وقتی یه آدمی می‌بینم که خیلی سبکه و مسخرگی زننده‌ای پیشه می‌کنه و وقتی حتی یک برخورد نداشتم باهاش اما زیادی منو به سبب کسی دیگر می‌شناسه و در انرژی و کلامش زیادی صمیمی میشه، خیلی جاجو میشم. یعنی نگاهم اینطوریه که چته خدازده؟ وایب ناامنی می‌گیرم و خیلی هم اخموام در برابرشون. آدم‌های شاد و سرزنده و ناقلایی که بهم نزدیکن و دوستمن فرق دارن با آدمای غریبه‌ای که مشخصه در صمیمیت زیاد یا مسخرگیشون یک حربه‌ای هست. حتی غریبه‌های خوشرو و با حسن نیت و شوخ با اینا فرق دارن. پیش آدمای شاد و ناقلای دل پاک و غریبه‌های خوشرو و پاک دل، لبخندی‌ام. شاید کلا انسان هیجان زده‌ای نباشم ولی لبخند دلیم معلومه. پیش اون دسته‌ی مذکور شمر ابن ذی الجوشنم، ممکنه سنگ زیر پام بهشون لبخند بزنه ولی من نه. زیادم نمی‌مونم، سلام رو جواب می‌دم و می‌رم پی کارم.