تاریخ: ۲۴ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۱:۳۲
برای: برای دختر کوچولوی درونم

نمیدونم از کجا شروع کنم...همیشه که بی پناه میشدم و غمگین پناه میبردم به دفترو مدادی که تو تموم نبودنا کنارم بودن
الانم یجورایی دارم همیکنارو میکنم بی پناه شدم و غمگین
گاهی دلم برای دختر کوچولوی درونم میسوزه چون با چشم اشکی و دلی پرازحسرت و ارزو نگاهم میکنه شرمنده میشم که چرانمیتونم لبخند به لب هاش بیارم...همیشه موقع نوشتن حرف کم میارم توسرم کلی سوال و جوابه ولی یاریم نمیکنه بیانشون کنم
گاهی به معنای زندگی فکر میکنم یعنی چی به راستی که زندگی را میتوان معادل حسرتو درد معنا کرد؟؟؟
یا چرا دارویی برای درمان این درد وجود نداره؟شایدم باشه ماتوانایی پیداکردنش رو نداریم
به قول یکی که میگفت::
""و تو نمی‌دانی که چگونه می‌شود
این‌ قدر ارزو را در سینه‌ای پر از یأس نگه داشت.""
کاش زندگی انقدر ازارکننده نباشد که مرگ تنها مسکن این دردباشد
به راستی که من مدیون چشمای اون دخترکوچولوم,,من باعث مرگ اروزهاش شدم
کاش میشد بغلش کنم و بهش بگم زندگی چقدر سخته,چیزی که فکر میکرد میشه نیست بگم که میشه ادم بدون اینکه بمیره و به خاک سپرده بشه بازم مرده به حساب بیاد

امضا: حس خاموش
وضعیت نامه: نمناک
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب