کومه

کومه pinned a 🫶 sticker

این آگهی همچنان پابرجاست. اگر بودید پیام بدید.

وقتی آگهی همخونه می‌ذارم و تاکید می‌کنم خانم باشن و ابهامی توش نیست. آقاهه وقتی جوابش می‌کنم: انگار پت خواستم که می‌گه مودب و با انضباط. سگی مگه پدرسگ. بعد خودزنی هم کرده ولی آورده.

اگه شماره‌هایی که سیو ندارم قبل زنگ زدن یه پیامکی چیزی بنویسن یه معرفی کنن یه چی بگن ملتفت شم کیه چیه چیکار داره، خیلی ممنون می‌شم. به کجای من می‌خوره آدمی باشم که شماره غریبه و ناشناس ببینم فورا جواب بدم خدا اموات شما رو بیامرزه. البته خوب جواب می‌دم اگه بدم، منتها مسئله اینه اکثرا رغبت نمی‌کنم پاسخ بدم. صبر می‌کنم دینگ دینگ تموم شه معرفی کنه یا پیگیری کنم بعد.

کافیه آدم پیش خودش اعتراف کنه بلد نیست و انقدر چیزای مختلف رو بهونه نکنه. آدمیزاد وقتی بهتر اینو ملتفت می‌شه که می‌بینه تو دنیای امروز دسترسی قابل توجهی داره به چیزهایی که باهاش می‌تونه شکفته بشه جای شکافته‌ شدن. یه سری چیزا از نابلدی خود آدمه. اون وادی رو انتخاب که کنه و دست دست نکنه و پیوسته پیگیر باشه و همت کنه بلدش که بشه، هم غرغرهاش کمتر می‌شه هم جیبش پرتر. خودمو عرض می‌کنم. دارم به خود کله گردالیم تلنگر می‌زنم. شما به خودتون نگیرید، البته اگه به کارتون میاد بگیرید. چمیدانم. من به عنوان تلنگر می‌ذارم تو بقچه و چمدانم. شما هم یه جا بچپونید.

عسلیِ کله قلقلی رو نازی نازی کردم و الان دنیا زیباترتره. درود بر پیشی‌ها. بریم به کارمون برسیم.

وقتی یه آدمی می‌بینم که خیلی سبکه و مسخرگی زننده‌ای پیشه می‌کنه و وقتی حتی یک برخورد نداشتم باهاش اما زیادی منو به سبب کسی دیگر می‌شناسه و در انرژی و کلامش زیادی صمیمی میشه، خیلی جاجو میشم. یعنی نگاهم اینطوریه که چته خدازده؟ وایب ناامنی می‌گیرم و خیلی هم اخموام در برابرشون. آدم‌های شاد و سرزنده و ناقلایی که بهم نزدیکن و دوستمن فرق دارن با آدمای غریبه‌ای که مشخصه در صمیمیت زیاد یا مسخرگیشون یک حربه‌ای هست. حتی غریبه‌های خوشرو و با حسن نیت و شوخ با اینا فرق دارن. پیش آدمای شاد و ناقلای دل پاک و غریبه‌های خوشرو و پاک دل، لبخندی‌ام. شاید کلا انسان هیجان زده‌ای نباشم ولی لبخند دلیم معلومه. پیش اون دسته‌ی مذکور شمر ابن ذی الجوشنم، ممکنه سنگ زیر پام بهشون لبخند بزنه ولی من نه. زیادم نمی‌مونم، سلام رو جواب می‌دم و می‌رم پی کارم.

