‏از آنهایی که همیشه «خبر دارند»،
‏خبری که منبعش را نمی‌شود گفت،
‏متنش را نمی‌شود فرستاد،
‏و معمولاً آخرش هم معلوم نمی‌شود اصلاً خبری بوده یا نه.

‏از آنهایی که «حاج‌آقا» را فقط حاج‌آقا صدا می‌کنند،
‏«آقایون بالا» را می‌شناسند،
‏با «بچه‌ها» هماهنگ‌اند،
‏و طوری از بولتن حرف می‌زنند که انگار شب‌ها قبل از خواب برایشان نسخه محرمانه می‌خوانند.

‏معمولاً سه چهار تا تلفن همراه هم دارند؛
‏یکی برای کار،
‏یکی برای کارِ مهم،
‏یکی برای کاری که نباید درباره‌اش سؤال کنید،
‏و یکی هم که اگر زنگ بخورد، خودشان از اتاق بیرون می‌روند.

‏هر شماره‌شان به یک شماره دیگر وصل است،
‏هر شماره دیگر به یک «آدم»،
‏هر آدم به یک «مجموعه»،
‏و هر مجموعه، به طرز عجیبی، بالاخره به یک شرکت و یک قرارداد می‌رسد.

‏وسط هر بحثی چند ثانیه سکوت می‌کنند،
‏نگاهی به اطراف می‌اندازند
‏و می‌گویند:
‏«من بیشتر از این نمی‌تونم بگم.»

‏معمولاً هم همین «بیشتر از این» تمام چیزی است که می‌دانند.

‏از آنهایی که درباره امنیت، منافع ملی و خدمت به مردم حرف می‌زنند،
‏اما رزومه‌شان بیشتر شبیه جدول سهام‌داری است:
‏عضو هیئت‌مدیره اینجا،
‏مشاور آنجا،
‏پروژه یک جای دیگر،
‏و یک شرکت خصولتی هم برای روز مبادا.

‏این‌ها عجیب استعداد دارند
‏هر مسئله امنیتی را
‏بعد از چند پیچ و دوربرگردان
‏به یک فرصت اقتصادی تبدیل کنند.

‏تا اوضاع آرام است،
‏می‌دانند چه کسی قرار است برود،
‏چه کسی قرار است بیاید،
‏چه کسی با چه کسی جلسه داشته،
‏و حتی می‌دانند جلسه چرا ده دقیقه دیر شروع شده.

‏اما به محض اینکه بحران واقعی شروع می‌شود،
‏چهار تلفن تبدیل می‌شود به چهار تکه آجر.

‏شماره ویژه خاموش،
‏پیام‌رسان بی‌پاسخ،
‏دوست مشترک بی‌خبر،
‏و خودشان در وضعیتی میان «در دسترس نیست» و «اصلاً من را نمی‌شناسید».

‏چند روز بعد که اوضاع آرام شد،
‏با همان اعتمادبه‌نفس برمی‌گردند و می‌گویند:
‏«ما از اول در جریان بودیم.»

‏و اسم غیب‌شدن به‌موقع را می‌گذارند «تجربه»،
‏اسم سکوت را «ملاحظات»،
‏اسم منفعت را «ارتباطات»،
‏و اسم همیشه کنار قدرت ماندن را «زرنگی».

‏کمی فاصله بگیرید.