‏نوشته‌اند: «اگر روسیه سلاح هسته‌ای داشت، اوکراین جرئت نمی‌کرد پالایشگاه‌هایش را بزند!» خب، این طعنه زمانی وارد است که ادعا کرده باشیم با داشتن بمب، دیگر حتی یک گلوله هم به خاک کشور اصابت نمی‌کند. اما بحث بازدارندگی هسته‌ای، بحث مصونیت از هر نوع حمله نیست. کارکرد اصلی آن ایجاد یک تهدید انتقام‌جویانه چنان بزرگ است که طرف مقابل از حمله هسته‌ای، جنگ تمام‌عیار یا حمله‌ای که موجودیت دولت را به خطر بیندازد منصرف شود. به زبان ساده، پیام این نیست که «اگر یک پالایشگاه مرا زدی، شهرهای تو را اتمی می‌کنم»؛ چنین تهدیدی در اغلب موارد اساساً معتبر نیست. پیام معتبرتر این است که «اگر موجودیت من را تهدید کردی یا خواستی مرا کاملاً خلع سلاح کنی، نمی‌توانی مطمئن باشی که از پاسخ فاجعه‌بار جان سالم به در می‌بری.»
‏دوستان محترم! اشتباه اصلی این است که از سلاح هسته‌ای چیزی شبیه گنبد آهنین سیاسی ساخته شود: «بمب داشته باشی، دیگر هیچ‌کس به تو حمله نمی‌کند.» چنین چیزی در نظریه بازدارندگی وجود ندارد.
‏سلاح هسته‌ای بیشتر سقف جنگ را تغییر می‌دهد تا کف آن را.ممکن است دشمن را از جنگی با هدف نابودی دولت، اشغال کامل کشور یا حمله هسته‌ای بازدارد؛ اما پهپاد، خرابکاری، حمله محدود، درگیری مرزی، جنگ نیابتی و حتی حمله به تأسیسات نظامی و اقتصادی می‌تواند درست زیر همان سقف ادامه پیدا کند