‏ممکن است عده‌ای خبر امروز درباره محدودیت‌های تازه علیه شرکت‌های هواپیمایی ایران را این‌طور کوچک کنند که خب، چند نفر کمتر به پاتایا می‌روند، چند نفر کمتر در استانبول خرید می‌کنند و چند سفر دوبی هم سخت‌تر می‌شود. اما مسئله اصلاً این نیست.
‏ما این الگو را قبلاً هم دیده‌ایم. بعد از آتش‌بس آوریل و آغاز محاصره دریایی، عده‌ای با دیدن عبور چند کشتی ایرانی گفتند پس محاصره‌ای در کار نیست. در حالی که اساساً مسئله این نبود که آیا یک کشتی توانسته عبور کند یا نه. مسئله این بود که آزادی عمل ایران در دریا تا چه اندازه محدود شده و چه کسی دارد قواعد عبور و مرور را تعیین می‌کند.
‏خبر امروز درباره هوانوردی هم باید در همان چارچوب دیده شود. این‌که یک هواپیمای ایرانی هنوز بتواند از تهران بلند شود یا در یک فرودگاه خارجی بنشیند، اصل مسئله را عوض نمی‌کند. سؤال این است که ایران تا چه اندازه می‌تواند شبکه هوایی خودش را مستقل از فشار خارجی اداره کند، هواپیماهایش را در خارج بنشاند، سوخت و خدمات بگیرد و ارتباط عادی هوایی‌اش را حفظ کند.
‏این‌ها اتفاقات جدا از هم نیستند. قطعات یک پازل‌اند.
‏یک قطعه در دریاست، یک قطعه در هوا، قطعات دیگر در بانک، بیمه، تجارت، انرژی و حمل‌ونقل. هر کدام را اگر جدا نگاه کنیم، می‌شود اهمیتش را پایین آورد. یک کشتی هنوز عبور کرده، یک هواپیما هنوز پرواز می‌کند، یک مسیر بانکی هنوز باز است. اما وقتی این قطعات را کنار هم می‌گذارید، تصویر متفاوتی شکل می‌گیرد: کوچک‌شدن تدریجی فضای مانور ایران.
‏بعد امنیتی ماجرا هم دقیقاً همین‌جاست. کنترل آسمان فقط این نیست که روی نقشه، حریم هوایی ایران همچنان متعلق به ایران باشد. کنترل واقعی یعنی بتوانید از آن حریم، شبکه هوایی خودتان را اداره کنید و ارتباطتان با بیرون را حفظ کنید. وقتی بازیگر خارجی بتواند هزینه فرود، سوخت‌گیری، خدمات و فعالیت شرکت‌های هوایی شما را بالا ببرد و طرف‌های خارجی را از همکاری با آنها بترساند، بخشی از کنترل عملی شما بر آسمان و اتصال هوایی‌تان فرسوده می‌شود. این فقط محاصره هوایی نیست. هرچه هوانوردی ایران منزوی‌تر، حضور شرکت‌های خارجی کمتر و امکان اعمال فشار خارجی بر رفت‌وآمد هوایی بیشتر شود، در صورت ورود بحران به مرحله بعد، حرکت از «محدودکردن پرواز» به «کنترل نظامی آسمان» آسان‌تر می‌شود؛ و کنترل نظامی آسمان نیز در عمل می‌تواند مستلزم حمله دوباره به پدافند، رادارها و زیرساخت‌های نظامی ایران باشد. هم چنین امکان اعمال محدودیت پرواز بر خاک ایران برای حمایت از نیروهای شبه‌نظامی مزدور . بنابراین این فقط مسئله تحریم هواپیما نیست؛ یکی از خطرهای امنیتی همین است که قطعاتی که امروز اقتصادی و هوانوردی به نظر می‌رسند، فردا بخشی از معماری عملیاتی یک حمله و اعمال کنترل بر آسمان ایران شوند.
‏اشتباه محاصره دریایی و تحمل آن را به امید فرجی تا ستون دیگر نکنید . قبل از اعمال محاصره هوایی زیر میز بزنید.