‏از روشنفکری که هر فیلم محبوبی را مبتذل می‌داند،
‏هر کتاب پرفروشی را سطحی،
‏هر نویسنده پرخواننده‌ای را عامه‌پسند،
‏و هر چیزی را که مردم دوست دارند نشانه سقوط فرهنگ،

‏از کسی که ده سال است کتابی ننوشته،
‏اما هفته‌ای سه سخنرانی دارد،
‏مقاله ندارد اما میزگرد دارد،
‏تحقیق ندارد اما موضع دارد،
‏و برای هر پرسشی جوابی آماده دارد که معمولاً از خود پرسش طولانی‌تر است،

‏از روشنفکری که به جای مدرسه فکری، محفل می‌سازد،
‏با حلقه اول، حلقه دوم، نزدیکان، نیمه‌نزدیکان و کسانی که هنوز افتخار «ورود به جمع» را پیدا نکرده‌اند،

‏از کسی که درباره برابری حرف می‌زند،
‏اما خودش باید همیشه وسط حلقه بنشیند،
‏درباره مناسبات قدرت سخنرانی می‌کند،
‏اما در محفل خودش همه راه‌ها به شخص او ختم می‌شود،

‏از روشنفکری که عجیب دوست دارد اطرافش پر از زنان جوان، مشتاق و تحسین‌گر باشد،
‏و این را هم البته بخشی از «فضای آزاد فکری» معرفی می‌کند،

‏از کسی که شاگرد مستقل را چندان دوست ندارد،
‏اما شاگرد وفادار را بسیار،
‏نقد را تحمل می‌کند، به شرط آنکه از بیرون حلقه باشد،
‏و اگر یکی از نزدیکان نقدش کند، ناگهان معلوم می‌شود که «از نظر فکری سقوط کرده است»،

‏از کسی که شما را تا وقتی دوست دارد که به او ارجاع بدهید،
‏از او نقل قول کنید،
‏در جلسه‌اش بنشینید،
‏و گاهی هم یادآوری کنید که هنوز «استاد» است،

‏کمی فاصله بگیرید.

‏از روشنفکری که کتاب نمی‌نویسد اما پادکست سه‌ساعته دارد، و هر مکث و آهش قرار است نشانه عمق باشد، کمی فاصله بگیرید.

‏بعضی روشنفکران دنبال تولید فکر نیستند، دنبال تولید حلقه‌اند.
‏و هر جا حلقه مهم‌تر از فکر شد، روشنفکری تمام شده و دربار کوچک آغاز شده است.