رباعی
پنهان، پنهان نشست، پنهان در خویش
مردی که گرفته بود سر را در پیش
این سوی دلش پنجرهها را میبست
آن سوی دلش داشت هزاران تشویش
شعبان کرمدخت
شهریور ۱۴٠۵
بابلسر
کانال شعر من
@karamdokht
Post #3493
135
- 👍 2
- ❤ 1
- Sep 28, 2026غزل بداهه زود رفتی، گفته بودم بیشتر با من بمان شور عشق است این و بی امّا، اگر با من بمان ع…
- Sep 27, 2026رباعی در آینهای پُر از تماشا دیدم چشمانم را به رنگ فردا دیدم در کوچهی دلتنگی خود میرفتم…
- Sep 26, 2026میزنی، همچنان بزن، امّا زخمهای ادامهدار نزن زرد پاییز را سراسیمه بر سر و صورت بهار نزن…
- Sep 25, 2026چه پاییزیست.... چه پاییزیست، با بغضی که دارم در گلوی خویش نمیبینم نسیم تازهای را رو به…
- Sep 25, 2026برای سمرقند و گذشتهی با شکوهی که با زبان ارجمند فارسی داشت. امیدوارم آنان که دلی پُر از ی…
- Sep 22, 2026..بخشهایی از یک قصیدهی طولانی قسم به شعر ، به زیبایی فراوانش به استعاره و تشبیه های پنها…