‏خدایا،

‏ما را از آن وطن‌دوستیِ آسان دور کن؛
‏از آن دوست داشتنِ بی‌هزینه
‏که تنها در روزهای آرامش،
‏تنها در ساعت‌های پیروزی،
‏و تنها هنگامی که وطن مطابق میل ماست،
‏نام ایران را بر زبان می‌آورد.

‏به ما بیاموز ایران را آن‌گاه نیز دوست بداریم
‏که از حالش خشمگینیم،
‏از حاکمانش شکایت داریم،
‏از آینده‌اش بیمناکیم،
‏و افقش در چشممان تاریک است.

‏به ما بیاموز
‏دوست داشتنِ وطن
‏اگر تنها در روزهای خوشی باشد،
‏عشق نیست؛
‏سهم‌خواهی از شادی است.

‏خدایا،

‏ما را از نجات‌بخشانی در امان دار
‏که برای ساختن بهشت موعودشان
‏نخست باید وطن را به دوزخ بدل کنند؛
‏آنان که فردای روشن را
‏بر خاکستر امروز می‌خواهند،
‏آزادی را بر ویرانه،
‏و پیروزی را بر پیکر مردمی
‏که هرگز از آنان نپرسیده‌اند
‏آیا چنین نجاتی را می‌خواهند یا نه.

‏ما را از آنان قرار مده
‏که برای آزادی، استقلال را می‌فروشند؛
‏برای قدرت، مردم را؛
‏برای پیروزی، حقیقت را؛
‏و برای اثبات حقانیت خویش، ایران را.

‏خدایا،

‏ما را به یاد آور
‏که چه آسان است از دور ایستادن
‏و برای آنان که باید هزینه بدهند،
‏نسخه شجاعت نوشتن.

‏چه آسان است جنگ خواستن
‏وقتی فرزند دیگری باید بمیرد.

‏چه آسان است ویرانی را «گذار» نامیدن
‏و چه آسان است از فردای روشن سخن گفتن
‏وقتی بهای رسیدن به آن فردا را
‏دیگران باید
‏با جانشان،
‏با خانه‌شان،
‏با جوانی‌شان،
‏و با آینده فرزندانشان بپردازند.

‏خدایا،

‏ما را از اعتیاد به نفرت برهان؛
‏از نفرتی که دیگر حقیقت نمی‌خواهد،
‏راه نمی‌خواهد،
‏عدالت نمی‌خواهد،
‏و حتی پیروزی نیز آرامش نمی‌کند.

‏از نفرتی که تنها یک چیز می‌خواهد:
‏نابودی دیگری؛
‏حتی اگر برای نابودی او
‏خانه خودمان نیز بسوزد.

‏به ما آن بلوغ را ببخش
‏که مخالفت را با انتقام یکی نگیریم،
‏اعتراض را با ویرانگری،
‏شجاعت را با بی‌پروایی،
‏امید را با توهم،
‏و نجات یک ملت را
‏با تصاحب فردای آن.

‏خدایا،

‏مبادا چنان تشنه قدرت شویم
‏که دست هر بیگانه‌ای را
‏که وعده فردا می‌دهد، بفشاریم.

‏مبادا چنان از امروز بیزار شویم
‏که هر فردایی را،
‏تنها چون متفاوت است،
‏رهایی بنامیم.

‏خدایا،

‏مبادا سیاست خارجی را،
‏که باید تدبیر حفظ منافع یک ملت باشد،
‏به میدان نزاع جناح‌ها بدل کنیم؛

‏امروز به نام این گروه،
‏فردا به نام آن گروه،
‏اما همیشه
‏به حساب ایران.

‏مبادا منافع ملی را
‏تا اندازه منافع سیاسی خویش کوچک کنیم.

‏مبادا آنچه را به سود جناح ماست
‏مصلحت کشور بنامیم،
‏و آنچه را به زیان ماست
‏خیانت به وطن.

‏به ما بیاموز
‏که ایران از ما بزرگ‌تر است؛
‏از حزب ما،
‏از گروه ما،
‏از قدرت ما،
‏از شکست ما،
‏و حتی از پیروزی ما.

‏خدایا،

‏مبادا امنیت ملی را
‏بر میز منفعت شخصی بگذاریم.

‏مبادا برای قراردادی،
‏برای ثروتی،
‏برای مقامی،
‏برای شهرتی،
‏برای سهمی از قدرت،
‏یا برای تضمین فردای خویش،
‏از فردای مردمی خرج کنیم
‏که نه بر سر آن میز نشسته‌اند
‏و نه از آن معامله سهمی خواهند برد.

‏مبادا در آشکار
‏از وطن سخن بگوییم
‏و در پنهان
‏امنیت آن را به بهای منفعت خویش معامله کنیم.

‏مبادا برای روز مبادای خود
‏راهی به قدرت‌های خارجی بگشاییم
‏و نامش را تدبیر بگذاریم.

‏خدایا،

‏مبادا نام مردم را بسیار بر زبان آوریم
‏اما در خلوت،
‏تنها به جایگاه خود
‏پس از طوفان بیندیشیم.

‏مبادا درد مردم را سرمایه کنیم،
‏خشمشان را ابزار،
‏ترسشان را فرصت،
‏و امیدشان را نردبان.

‏مبادا آن‌قدر از آزادی سخن بگوییم
‏که فراموش کنیم
‏آزادی برای مردم است،
‏نه مردم برای آزادیِ مورد نظر ما.

‏اگر سخن می‌گوییم،
‏برای سهمی از قدرت فردا نباشد.

‏اگر مخالفت می‌کنیم،
‏برای معامله با فاتحان احتمالی نباشد.

‏اگر مقاومت می‌کنیم،
‏برای آن نباشد
‏که فردای پیروزی
‏صف اول غنایم باشیم .

‏و اگر می‌ایستیم،
‏نه در صف این اردوگاه
‏و نه در صف آن اردوگاه،
‏که در کنار مردمی بایستیم
‏که در همه بازی‌های قدرت
‏نخستین کسانی‌اند که هزینه می‌دهند
‏و آخرین کسانی که سهم می‌برند.

‏خدایا،

‏به ما بیاموز
‏که میهن‌دوستی همیشه فریاد نیست،
‏پرچم نیست،
‏شعار نیست،
‏هیاهوی نام ایران نیست.

‏گاه میهن‌دوستی
‏تنها توان گفتن یک «نه» است:

‏نه به استبداد،
‏نه به تجزیه،
‏نه به جنگ،
‏نه به وابستگی،
‏نه به انتقام،
‏نه به فروختن استقلال،
‏نه به معامله امنیت ملی،
‏نه به تبدیل سیاست خارجی به ابزار قدرت،
‏نه به فروختن فردای مردم برای منفعت امروز خویش،
‏و نه به آن آینده‌ای
‏که برای ساختنش
‏باید نخست ایران را ویران کرد.

‏خدایا،

‏اگر روزی
‏میان ماندن ما و ماندن ایران،
‏میان پیروزی ما و آرامش مردم،
‏میان آرزوی ما و بقای وطن
‏ناچار به انتخاب شدیم،

‏آن‌قدر از «من» تهی‌مان کن
‏که از خود بگذریم،

‏آن‌قدر از قدرت بی‌نیازمان کن
‏که از پیروزی خویش بگذریم،

‏و آن‌قدر از عشق سرشارمان کن
‏که هرگز،

‏هرگز،

‏از ایران نگذریم.