ادامه از پست قبل

حالا تقریبا ۳۰ درصد جمعیت یهودی بود. با شروع جنگ، یهودیان که می‌دانستند پیروزی آلمان نازی منجر به کشتار و نابودیشان به مانند همتایان اروپایی خواهد شد، با ارتش بریتانیا همکاری کردند. این امر موجب تقویت توان نظامی یهودیان و تبدیل میلیشیاهای سابق به نیروهای نسبتا کارکشته شد.

با پایان جنگ جهانی دوم، موج جدید آوارگان فراری از جهنم اروپا هم وارد شدند. دولت بریتانیا که سرمایه‌اش در جنگ ته کشیده بود دیگر علاقه ای به ماندن در اکثر مستعمرات سابق نداشت، که فلسطین یکی از آن‌ها بود.

در این میان یهودیان خشمگین از کشتار در اروپا، و تهییج شده با آرمان صهیونیسم، حالا لحظه طلایی را بعد از قرن‌ها یافته بودند: یک جمعیت قابل توجه و زیرساخت‌های کافی در فلسطین، و امپراتوری بریتانیای ناتوان از کنترل اوضاع.

شبه‌نظامیان یهودی به مدد زرادخانه‌ای که در دوران جنگ اندوخته بودند، حملات متعدد به نیروهای بریتانیایی را شروع کردند که تلفات قابل توجهی داشت. نیروهای بریتانیایی تلاش کردند با سرکوب این شبه‌نظامیان وضع را آرام کنند، اما نتیجه‌ای نداشت.

در ۲۲ جولای ۱۹۴۶ انفجار بمبی 
توسط گروه شبه نظامی ایرگون در هتل کینگ دیوید در اورشلیم (بیت المقدس) که مقر مرکزی دولت بریتانیا در فلسطین به شمار می‌رفت ۹۱ نفر را کشت. دولت بریتانیا با همان وضعی مواجه شده بود که در هندوستان در حال مواجهه با آن بود.

خروج نیروهای نظامی بریتانیا از فلسطین کم کم شروع شد و تا بهار ۱۹۴۸ تقریبا تکمیل شد. و سرانجام فردای پایان قیمومت بریتانیا بر فلسطین، یهودیان در ۱۴ مه ‌۱۹۴۸ اعلام استقلال کردند و برپایی دولت اسرائیل را اعلام نمودند.

دولت‌های بزرگ جهانی بیشتر با ژست این استقلال رو پذیرفتن (شوروی، آمریکا و...) بلافاصله کشورهای عربی اطراف که تازه خودشان را از بار سنگین وجود بریتانیا در خاورمیانه آزاد می‌دیدند به دولت تازه تاسیس اعلام جنگ دادند. نکته‌های جالبی در جنگ ۱۹۴۸ وجود دارد...

عمده نیروهایی که با یهودیان می‌جنگیدند از سلاح‌ها و مستشاران بریتانیایی بهره می‌بردند. نیروهای آموزش‌دیده اردنی که توسط افسران بریتانیایی رهبری می‌شدند، بزرگترین ضربات را به قوای اسرائیلی وارد کردند.

مقامات و سازمان‌های اطلاعاتی غربی از جمله آمریکا پیش‌بینی کردند کار
دولت یهود در برابر قوای برتر عرب به چند ماه نخواهد کشید و به مقامات سیاسی توصیه کردند بی‌طرفی پیشه کنند. اسرائیلی‌ها که مشکلات تسلیحاتی داشتند به انواع و اقسام حیله‌ها مترصد شدند... از زرادخانه‌های سابق بریتانیا تعداد کمی تانک‌های شرمن و کرامول از کار افتاده به دست آمد و با هر زحمتی بود راه افتاد. ۳ بمب افکنB-17 را دلالان سلاح از آمریکا رساندند صنعت مختصر ساخت مهمات و سلاح سبکی هم از دهه‌های قبل در اختیار بود.

سرانجام از جایی که انتظارش نمی‌رفت، یعنی چکسلواکی تحت تسلط کمونیست‌ها، مقادیر مناسبی سلاح متوسط و 25 فروند جنگنده S-199 که نسخه چکسلواک BF-109 سابق آلمانی بود از راه رسید، از فرانسه هم مقادیر مناسبی سلاح و مهمات دریافت شد.

نیروهای باانگیزه یهودی توانستند در ۹ ماه جنگ، قوای رنگارنگ و با فرماندهی نه چندان مناسب عرب را با زدن تلفات بسیار از هدفش که تصرف کامل ایالت فلسطین بود بازبدارند و نجات خودشون را تضمین کنند.

تثبیت دولت اسرائیل انجام شده بود. و حالا چند کشور اروپایی مثل فرانسه و چکسلواکی هم روابط نسبتا مناسبی با دولت تازه تاسیس داشتند. بریتانیا و آمریکا خودشان را از ماجرا کنار کشیده بودند، دولت سوسیالیست یهودی گزینه جالبی نبود که به خاطرش روابط با متحدان عرب تار بشود.

ظهور دولت‌های ملی‌گرای عرب در مصر و سوریه برای اسرائیل ناقوس یک خطر دائمی رو به صدا درآورد. در این برهه، مارشال دوگل دوست عزیز اسرائیلی‌ها بود، و ارتش اسرائیل به یک ارتش عمدتا فرانسوی بدل شده بود. AMX-13 تانک اصلی اسرائیل شد و مایستر و اوراگان فرانسوی ستون فقرات نیروی هواییش.

شوروی سابق کم‌کم وارد خاورمیانه می‌شد. مصر و سوریه و عراق با کودتاهای ملی‌گرایانه/ناصری کم‌کم  به متحدان شوروی بدل شدند و سیل تسلیح‌شان شروع شد. و در پاییز 1956 و بحران سوئز لحظه طلایی دیگری برای اسرائیلی‌ها ایجاد شد.

ملی شدن کانال سوئز خشم بریتانیا و فرانسه رو در پی داشت، و این دو در تخاصم با عبدالناصر شریکشون رو در اسرائیل یافتند. ارتش اسرائیل در یک حرکت سریع زرهی صحرای سینا را تصرف کرد، حرکتی که کیفیت بالای نیروهای نظامی اسرائیل رو نشان داد.

اما سیاست جهانی روند دیگری داشت. شوروی سابق با هشدار به بریتانیا و فرانسه رسما آن‌ها رو تهدید نظامی کرد. و آمریکای آیزنهاور هم که از این حرکت بی‌هماهنگی برادران دو سوی کانال مانش خوشش نیامده بود، با فشار و تهدید اتحاد سه‌گانه رو ناچار به عقب‌نشینی کرد.

ادامه در پست بعدی