‏⭐ ۷/۸

اگرچه به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات خارجی یکی از محورهای این ابتکار است، این طرح با مشکلات متعددی مواجه شده است؛ از جمله کمبود تجهیزات لازم برای استقرار سریع و اختلاف نظر دربارهٔ مسایل کلیدی.15 الجزایر نقش مهمی در برنامه‌های امنیتی و مبارزه با تروریسم اتحادیهٔ آفریقا ایفا کرده و همچنان مرکز آفریقایی این اتحادیه برای مطالعه و پژوهش در زمینهٔ تروریسم را میزبانی می‌کند.16 در نیمه‌دهم دههٔ گذشته، الجزایر از تعاملات گسترده‌تر واشنگتن بهره‌مند شده است. اگرچه برخی این افزایش را به تنش‌های ناشی از حملهٔ روسیه به اوکراین نسبت می‌دهند، اما افزایش سفرهای سطح‌بالای مقامات ایالات متحده حتی پیش از آغاز جنگ آغاز شد (به شکل ۱ مراجعه کنید). این تحرک احتمالاً نشان می‌دهد که واشنگتن پتانسیل الجزایر را به‌عنوان شریک کلیدی امنیتی منطقه‌ای می‌پذیرد. الجزایر نیز تمایل خود را برای تعمیق روابط با ایالات متحده نشان داده است. نشانه‌های مهم شامل امضای در ژانویهٔ ۲۰۲۵ «تفاهم‌نامهٔ دفاعی نخستین نوع خود» و گزارش‌های اواخر ۲۰۲۴ دربارهٔ استخدام یک شرکت لابی‌گری جدید در واشنگتن توسط الجزایر می‌شود.17 همچنین در سال ۲۰۲۴، دو کشور یک MOU برای همکاری در کاهش انتشار متان امضا کردند.18

6 مؤسسه واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک

یادداشت سیاست 1 5 9 7 روابط کلیدی دیگر الجزایر خارج از شمال آفریقا، مساحت، منابع طبیعی و خریدهای گستردهٔ نظامی این کشور توجه قدرت‌های میانی یا منطقه‌ای مانند ترکیه و ایران و همچنین قدرت‌های بزرگ چون روسیه و چین را به خود جلب می‌کند.19 در حالی که رقابت قدرت‌های جهانی در سراسر شمال آفریقا مشهود است، الجزایر به‌دلیل تاریخچهٔ عدم تعهد صریح خود نسبت به بلوک‌ها، به‌ویژه در مقایسه با مراکش و تونس همسایه که عموماً گرایش بیشتری به غرب داشته‌اند (اگرچه در تونس این گرایش اخیراً کاهش یافته)، آسیب‌پذیرتر است. این موضوع به‌عنوان مثال در نظرسنجی‌های عمومی مردم الجزایر، مراکش و تونس نسبت به قدرت‌های بزرگ مشهود است؛ مردم مراکش و تونس دیدگاه مثبت‌تری نسبت به ایالات متحده و دیدگاه منفی‌تری نسبت به روسیه و چین نسبت به الجزایر دارند.20 موقعیت این کشور به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی در آفریقا و قرارگیری استراتژیک آن در مسیر تجاری دریایی مدیترانه، آن را به نقطهٔ بحرانی برای رقابت شدید تبدیل می‌کند.21 از دیرباز الجزایر مدافع سرسخت مسئلهٔ فلسطین بوده و در مواقع مختلف سعی در میانجیگری میان جناح‌های فلسطینی داشته است.22 با ریشه‌دار بودن سیاست خارجی در اصول حل مسالمت‌آمیز منازعات، الجزایر سعی کرده است به‌عنوان میانجی در درگیری‌های آفریقایی، از جمله در لیبی، مالی، اریتره/اتیوپی و سودان ظاهر شود. اگرچه ایالات متحده هرگز حل منازعات در آفریقا را در اولویت خود قرار نداده است، اما واشنگتن می‌تواند از تمایل الجزایر برای بازسازی تصویر جهانی خود به‌عنوان یک میانجی صلح‌پذیر در این قاره بهره‌برداری کند.

روابط دیپلماتیک و نظامی الجزایر با مسکو همواره عمیق‌تر و قوی‌تر از روابطش با ایالات متحده بوده و برای واشنگتن منبع نگرانی محسوب می‌شود. در سال‌های اخیر، مانورهای جهانی روسیه و به‌ویژه حمله‌اش به اوکراین این روابط را به چالش کشیده‌اند.۲۳ این به این دلیل است که جنگ، تأمین سلاح‌های روسیه به الجزایر را محدود کرده و حمله، نقض حاکمیت ملی اوکراین را برای الجزایر به شمار می‌آورد.۲۴ علاوه بر این، اگرچه روسیه هنوز بزرگ‌ترین تأمین‌کننده سلاح‌های الجزایر است، این کشور به دنبال منابع دیگری برای حفظ هزینه‌های سنگین نظامی خود است؛ چین، آلمان، ایتالیا و ایالات متحده از جمله این گزینه‌ها‌اند و بخشی از صنعت سلاح داخلی نوظهور نیز مدنظر است.۲۵ چنین تغییراتی در تأمین سلاح می‌تواند به بازآرایی تدریجی روابط دیپلماتیک منجر شود؛ اما تقسیمات همزمان میان هم‌پیمانان غربی درباره مسائلی چون اوکراین (از اوایل ۲۰۲۵) و جنگ غزه — و حتی درون واشنگتن۲۶ — ممکن است دوره‌ای را طولانی‌تر کند که الجزایر هم روابطش با مسکو را حفظ می‌کند و هم به دنبال تعمیق تعامل با ایالات متحده است (به شکل ۲ مراجعه شود).