نگر تا تو دیوار او نفکنی...

تجاوز به ایران محکوم است، به تمامی.
امّا دریغا ایران... به طاقتی که نداریم کدام بار کشیم؟ تجاوز یک کشور خارجی که تجسّم جنایت و سبعیت است و از آن سو حکومتی که با استبداد و جهالت و دروغ و سرکوب و فساد و سیاست‌های پوچ و پرهزینه، مُلک و مملکت را، پس از آن‌همه زخم‌ها و آسیب‌های غیرقابل جبران، به چنین ورطه هولناکی کشاند که کابوس همه ما بود. دریغا ایران بی‌پناه، باغ خرّم‌بهاری که باد سَموم حکومت سرکوبگر متوهم آن را خزان کرد و اینک، چنین بی‌دیوار و بی‌دفاع، عرصه تاختن و کین‌آختن بداندیشان و دشمنان شده است.