ساعت: ۱۷:۵۱
برای: اِبهام
این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…
دردناکه اما دلم می‌خواد این رو بدونی 💔
اگه یک چیزی یاد گرفته باشم اینه که در این دنیا هیچوقت قرار نیست کسی بیاد که نجاتت بده باید خودت یکاری بکنی.
قرار نیست کسی دلش به حالت بسوزه همه درگیر خودشون و زندگی خودشون هستند و اگه یکجا بایستی و کاری انجام ندی فقط از روت رد میشن بدون اینکه بهت توجه کنند
اینها رو معلم فیزیکم استاد شجاعی پارسال بهم یاد دادند و مهمترین چیزی که خودشون بار ها و بارها روش تاکید دارند اینه که شروع کنیم و ادامه بدیم مسیرمون رو تا خودمون به موفقیت برسیم و خوشون در اینکار کاملا حرفه‌ای هستند
من فکر میکنم برای پیدا کردن اون دوست ها و اون آرامش باید خودت یک کاری انجام بدی چون با یکجا نشستن و ساخت یک دنیای خیالی قرار نیست موفق بشی حتی ممکنه اینقدر معتاد اون دنیای بی نقص خیالی بشی که کلا این دنیا رو فراموش کنی و مدام برای فرار از واقعیت های تلخ اینجا خیال‌پردازی کنی پس چرا برای یکبار هم که شده داشتن یک هدف و تلاش کردن براش رو امتحان نمیکنی ؟
پ.ن : مغز ما تفاوت خیال‌پردازی و واقعیت رو متوجه نمیشه وقتی در خیالاتت کاری رو انجام می‌دی مغزت همون واکنشی رو از خودش نشون میده که اگه اون اتفاق در واقعیت می‌افتاد نشون می‌داد حتی ممکنه برخی ناقل های عصبی از جمله دوپامین بیشتر از زمانی که واقعا رخت میده اون اتفاق ترشح بشه برای همون اگه اینکار رو مدت زیادی تکرار کنی ممکنه تبدیل به یک اعتیاد بشه پس خیلی روی این قضیه محتاط باش و درش زیاده‌روی نکن
امضا: آنه _ دخترک خیال‌پرداز
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب