انسان همیشه هیولا بوده و هنوز هم هست؛ هیولایی با میلِ بلعیدن، خشم، خشونت و آزادی. اما سیستم هیولا را نکشت؛ فقط رامش کرد، به بندش کشید و از آن موجود وحشی، شهروندی مطیع ساخت. به او لباس پوشاند، ساعت به دستش بست، شغل داد، قسط ساخت، برایش قانون نوشت و حتی به او آموخت چگونه خشمش را هم به شکل قابل‌قبولی ابراز کند. حالا هیولا صبح‌ها با زنگ ساعت بیدار می‌شود، در ترافیک می‌ایستد، کارت می‌زند، مالیات می‌دهد، لبخند می‌زند و شب، خسته و تهی، به خانه برمی‌گردد. دیگر زوزه نمی‌کشد؛ چون سال‌هاست به جای زنجیر، حقوق می‌گیرد. گویا عمیق‌ترین شکل بردگی همین باشد: وقتی زندان دیگر دیوار ندارد و زندانبان درون خودت زندگی می‌کند. هیولا هنوز زنده است؛ فقط آن‌قدر رام شده که آزادی را دیگر به یاد نمی‌آورد، و آن‌قدر عادت کرده که حتی قفس را خانه می‌نامد.


@MeAutograph