در میانهٔ قرون وسطی، در میان جنگ‌های صلیبی، نزد مسیحیان اروپایی چنین تصوّر و به واقع (به دلایل مذهبی) تبلیغ می‌شد که «محمّد» بتی‌ست که مسلمانان کافر او را می‌پرستند! حجّ هم سفر مسلمانان است به مکّه برای زیارت این بت. اندک اندک این معنی چنان رواجی یافت که صورت‌های مختلف نام محمد در برخی زبان‌های اروپایی معادل بت شده بود، فارغ از تاریخ و ریشهٔ آن. کم و بیش نظیر آنچه در خصوص «بودا» و «بت» در فارسی رخ داده است.

تصویر یکی از ویتراهای کلیسای سنت شپل پاریس، قرن سیزدهم میلادی: اِشَعْیای نبی دو یهودی را که در مقابل بتی طلایی (محومت، صورتی از نام محمد) زانو زده‌ و آن را پرستش می‌کنند، نکوهش می‌کند.

این تصویر از منظری نمادین هم در خصوص رابطه تاریخی این سه دین ابراهیمی جالب است.
.