بیگانه

گروه موزیکمون.

آدمی هایده که پلی می‌شه یا مثل خودش اینگونه گلگون می‌شه 🎤 یا به قعر افسردگی ☠️ سقوط می‌کنه. بانو در هر دو اسطوره‌است.

درحال پخت و پز.

شنیدن "بهت افتخار می‌کنم" خیلی گاهی برای ادامه‌ی زندگی ضروریه.

بین‌راهی

هرچقدر هم چک کنی که همچی رو برده باشی بازم یه چیزی جا می‌مونه.

یه بار وقتی با فرگشت آشنا شدم زندگیم رو به رو شد، یک‌بار وقتی با پارادایم‌های انسان‌شناسی و یک‌بار با مسئله‌ی حق مالکیت فردی. امروز ولی یه جوابی برای یکی از سوالات زندگیم پیدا کردم که تقریبا داره توی ساحت شخصی همه‌چیز رو برام زیر سوال می‌بره. دارم خودم رو زیر سوال می‌برم و اینجور وقت‌ها فقط یک نتیجه وجود داره: رشد. چون شک، آغاز راه تغییره.

اگه قرار بود تا ابدیت یه سری انتظار و خواسته تعیین کنی برای اینکه آدم‌ها دربارت رعایت کنن اون‌ها چی بود؟ فکر کنم اون‌ها معیارهای خوبین.

بله عزیزم، معلومه که من دوست‌دارم به پلنی بیام که تو (با art of noticing) برای من چیدی تا لذت ببرم و نه اینکه مثل مامان‌ها من درحال برنامه‌ریزی این باشم که چی با خودمو بچه‌ام خوش می‌گذره تا انجام بدیم. فرق زن بودن و مامان بودن همینه. دیگه تو باید ببینی زن می‌خوای یا مامان؟

یه تفکر کثافت خرج نکردن معادل خوب بودنیه رو تو سرمون کردن که بیا و ببین. یعنی برای سازگار سازیمون با اقتصاد خراب فقط به کم قانعمون کردن.

نمی‌دونم چیه یوقتا سراسر تا هرکجا چشم میندازی می‌بینی همه کلشون کیریه.

شما هی فکر می‌کنی چی برم بهش بگم، چیکار برم براش بکنم، چجوری خودمو نزدیک کنم ولی بنظر من قسمت بزرگیش در میزان رعایت کردن درست فاصله خوابیده. اگر اندازه‌ی فاصله درست رعایت شه، با خودش امنیت میاره و احترام و همه‌چیز رو خیلی بیشتر روی غلتک میندازه تا زور. حکایت همون چیزی خوردن برای لاغر شدنه! نمی‌شه. گاهی باید نخورد.

خیلی نمی‌شه یه سری مفاهیمو توضیح داد. مثلا چطوری می‌خوای شعور رو توضیح بدی؟ نمی‌تونی. ولی می‌تونی بگی چیا می‌تونه به شعور آدم ربط داشته باشه و چیا به بی‌شعوریش. به نظر من یکی از چیزایی که سنجشش به شعور خیلی مرتبطه موقعیت سنجیه. یعنی هم در لحظه بدونی در چه جایگاه و موقعیتی هستی و هم در تصویر بزرگ بدونی کجای ماجرا قرار گرفتی و نسبتت با آدم‌ها چیه. خیلی مهمه آدم توی اون جای خودش بمونه. چون بنظرم با دراومدن ازش و فراتر رفتن آدم خودش رو مسخره می‌کنه. در مقابل اگر بدونه به کجا تعلق داره و موقعیتش در اون شرایط و لحظه‌ی خاص کجاست و طبق اون رفتار کنه، برای خودش احترام می‌خره. می‌دونی چی می‌گم؟

آدم باید حسابش با خودش صاف باشه.

بعضی مکالمه‌ها انقدر خوبن که احساس می‌کنی با خداحافظی تموم کردنشون ظلمه و برای پایان دادن بهشون باید یک مناسک شاهکارگونه انجام بدی تا دین ماجرا ادا شه. فکر کنم فلسفه‌ی مچ و بغل وقت خداحافظی همینه. خداحافظی خالی برای بعضی مکالمه‌ها انگار بی‌احترامی به کیفیت اون مکالمه‌است.

شک، آغاز راه تغییره.

من عاشق آدم‌هاییم که سر و کله‌اشون توی زندگیت پیدا می‌شه و قصد می‌کنن ارزشتو بهت نشون بدن و یادآوریش کنن.

همینا، همینا فقط توی سرم می‌چرخه.