«دیباچه فصیحه بلیغه مثنوی از مصنّفات ضیاء الحق حسام الدّین» (راد / که فلک و ارکان چو او شاهی نزاد...)

از شخص حسام الدّین، هیچ اثر مکتوبی باقی نمانده است، جز مثنوی! «هذا کتاب المثنوی» با «استدعای» او آغاز شد و همواره و همه جا طلب او بود که گردن مثنوی را گرفت و کشید تا آن «قسم سادس»، که در آن مولانا مثنوی را «حسامی‌نامه» نامید و به او تقدیم کرد: «مثنوی اندر فُروع و در اصول / جمله آنِ توست کرده‌ستی قبول...»

با این همه، چنان که می‌بینید، برخی کاتبان این را کافی ندیده‌اند و در برخی نسخ متاخر، گرچه «به غایت نادر»، دیباچه‌ای از قول حسام الدّین ساخته‌اند و بر مثنوی افزوده‌اند. جدای این امّا دو دیباچه دیگر هم منسوب به حسام الدین است که البته اعتبار و اصالت و احتمال سندیت آن‌ها بیشتر است.
.