چون «راست» و «نهاوند» خوش‌الحانم آرزوست...

در پرسه‌های یوتیوبی به این ویدیوی کوتاه یک دقیقه‌ای امّا جالب برخوردم که پاره‌ای از مصاحبه عبدالباسط است با تلویزیون کویت در یکی از سفرهای او، اوایل سال‌های ۱۹۶۰.

مجری از او می‌پرسد که از چه رو در قرائت قرآن از آلات موسیقی استفاده نمی‌شود؟
- آن قرائت احکامی دارد چون غنّ و مدّ و قصر و نظایر آن که باید رعایت شود و بعد هم آن با عظمت قرآن نمی‌خواند.
پس به نظر می‌آید که عین تجوید کافی‌ست.
- بله طبعا، صوت خودش موسیقی است و هر کس هم نغمه و لحنی دارد که این «نهاوند» است و آن «راست»...

بعد می‌پرسد که شیخ به ترانه‌ها هم گوش می‌کند؟
- بله، بسیار!
و از این «مطربین و مطربات» کدام را بیشتر از همه دوست دارد؟
- من به همه صداهای خوب گوش می‌کنم ولی بیش از همه «سیدة امّ کلثوم، کوکب الشرق و الغرب».
مجری می‌گوید «سیدة الطرب!»
- و او کامل می‌کند: «سیدة الغناء»...
.
* اصل مصاحبه، با کیفیت پایین‌تر، هشت دقیقه است و از تشکّر پایانی او درمی‌یابیم که در کویت بوده است.
.