تاریخ: ۲۱ مهر ۱۴۰۵
ساعت: ۲۰:۴۵
برای: نوا

وقتی که رفتم، تنها چیزی که می‌تونست جلوی منو بگیره، اون بود
اون بود که می‌تونست کاری کنه که خونه بوی خونه بده...

آره، همه‌چیز خوب بود. بالاخره داشتم به موندن عادت می‌کردم؛ به صدای خنده‌هامون، به بازی‌های مسخره‌ات، به سکوت‌هایی که دیگه آزارم نمی‌دادن. داشتم یاد می‌گرفتم که شاید خانه فقط جایی نیست که آدم ازش فرار نمی‌کنه
شاید جاییه که دلش می‌خواد بهش برگرده.
تا وقتی که تو رفتی.
و من موندم و خونه‌ای که هنوز همون خونه بود، اما دیگه هیچ‌چیزش شبیه خونه نبود.

امضا: شاید،یک روزی نویسنده
وضعیت نامه: مچاله
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب