‏خطرناک‌ترین سوءتفاهم در بحث هسته‌ای این است که تصور کنیم «اگر آنها بمب بزنند، ما هم بمب می‌زنیم» یعنی بازدارندگی ایجاد شده است. دقیقاً برعکس. اگر کار به جایی رسیده باشد که بمب اول فرود آمده، بازدارندگی در مهم‌ترین مأموریت خود شکست خورده است. بازدارندگی یعنی دشمن اساساً جرأت نکند ضربه اول را بزند.
‏از همین زاویه، ادعای شنیده‌شده درباره خرید سلاح هسته‌ای از کره شمالی نیز، حتی اگر روزی با شواهد معتبر تأیید شود، پاسخ مسئله نیست. داشتن یک یا چند بمب با داشتن یک نیروی بازدارنده هسته‌ای فرق دارد. سؤال اصلی این نیست که «بمب داریم یا نه؟» سؤال این است که اگر دشمن ابتدا حمله کرد، آیا بعد از آن هنوز چیزی برای پاسخ باقی می‌ماند؟
‏این همان مفهوم بنیادی قابلیت ضربه دوم، Second-Strike Capability است. قلب بازدارندگی هسته‌ای این است که طرف مقابل بداند با یک حمله غافلگیرانه نمی‌تواند توان پاسخ شما را نابود کند. بخشی از نیروی تلافی‌جویانه باید پس از ضربه نخست زنده بماند، فرماندهی و کنترل آن برقرار باشد و امکان وارد کردن هزینه‌ای غیرقابل‌قبول به مهاجم همچنان وجود داشته باشد. تا زمانی که چنین قابلیتی وجود نداشته باشد، «داشتن بمب» به تنهایی امنیت نمی‌آورد.
‏حتی ممکن است نتیجه معکوس باشد. اگر دشمن تصور کند تعداد محدودی سلاح وجود دارد که می‌تواند در حمله اول نابودشان کند، انگیزه او برای ضربه پیش‌دستانه افزایش پیدا می‌کند. در طرف مقابل نیز ترس از نابودی سلاح‌ها می‌تواند منطق خطرناک use it or lose it را ایجاد کند: یا اکنون استفاده کن، یا ممکن است چند ساعت دیگر چیزی برای استفاده باقی نمانده باشد. در این حالت سلاحی که قرار بود ثبات ایجاد کند، می‌تواند بحران را بی‌ثبات‌تر کند.
‏عبارت «در همان سطح پاسخ می‌دهیم» نیز دقیقاً همین جا مسئله‌دار می‌شود. بازدارندگی هسته‌ای بر «پاسخ هم‌سطح» بنا نشده است. این زبان تلافی متناسب است، نه منطق بازدارندگی. در نظریه بازدارندگی مهم نیست پاسخ دقیقاً شبیه حمله باشد. مهم این است که مهاجم پیش از حمله باور داشته باشد که نمی‌تواند از هزینه پاسخ فرار کند.
‏بنابراین میان چهار چیز باید تفاوت گذاشت: داشتن سلاح، توان استفاده از سلاح، بقاپذیری پس از ضربه اول و ایجاد بازدارندگی معتبر. اینها مترادف نیستند. یک کشور ممکن است بمب داشته باشد اما بازدارندگی نداشته باشد، زیرا طرف مقابل تصور می‌کند می‌تواند آن بمب‌ها، سامانه‌های پرتاب یا مراکز فرماندهی را در همان ضربه اول از میان ببرد.
‏از این رو، استنتاج اینکه چون گفته شده «اگر در سطح هسته‌ای به ما حمله شود، در همان سطح پاسخ می‌دهیم»، پس حتماً «چیزی در اختیار داریم»، از نظر علمی قابل دفاع نیست. یک جمله سیاسی نه وجود سلاح را اثبات می‌کند، نه تعداد آن را، نه بقاپذیری آن را و نه قابلیت ضربه دوم را. همان‌طور که شنیدن ادعای خرید سلاح از کره شمالی از یک تحلیل‌گر ناشناس نیز نمی‌تواند جایگزین شاهد معتبر شود.
‏صورت درست مسئله بسیار روشن‌تر است: بازدارندگی هسته‌ای یعنی دشمن بداند حتی اگر اول بزند، نمی‌تواند امکان پاسخ را از میان ببرد.
‏تمام تفاوت میان «داشتن بمب» و «داشتن بازدارندگی» در همین یک جمله است