعد از ۱۷ تلاش ناموفق در تورنومنت‌های major (همون جام جهانی‌های Counter محسوب می‌شن) و ۲ تا باخت در فینال.
🔫 اما این برد یک پیش‌زمینه‌ای داره که سال‌ها meme بود، اونم این بود که Niko همیشه تا مرز بردن major می‌ره ولی حتی تو بهترین تیم هم باشه، می‌بازه. می‌گفتن طلسم شده، Karmaست، خیلی overrated هست، مغروره و تقصیر خودشه که می‌بازن، و خب برای من هم نبردن major توسط Niko نمادی از نرسیدن به هدف شده بود.
💯 ۲ ماه پیش یکی از اعضای تیم‌شون عوض شد، با یکی از بازیکن‌های قدیمی که قبلا با هم خوب نبودن هم‌تیمی شد باز و گفت الان جفت‌مون به اندازه‌ای mature هستیم که بتونیم مشکلات رو زود حل کنیم، و یک‌شنبه بعد از ۲ ماه از تشکیل این تیم، قهرمان بزرگ‌ترین مسابقات CS2 تو یکی از خاطره‌انگیزترین ورزشگاه‌های تاریخ این مسابقات در آلمان شدن.
📹ویدیوی این پست، مصاحبه‌ش بعد از بالا بردن جام قهرمانی هست. خودش خیلی احساسی شده بود، هم‌تیمی‌هاش هم احساسی شده بودن خیلی زیاد و گذاشتن Niko نفر اول جام رو بالای سرش ببره و بعدش هم با خانواده‌ها و طرفدارها این برد رو جشن گرفتن.
و به قول شایان صالحی، این برد یک درس بزرگ زندگی داد که
Keep Believing, Never Give Up on Your Life
✈️ @Mirage_Notes