مصاحبه رضا پهلوی با فاکس‌نیوز، شاید بیش از ده‌ها سخنرانی و بیانیه، نشان می‌دهد که او امروز دقیقاً در کجای سیاست ایران ایستاده است.
او می‌گوید دارایی‌های مسدودشده ایران باید در اختیار آنچه «مردم ایران» می‌نامد قرار گیرد تا با آن سلاح تهیه شود و این سلاح برای مبارزه با رژیم مستقر سیاسی به کار رود، تا هزینه این کار بر دوش مالیات‌دهنده آمریکایی نیفتد.
کمی در همین جمله مکث کنید.
پول چه کسی؟
پول ایران.
اسلحه برای چه کسی؟
برای ایرانی.
علیه چه کسی؟
باز هم ایرانی.
و استدلال چیست؟ این‌که آمریکایی هزینه ندهد.
اگر این سقوط اخلاقی و سیاسی نیست، پس چیست؟

کسی که سال‌ها از «ایران» و «وطن» و «منافع ملی» لاف دروغ زده ، امروز به نقطه‌ای رسیده است که حتی ثروت مسدودشده همین کشور را نه سرمایه‌ای برای بازسازی ایران، بلکه صندوق تأمین مالی یک جنگ داخلی بالقوه می‌بیند. پولی که می‌تواند صرف بازسازی اقتصاد ایران، زیرساخت‌ها، بیمارستان‌ها، مدارس، صنعت، آب، برق و زندگی مردم شود، قرار است تبدیل به تفنگ شود تا ایرانی به روی ایرانی اسلحه بکشد.
این دیگر صرفاً مخالفت با جمهوری اسلامی نیست. این طراحی منطق یک رویارویی مسلحانه در داخل ایران است.
در این نگاه، «گذار» دیگر یک فرایند سیاسی نیست. گذار یعنی مسلح کردن گروه‌هایی که در خارج از کشور تصمیم گرفته‌اند «مردم ایران» هستند و سپس فرستادن اسلحه و پول به داخل کشوری که از قبل پر از شکاف، بحران و آثار تحریم است.
اصلاً چه کسی به رضا پهلوی این حق را داده است که تصمیم بگیرد اموال ایران در آینده چگونه خرج شود؟ چه کسی به او نمایندگی داده است که از طرف مردم ایران تصمیم بگیرد دارایی‌های کشور به جای بازسازی ایران، صرف تسلیح گروه‌های سیاسی شود؟
و دقیقاً همین‌جا است که مسئله مشاوران و شبکه سیاسی پیرامون او اهمیت پیدا می‌کند. زبان سیاسی رضا پهلوی روزبه‌روز بیشتر شبیه زبان همان محافلی شده است که سال‌ها ایران را نه به عنوان یک جامعه هشتاد و چند میلیونی، بلکه به عنوان یک «مسئله امنیتی» دیده‌اند. پیوند سیاسی و فکری حلقه پیرامون او با FDD، بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها، و محافل نزدیک به سیاست امنیتی اسرائیل دیگر مسئله‌ای حاشیه‌ای نیست. وقتی یک سیاستمدار به جایی می‌رسد که درباره تبدیل دارایی‌های کشور خودش به منابع مالی تسلیحاتی سخن می‌گوید، طبیعی است که بپرسیم این دیگر سیاست ملی ایران است یا ترجمه فارسی یک دستورکار امنیتی خارجی؟
برای من، در چنین لحظه‌ای دیگر تعبیر «اپوزیسیون» هم به تنهایی توضیح‌دهنده نیست.
وقتی کسی از رسانه خارجی برای ایرانیان نسخه تسلیح می‌پیچد، وقتی هزینه آن را هم از جیب خود ایران پیشنهاد می‌کند، وقتی اولویت او این است که مبادا مالیات‌دهنده آمریکایی برای این پروژه هزینه کند، فاصله‌اش با منافع ملی ایران دیگر مسئله‌ای لفظی نیست.
او مدتهاست به سخنگوی فارسی‌زبان IDF و منطقی تبدیل شده که ایران را دشمن و یک میدان عملیات می‌بیند.