تاریخ: ۲۳ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۲۰:۴۹
برای: برای هرکسی که اینو میخونه
بعضی وقتا ادم با خودش میگه، واقعا حقه این همه درد این همه رنج؟؟
چقدر دیگه باید تحمل کرد تا همه چی تموم بشه؟؟
منتظر میمونم تا بزرگ شم و از این قفس فرار کنم، فرقی نداره به کجا پرواز میکنم فقط پر بگیرم و به اوج برسم:)))
از خودم خجالت میکشم خانواده ام هر کاری کردن بخاطر من بوده، اما قبول نیست اونا نمیخوان تغییر بکن، دوست ندارن درک کنن، فقط میخوان درک بشن!
اونا یه قفس هستن اما نا خواسته، منم دنبال یه ازادی خود خواسته...
دو خط موازی، باهم حرکت میکنن اما بهم نمیرسن، پس بهتر نیست هرکسی راه خودش رو بره؟:)
_سِدی
امضا: سِدی
وضعیت نامه: نمناک
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب
Post #436
220
- ❤ 9
- 🌚 2