همچون زن آبستن،
که از دردِ زه
به خود می‌پیچد،
و فریاد می‌زند،
ما نیز آبستن گشتیم،
و از درد به خود پیچیدیم،
امّا
زاده‌مان، جز باد نبود.
سرزمین را نجات ندادیم،
و ساکنان زاده نشدند..

به شعر محمود درویش می‌ماند، امّا اندکی کهن‌تر است: عهد عتیق، اِشَعْیا، باب ۲۶

درویش خود در شعر «مديح الظل العالي» می‌گوید: «أُنادي أشعيا : أخرج من الكتب القديمة...»
.