از اول و آخر، آلفا و امگا، الف و تاو...

در آخرین فصل آخرین کتاب عهد جدید، آپوکالیپس یا مکاشفه یوحنّا، از قول مسیح می‌خوانیم که «من آلفا و اُمِگا هستم، اوّل و آخر...»

آلفا و امگا، اولین و آخرین حرف یونانی است. همه آنچه عهد جدید با آن نوشته شده است. امّا اینک از آخر آخر عهد جدید بازگردیم به اوّل اوّل عهد عتیق.

اگر بگوییم «در اوّل بیافرید خدا مر آسمان و مر زمین را»، خداوند، پیش از همه چه چیز را آفریده است؟ آسمان را؟ زمین را؟ یا آن حرف «مر» را؟

בְּרֵאשִׁית, בָּרָא אֱלֹהִים, אֵת הַשָּׁמַיִם, וְאֵת הָאָרֶץ.
بِرِشیت بَرا اِلوهیم «اِت» هَـ شَمَ‌یم وَ «اِت» هَـ آرِتض
بِرِشیت،‌ بـِ رأس، در آغاز
بَرا، برأ: آفرید
اِلوهیم: الله
ات: ...
شَمَ‌یم: سماوات، آسمان‌ها را
وَ آرِتض: و ارض، زمین را

آن «ات» چه شد؟ «ات» את به عبری، معادل همان «را» نشانه مفعولی فارسی است، با این تفاوت که الف تاو در عبری، اوّلین و آخرین حرف الفباست، اوّلین و آخرین حرف. پس در تفسیر بلکه تاویلی باطن‌گرا چنین فرض شده که در آغاز، پیش از همه، خداوند حروف را آفرید و با آن همه مکتوبات و مسطورات و حکمت و دانش را... و از اینجا دیگر می‌توان حدس زد آنچه بر این مبنا در تفسیرات یهودی بسط یافته است. دو حرفی که از قضا در ترجمه‌ها نمی‌آید، گویی معنی مستقل ندارد، امّا همه معنی با آن شکل می‌گیرد.

امّا اگر آنچه یوحنا نقل کرده، بیش از «زبان حال»، براستی از قول مسیح بوده، می‌توان تصّور کرد که به زبان او یعنی آرامی بوده است که همان الفبای عبری را دارد. یعنی آلفا و امگا معادل‌های یونانی الف و تاو بوده که در بازنویسی یونانی آمده است (چنان که در فارسی الف و یا). روشن است که مقصود نه فقط حروف، که معنی و وجود است، امّا اینک می‌توان وجه و سابقه کهن‌تر آن را دید. مجملش گفتیم..

این حروف، اول و آخر، آفرینش نخست، نسبتی هم با مفهوم «کلمه» دارند؟ آن جمله آغازین انجیل یوحنا که «در آغاز کلمه بود، و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود»؟ آری و نه... به واقع دیرتر با آن هم‌منزل می‌شود امّا آن مفهوم «کلمه»، یا «لوگوس» و در اصل «حکمت» هم از عهد عتیق امّا پیشتر و از مجرایی دیگر شکل می‌گیرد و اندک اندک پرورده و متحوّل می‌شود تا به مسیح برسد و بر او منطبق شود و در قرآن هم منعکس شود که یادداشت دیگری‌ می‌طلبد: إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ...

پ.ن. آن جدول تطبیقی حروف عبری و عربی از نسخه کهن ترجمه فارسی تورات است، به سال ۷۴۷ هجری.
.