تاریخ: ۲۳ مهر ۱۴۰۵
ساعت: ۰۰:۲۰
برای: ویران

این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…

ویران‌ِ عزیز ، مصیبت های‌ ما برای ما هستند. هیچکس در درد بی امان آنها با ما سهیم نیست.
اما شاید روزی نه چندان دور ما هم با غم هایمان بر مرکب رویاهایمان‌ بنشینیم .

تمام نامه هایی که تا به اکنون برایم نوشته اید برایم موهبت هستند. حتی اگر فقط یک کلمه باشد من در پس آن واژه های بسیاری را خلق میکنم و عزیز میشمارم.
حالِ من به حالِ شما خویشاوند است ، چنین است که میدانم این روزها اگر قلم به دست میگیریم ، بخاطر این است که دستِ کم به ریسمانی برای هنوز زنده ماندن چنگ زده باشیم .
حرف های شما به من امید میدهند به این خاطر که شما کسی هستید که من را میشنوید و این روزی برای من آرزویی دور بود .
آه ... شما اگر میدانستید که اشک های من  فقط در کنار آشنایی توانایی چکیدن دارند اینگونه نفرین به خود نمیکردید ، شما اگر میدانستید نفرین کردن خودتان برای من غمی بزرگتر از آنچه دارم می آفریند اینگونه نمیگفتید.
اشکالی ندارد من هم نیک خواهی برای شما را پیوسته زمزمه میکنم تا شاید جبران شود.
آرزوی مرگ نکنید ، نه حالا که سببی برای طراوت شاخه ای خشک شده اید.
مرگ باید از آن من باشد که جز غم هایم چیزی برای شما نداشتم.
قلم شما باید بماند ، کسی اینجا منتظر است .
اینکه باعث ذوق نوشتن در شما میشوم به من ذوق نوشتن میدهد.
کسی تا بحال غم های من را دوست نداشته و من این جمله را آنقدر دوست دارم که بارها و بار ها در ذهنم تکرار کردم و در میان سینه ام از ساقه خشکِ غم ها برگِ تازه شادی شکفت.

خوشا به احوال من در آن غروب تا هنگام طلوع ، خیال آن نیز دل انگیز است.
تو نیز ویران عزیز ، تو آن نور شدی که خوب میدانست کجا بتابد تا گیاهی سبز را از خاک سیاه بیرون بکشد.

امضا: نم
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب