ترامپ، انتخابات میان‌دوره‌ای و تناقض بزرگ جمهوری‌خواهان
@irananalyses
در نگاه نخست، جمهوری‌خواهان باید با اطمینان وارد انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ شوند. نقشه انتخاباتی سنا به سود آنهاست، منابع مالی قابل‌توجهی در اختیار دارند و دموکرات‌ها نیز همچنان با بحران محبوبیت و شکاف‌های ایدئولوژیک دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اما نظرسنجی جدید واشنگتن‌پست–Ipsos تصویری کاملاً متفاوت ارائه می‌دهد؛ تصویری که نشان می‌دهد بزرگ‌ترین تهدید جمهوری‌خواهان نه دموکرات‌ها، بلکه خود دونالد ترامپ است.
کارل روو، استراتژیست باسابقه جمهوری‌خواه، در یادداشتی در وال‌استریت ژورنال استدلال می‌کند که جمهوری‌خواهان دست‌کم چهار مزیت ساختاری مهم دارند. نخست، تنها ۳۵ کرسی سنا در معرض رقابت قرار دارد که بیشتر آنها در ایالت‌های متمایل به جمهوری‌خواهان است و دموکرات‌ها برای کسب اکثریت باید چهار کرسی جدید به دست آورند؛ هدفی که از نگاه او دشوار است. دوم، تقسیم مجدد حوزه‌های انتخابیه باعث شده دموکرات‌ها برای تصاحب مجلس نمایندگان ناچار باشند حداقل ۱۴ کرسی از ۱۸ حوزه کاملاً رقابتی را فتح کنند. سوم، برتری مالی جمهوری‌خواهان چشمگیر است؛ سوپرپک جمهوری‌خواهان برای انتخابات سنا ۲۳۸ میلیون دلار نقدینگی در اختیار دارد، در حالی که همتای دموکرات آن تنها ۱۲۶ میلیون دلار دارد. کمیته ملی جمهوری‌خواهان نیز ۱۱۶ میلیون دلار موجودی دارد، در حالی که کمیته ملی دموکرات‌ها تنها ۱۳.۸ میلیون دلار نقد و ۱۸ میلیون دلار بدهی دارد. چهارم، محبوبیت حزب دموکرات همچنان پایین است و طبق میانگین RealClearPolitics تنها ۳۸.۱ درصد آمریکایی‌ها نگاه مثبتی به این حزب دارند.
اگر تحلیل صرفاً بر اساس این شاخص‌ها انجام شود، جمهوری‌خواهان باید در موقعیت مناسبی برای حفظ کنترل کنگره قرار داشته باشند. اما داده‌های جدید واشنگتن‌پست نشان می‌دهد واقعیت سیاسی بسیار پیچیده‌تر است.
محبوبیت کلی ترامپ تنها ۳۷ درصد است و ۶۱ درصد عملکرد او را تأیید نمی‌کنند. مهم‌تر آنکه حتی در میان پایگاه سنتی او نیز نشانه‌های فرسایش دیده می‌شود. فقط ۱۵ درصد آمریکایی‌ها «قاطعانه» از ترامپ حمایت می‌کنند؛ رقمی که در فوریه ۱۹ درصد بود. برای نخستین بار، تعداد کسانی که تنها «تا حدی» از او حمایت می‌کنند، از حامیان پرشور او بیشتر شده است. این کاهش شور و انگیزه در میان رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه می‌تواند در انتخاباتی که مشارکت اهمیت تعیین‌کننده دارد، هزینه سنگینی برای حزب داشته باشد.
اقتصاد نیز که زمانی مهم‌ترین برگ برنده ترامپ بود، اکنون به نقطه ضعف او تبدیل شده است. تنها ۳۳ درصد آمریکایی‌ها عملکرد او در اقتصاد را تأیید می‌کنند. ۴۳ درصد می‌گویند نسبت به آغاز دوره دوم ریاست‌جمهوری او وضعیت مالی بدتری پیدا کرده‌اند؛ این رقم نسبت به فوریه ۱۰ واحد درصد افزایش یافته است. دو سوم آمریکایی‌ها خرید مواد غذایی را غیرقابل‌تحمل می‌دانند و بیش از دو برابر مردم انتظار دارند اقتصاد در سال آینده بدتر شود تا بهتر.
سیاست خارجی نیز کمکی به کاخ سفید نکرده است. تنها ۲۹ درصد عملکرد ترامپ در جنگ ایران را تأیید می‌کنند. دو سوم آمریکایی‌ها باور ندارند عملیات نظامی و مذاکرات بتواند مانع دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای شود و حدود ۶۰ درصد نیز معتقدند مذاکرات تأثیری بر کاهش قیمت بنزین نخواهد داشت. تنها ۲۸ درصد آمریکایی‌ها می‌گویند جنگ با ایران ارزش جنگیدن داشته است؛ یکی از پایین‌ترین سطوح حمایت عمومی از یک جنگ در دهه‌های اخیر.
در همین نقطه است که تحلیل روو و یافته‌های نظرسنجی به هم می‌رسند. خود روو نیز اعتراف می‌کند جمهوری‌خواهان یک مزیت بالقوه را در عمل از دست داده‌اند: پیام‌رسانی. او می‌نویسد داشتن کاخ سفید باید بزرگ‌ترین بلندگوی سیاسی کشور را در اختیار جمهوری‌خواهان قرار دهد، اما ترامپ با تصمیم‌های ناگهانی و پیام‌های متناقض، این مزیت را تضعیف کرده است. از اعلام و سپس عقب‌نشینی سریع از طرح دریافت عوارض ۲۰ درصدی برای حفاظت از کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز گرفته تا بازگشت مداوم به انتخابات ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور بارها دستور کار سیاسی مطلوب حزب خود را بر هم زده است.
در مقابل، دموکرات‌ها نیز با وجود ضعف‌های ساختاری، از مزیت‌های مهمی برخوردارند. تاریخ آمریکا نشان می‌دهد حزب خارج از کاخ سفید تقریباً همیشه در انتخابات میان‌دوره‌ای کرسی به دست می‌آورد؛ اتفاقی که از سال ۱۹۰۰ تنها سه بار رخ نداده است. علاوه بر این، دموکرات‌ها در نظرسنجی «رأی عمومی» با ۴۸.۱ درصد در برابر ۴۳.۱ درصد جمهوری‌خواهان پیش هستند و تقریباً تمام نظرسنجی‌ها از انگیزه و اشتیاق بیشتر رأی‌دهندگان دموکرات برای حضور در انتخابات حکایت دارد.