سلام و سپاس و ستایش ما، در این روزها و هفته‌ها و ماهی که گذشت، نثار همه آن‌ها که به هر طریقی به یاری مردم شتافتند و می‌شتابند... هلال احمر و آتش‌نشانان که با خطر جان خود در زیر آوارها، و احتمال بمباران‌های بعدی، جان‌ها را نجات می‌دهند، یا گاه تن‌های سرد را از میان خاک و خاکستر به نزد عزیران داغدارشان برمی‌گردانند، پرستاران و جراحان و پزشکان که مرهم بر زخم‌های مجروحان می‌گذارند، آنان که دارو می‌رسانند، مددکاران که اضطرابی را می‌فرونشانند، آن‌ها که حتی برای شبی سرپناهی به مردم آواره‌ای می‌دهند که سقف و سرپناهی که خرده خرده و ذره ذره جمع کرده بودند، به لحظه‌ای بر سرشان آوار شد. همه آنان که با کار خود، در سختی و خطر، در میان آتش‌ها و تهدیدها، سوخت می‌آورند، آنان که چراغ و برق را روشن نگاه می‌دارند، آن‌ها که آب به دست مردم دادند، آنان که اقلام غذایی و ضروری را می‌رسانند و نانوایان که نان به دست مردم می‌دهند و همه و همه آن‌ها که این مردم بی‌دفاع و بی‌پناه را در این روزهای جنگ خانمان‌سوز و ایران‌سوز تنها نگذاشتند... از این فرزندان خود -نه از همه- امّا از این فرزندان خود، دلشاد باش ای ایران...