اولش برام حس غریبی بود. آدم هم می‌تونه از داشتن یک سری حس‌ها احساس سنگینی کنه و هم از نداشتن یک سری حس‌ها‌.( به قول نیکا؛ سبکی تحمل ناپذیر هستی). پیرمرد پریشب از دنیا رفت. کسی بود که تا پیش از شهریور پارسال فکر می‌کردم اگه اون از دنیا بره بخشی از قلب منم می‌ره. من چیزهای زیادی ازش یاد گرفتم و اون مراقبت‌های زیادی ازمون کرد از وقتی به دنیا اومدم تا وقتی بزرگ شدم. تا وقتی که ناگهان اون وقایع نحس شروع شد و من فهمیدم دیگه در قلبم جایی نداره. قدردان تمام خوبی‌ها و زحماتش بودم و هستم اما من استادِ تفکیک قضایام‌. هرچیز رو جدا می‌بینم. آدم قدردان و منصفی‌ام نسبت به خوبی‌های کسی و آدم سفت و سختی‌ام نسبت به اشتباهات جبران‌ناپذیر و تکرار شده‌ی کسی. قضاوت غیر برام تکان دهنده نبود، بیشتر توی کله‌ی گردالی خودم یک دره‌ی تهی حس کردم. آدم گاهی با خودش می‌گه آیا این طبیعیه که در دلم حسی که بقیه دارن رو ندارم؟ یهو نیکا بهم یاد آوری کرد من پیش از مردنش سوگواری‌هام رو کردم. و کم کم یادم اومد که آره، من واقعا سوگ رو پیش از مردن آدم‌ها تجربه کردم. هم در مورد بابام هم در مورد پیرمرد‌. پیش از مردنشون، در دلم مردن و من واقعا اون موقع سوگواری عمیقی کردم براشون. برای همین پس از مردنشون نمی‌تونستم تظاهر کنم برای یک جسم تهی سراسر ماتم زده باشم چون ازشون گذر کرده بودم. برام مفهوم تکان دهنده‌ای نداشت. اگر کسی به سوگواری نکردن الانم خرده بگیره می‌تونم تو چشمهاش نگاه کنم و بگم اون موقع که در حال سوگواری بودم کجا بودی؟ من همیشه فکر می‌کردم در سوگواری تأخیر دارم، بعد این چند روز بهم تلنگر خورد دیدم تأخیر ندارم، جلوام. انجام دادم قبلا. و این واقعا کشف جالبی بود برای خودم.

رو تخت می‌خوابیدم بدنم صبح حین بیدار شدن درد می‌کرد، رو پتو می‌خوابیدم درد می‌گرفت، رو لحاف می‌خوابیدم درد می‌‌گرفت. انگار که شبش با یه غول نبرد کرده باشم. دیشب رو فرش خوابیدم درد نگرفت تا صبح راحت خوابیدم. اَع، اعضا و جوارجم چه مستمند شدن. فرشِ خالی خالی؟ اونم رو زمین مرطوب شمال؟ جلل الخالق.

بهش گفتم می‌دونی؟ امنیت رو کسی دیگه نمی‌تونه برات بسازه. چون دیگری، به دلیل دیگری بودنش، همواره در این کار می‌تونه ضعف‌هایی داشته باشه و تو می‌تونی دائما مترجم ناامنی از ضعف‌هاش باشی. آدم باید امنیت رو در درون خودشو پیدا کنه. سر پا ایستادن و شکننده نبودن و پر ترک نشدن، عمدتا توی خود آدمه. مثل آب بودن، مثل سنگ بودن، مثل کوه بودن... نمی‌دونم. این‌ها همشون برای خودشون یک چیزی هستن و کسی دیگه نمی‌تونه ماهیتشون رو بگیره.‌دیگری هرکاری کنه، کوه، کوهه. دیگری هرکاری کنه، آب آبه. یه انسان باید به یه حدی از ثبات درونی برسه که دیگری هرکاری هم کرد، خودش باقی بمونه. نه با موج مثل تصویر روی ساحل بهم بریزه و نه مثل برگ از درخت پایین بیفته. کار آدمی همینه. وقتی به اینجا برسی، دیگه فرو نمی‌ریزی. دیگه دیگری با کارهاش نمی‌تونه تو رو از خودت بگیره. دیگه دیگری نمی‌تونه با ضعف‌هاش، در تو ناامنی بسازه. اون حس امنیت از وجود دیگری، به صورت پارادوکسیکالی، توی درون خود فرد خوابیده.

بهش گفتم می‌دونی؟ مسئله در ناراحت نکردن دیگری نیست، مسئله در حساس بودن نسبت به ناراحتی دیگریه. چون توی زندگی نمی‌شه انتظار داشت هیچوقت دیگری ناراحتت نکنه ولی اگر نسبت به ناراحتیت حساسیت داشته باشه، سعی می‌کنه خیلی کمتر پیش بیاد و اگر پیش اومد کم و کوچیک نمی‌شمارتش و درقبالش کارهایی انجام می‌ده که تو احساس کنی برطرف شده. اینارو که گفتم بیشتر نگاهش کردم‌. توی چشم‌هاش خیلی چیزی پیدا نبود ولی وقتی حرف می‌زد مشخص بود تا حالا کسی نسبت به غمش حساس نبوده. آدمی چه تنها می‌شه اینطور وقت‌ها.

علف‌های جدید تو حیاط.

به بچه کوچولوها لبخند بزنیم. حتی اگر خودمون خیلی خشک یا اندوهگین بودیم. بچه کوچولوها فرق دارن. ممنونم.

این خيلی مهم. چیزهایی که نه خیر دنیوی دارد و نه خیر آخروی.